JW subtitle extractor

Kongres 2020 „‛Zawsze się radujcie!’”: Niedziela przed południem — część 1

Video Other languages Share text Share link Show times

Dzień dobry, bracia i siostry!
Zaraz zacznie się kolejny
filmowy program muzyczny.
Pokazano w nim, że jeśli już teraz
zachowujemy wierność,
to w przyszłości czeka nas
jeszcze większa radość.
Jeżeli macie przy sobie telefony komórkowe
lub inne urządzenia elektroniczne,
bardzo prosimy o wyciszenie ich,
żeby nikogo nie rozpraszały.
A teraz życzymy
miłego oglądania!
Witamy na kolejnej sesji
kongresu pod hasłem: ‛Zawsze się radujcie!’,
w trakcie której wysłuchamy przemówień
przewidzianych w programie kongresu
na niedzielne przedpołudnie.
Myśl przewodnia pochodzi
z Psalmu 37:4, gdzie czytamy:
„Rozkoszuj się Jehową, a On da ci to,
czego pragnie twoje serce”.
Zachęcamy was, żebyście wstali
i zaśpiewali wspólnie pieśń numer 22:
„Niebiańskie Królestwo
wkrótce zapanuje nad ziemią!”.
Po pieśni możecie na chwilę zatrzymać
odtwarzanie programu, żeby się pomodlić.
Pieśń 22.
Można już usiąść.
Czy to możliwe, żeby się radować
nawet wtedy, gdy przechodzimy poważne próby?
Biblia zapewnia, że tak!
Podczas siedmioczęściowego sympozjum
usłyszymy, jak Jehowa nam w tym pomaga.
Każdy mówca zapowie następnego.
Na początek brat Kenneth Flodin,
pomocnik Komitetu Nauczania,
wygłosi przemówienie zatytułowane:
„Możemy zaznawać radości mimo ucisku”.
Czy zauważyliście, że w tytule każdego
przemówienia tego sympozjum użyto słowa „mimo”?
Oznacza to, że chociaż mamy wiele problemów,
nieraz bardzo przytłaczających,
to wbrew temu wszystkiemu
możemy zachować radość.
Naprawdę możemy
zaznawać radości mimo prób.
Ale czy nie ma w tym
żadnej sprzeczności?
Ja zwykle cieszę się wtedy,
kiedy dostaję prezenty,
a nie kiedy spotykają mnie próby.
Ale właśnie o to tutaj chodzi.
Możemy zaznawać radości pomimo prób
dzięki temu, co dostajemy od Jehowy.
W tym sympozjum
omówimy trzy takie dary:
naszą więź z Jehową,
naszą cenną
społeczność braterską
i wspaniałą
nadzieję na przyszłość.
Otwórzmy teraz
List do Rzymian 5:3-5.
Spróbujmy wychwycić, gdzie w tych wersetach
jest mowa o pierwszym darze —
naszej więzi z Jehową Bogiem.
Rzymian 5:3-5:
„Radujmy się,
gdy znosimy cierpienia,
wiedząc, że cierpienie
rodzi wytrwałość,
wytrwałość — stan uznania”.
„Stan uznania” u kogo?
U Jehowy.
I dalej: „Stan uznania — nadzieję.
Z kolei nadzieja nie prowadzi do rozczarowania”.
Dlaczego?
Z powodu więzi z Jehową.
Czytamy: „Bo za sprawą
ducha świętego, którego otrzymaliśmy,
nasze serca
wypełniła miłość Boża”.
Kiedy wytrwale znosimy próby,
czujemy, że podobamy się Jehowie,
a to pomaga nam odczuwać
radość mimo trudności.
Otwórzmy Rzymian 8:38, 39.
Wiemy, że Paweł przechodził
jedną próbę po drugiej.
Mimo to był przekonany,
że żadna z nich
nie oddzieli go od Jehowy,
nie oddzieli go od Jego miłości.
To była trwała więź!
Rzymian 8:38, 39:
„Bo jestem przekonany,
że ani śmierć, ani życie,
ani aniołowie, ani rządy,
ani rzeczy teraźniejsze,
ani rzeczy przyszłe,
ani moce,
ani wysokość, ani głębokość,
ani żadne inne stworzenie
nie zdoła nas oddzielić
od miłości Boga,
która się wyraża za pośrednictwem
Chrystusa Jezusa”.
Nasza więź z Bogiem
pomoże nam w czasie próby.
A co jest drugim darem od Jehowy?
Zobaczmy 1 List Piotra 5:9.
Szatan wykorzystuje próby,
żeby nas przytłoczyć,
ale spójrzmy,
do czego zachęca nas werset 9.
„Przeciwstawcie się mu,
mając silną wiarę”.
A co nam pomoże?
Czytamy dalej: „Wiedząc, że takich
samych cierpień [czyli prób]
zaznają wszyscy
wasi bracia na świecie”.
Trzeba przyznać, że czuliśmy
to wsparcie od naszych braci,
szczególnie w ostatnim czasie.
Czuliśmy to bardzo wyraźnie.
O trzecim darze od Jehowy,
który pomaga nam wytrwać w próbach,
czytamy w Rzymian 12:12.
Powiedziano tu jasno i wyraźnie:
„Radujcie się nadzieją”.
I dodano: „Wytrwale znoście ucisk.
Stale się módlcie”.
Tak więc nasza więź z Jehową,
nasi braci i siostry i nasza nadzieja
pomagają nam w różnych sytuacjach
i na wiele różnych sposobów.
Na przykład brat w więzieniu
nie zawsze ma możliwość
kontaktowania się z innymi
braćmi i siostrami.
Co mu dodaje sił?
W tym wypadku będzie to
jego więź z Jehową.
Może pamiętamy wywiad z bratem
Haroldem Kingiem w telewizji JW Broadcasting.
Przez cztery i pół roku brat King
przebywał w izolatce w chińskim więzieniu.
Ale czy był całkiem sam?
Władze myślały, że tak.
Ale on miał obok siebie najlepszego Przyjaciela,
jakiego można sobie wymarzyć.
W przeprowadzonym z nim
wywiadzie powiedział:
„Miałem bliską więź
z Jehową Bogiem.
Bardzo go kochałem.
Był dla mnie realną,
a nie zmyśloną osobą”.
Dzięki temu, że brat King
rozwinął tak silną więź ze swoim Bogiem,
mógł odczuwać radość
w czasie tej próby.
Inny przykład:
Przygnębiony brat czy siostra
może mieć chwilowo trudności
z utrzymywaniem
więzi z Bogiem.
Ale wtedy takiej osobie
pomaga inny dar od Jehowy —
wsparcie od jej duchowych
braci i sióstr.
To tak, jakby ktoś
miał trudności z oddychaniem.
Oddycha, ale jego życie
jest zagrożone.
Wtedy przychodzą mu
z pomocą ratownicy medyczni
i zaczyna normalnie
funkcjonować i oddychać.
Podobnie nasi bracia mogą przyjść
nam z pomocą, kiedy czujemy się przygnębieni
albo przeżywamy
jakieś poważne trudności.
A jak w zachowywaniu radości pomimo prób
pomaga nam nasza nadzieja?
Kolejny przykład:
Niektórzy z nas
mają starzejących się rodziców,
którzy nie mogą
już robić tyle, co wcześniej.
I to jest dla nas wyzwanie.
Wyobraźmy sobie, że ktoś z naszych bliskich
ma poważny wypadek i trafia do szpitala.
Teraz nie jest w stanie
zatroszczyć się sam o siebie.
Wtedy przychodzi lekarz i mówi,
że bliska nam osoba wróci do zdrowia.
To daje nam nadzieję.
Podobnie jest z naszymi
starzejącymi się rodzicami,
z naszą pewną
nadzieją na przyszłość.
Jehowa niejako mówi: „Odzyskają zdrowie,
a starość pójdzie w zapomnienie”.
Nadzieja pomaga zachować radość.
Bez względu na sytuację,
z jaką się zmagamy,
możemy być pewni, że te dary od Jehowy
pomogą nam nie stracić radości.
Zapraszam do otworzenia
Listu do Rzymian, rozdziału 8.
Rzymian 8:35-37.
W tym sympozjum omówimy każdą
z siedmiu prób wymienionych w wersecie 35.
Przeczytajmy Rzymian 8:35:
„Co nas oddzieli
od miłości Chrystusa?
Ucisk, udręka, prześladowanie,
głód, nagość, niebezpieczeństwo, miecz?”.
Czyli siedem.
A teraz popatrzmy na werset 37:
„Ale w tym wszystkim
[wszystkich siedmiu próbach]
całkowicie zwyciężamy
dzięki Temu, który nas pokochał”.
W każdym przemówieniu tego sympozjum
zobaczymy film o bracie lub siostrze,
którzy przeżyli jakąś próbę,
i to ciężką próbę.
I przekonamy się, który z darów od Jehowy
pomógł im zaznawać radości mimo problemów.
Omówmy pierwszą próbę,
którą wymienił Paweł — ucisk.
Ucisk to cierpienie
spowodowane jakąś trudną sytuacją,
na przykład
wyniszczającą chorobą.
Teraz zobaczmy
2 List do Koryntian, rozdział 12.
2 Koryntian 12:7, 8.
Ten ucisk był dla Pawła tak dokuczliwy,
że nazwał go ‛cierniem w ciele’.
2 Koryntian 12:7, 8:
„Żebym się zbytnio nie wywyższał,
mam w ciele cierń,
który jest jak anioł Szatana.
Policzkuje mnie,
żebym się zbytnio nie wywyższał.
Trzy razy błagałem Pana,
żeby usunął mi ten cierń”.
‛Cierń w ciele’ — najprawdopodobniej
fizyczna dolegliwość.
Paweł mówi, że go ‛policzkował’,
czyli cały czas mu przeszkadzał.
To nie było jak zwykłe przeziębienie,
które przechodzi po tygodniu.
To była przewlekła,
długotrwała próba,
z którą Paweł
musiał się zmagać.
Z Biblii wynika, że mogło chodzić
o stopniowo pogarszający się wzrok.
Musiało to Pawła
bardzo przytłaczać.
Trzy razy się modlił i prosił:
‛Usuń mi ten cierń’.
Pamiętajmy, że wtedy nie było
okularów ze szkłami korekcyjnymi.
Operacja też
nie wchodziła w grę.
A więc był to przewlekły ucisk.
Zastanówmy się:
Paweł dzięki duchowi świętemu
miał możliwość uzdrowić wiele osób.
Mógł myśleć:
„Gdzie jest dar ducha świętego,
kiedy ja go tak bardzo potrzebuję?”.
Co pomogło Pawłowi
zaznawać radości mimo ucisku?
Jego bliska,
zażyła więź z Jehową.
Wróćmy do 12 rozdziału
2 Koryntian i przeczytajmy werset 9.
To tutaj Jehowa mówi Pawłowi:
„Nie zostaniesz
cudownie uzdrowiony”.
Werset 9:
„Ale On mi powiedział:
‚Wystarczy ci moja
niezasłużona życzliwość.
Bo w słabości
w pełni ujawnia się moja moc’”.
Jehowa mówi: „Nie uzdrowię cię, ale dam ci siłę,
żebyś mógł działać pomimo tej próby”.
Zobaczmy, co o więzi Pawła z Jehową
mówi końcowa część tego wersetu.
Paweł powiedział:
„Najchętniej więc będę się szczycił
ze swoich słabości,
żeby moc Chrystusa pozostawała
nade mną niczym namiot”.
Cieszył się,
bo otrzymał siłę od Jehowy.
Werset 10:
„Dlatego odczuwam zadowolenie
[czyli odczuwam radość],
gdy dla Chrystusa znoszę słabości,
zniewagi, okresy szczególnej potrzeby,
prześladowania i trudności.
Bo kiedy jestem słaby,
wtedy jestem mocny”.
Zobaczmy teraz w filmie,
czym może być ucisk.
Co pomogło
pewnemu bratu i jego żonie
zachowywać radość
pomimo bardzo ciężkiej choroby?
Przez ostatnie 45 lat byłem pionierem,
nadzorcą obwodu,
a od jakiegoś czasu usługuję w Betel.
Zawsze cieszyłem się dobrym zdrowiem —
nigdy poważnie nie chorowałem.
Ale pewnego dnia
rozbolała mnie głowa.
Ból był okropny.
Obraz zaczął mi się rozmazywać.
Poszliśmy do brata, który
usługiwał w Betel jako lekarz,
a on skierował nas do specjalisty.
Tam usłyszeliśmy diagnozę:
glejak, czyli bardzo
złośliwy guz mózgu.
Operacja odbyła się
w następny czwartek.
Potem Scott był poddawany
jednocześnie radioterapii i chemioterapii.
Rok później potrzebna
była kolejna operacja.
Aktualnie Scott czwarty raz
przechodzi chemioterapię.
Od kiedy mąż zaczął chorować,
najtrudniejsze było dla mnie to,
jak widziałam, że staje się coraz
bardziej zależny ode mnie i innych ludzi.
Nie chciałam, żeby całe nasze życie
obracało się tylko wokół choroby.
W tej całej sytuacji
bracia bardzo nam pomagali.
Gdy pewien brat dowiedział się,
że idę na operację,
przeczytał mi jeden werset
i razem się pomodliliśmy.
Nigdy tego nie zapomnę.
Właśnie czegoś takiego potrzebowałem.
Sara jest dla mnie
wielkim pokrzepieniem.
Pomaga mi
przygotowywać się do zebrań.
Kiedy wychodzimy do służby,
mam możliwość
pomagać innym ludziom —
po prostu rozmawiam z nimi
i ich zachęcam.
W Betel usługuję w Dziale Służby.
Gdy bracia przychodzą
do mojego biura,
żeby omówić jakąś sprawę,
mam z tego dużo radości.
Jestem bardzo wdzięczny,
że nadal mogę być
choć trochę przydatny.
Jest mi dużo łatwiej
radzić sobie z tą sytuacją
dzięki temu,
że Scott jest pokorny.
Moja nadzieja jest silna
i zamierzam dalej służyć Jehowie
teraz i w nowym świecie,
niezależnie od tego, co się wydarzy.
Scott i Sara Shoffnerowie
pielęgnowali bliską więź z Jehową,
a Sara cudownie
wspierała swojego męża.
Zauważyliście, co jeszcze
otrzymali od Jehowy?
Scott powiedział,
że bardzo pomogli im bracia.
Pamiętał werset, który przeczytał mu jeden brat,
i wspólną modlitwę przed operacją,
a potem, jak młodzi betelczycy
wspierali go w jego zadaniach.
Scott przyznał, że miał z tego wszystkiego
dużo radości — radości mimo ucisku.
A co z tobą?
Który z omówionych darów od Jehowy
najbardziej podnosi cię na duchu
i pomaga ci znieść
twoją próbę?
Bliska więź z Jehową?
Bracia i siostry?
Nadzieja?
A może jeszcze coś innego?
Jeśli przechodzisz
jakąś próbę,
pamiętaj, że Jehowa
jak gdyby patrzy na monitor,
który kontroluje pracę
twojego serca, i widzi, że cierpisz.
I wtedy pociesza cię:
„Nie martw się,
wszystko będzie dobrze”.
A więc bez względu na to,
przez co przechodzimy,
pamiętajmy o słowach
z Listu do Rzymian 8:37, 39:
„Ale w tym wszystkim całkowicie
zwyciężamy dzięki Temu, który nas pokochał”.
A werset 39 mówi,
że nic — nic, żaden ucisk —
„nie zdoła nas oddzielić
od miłości Boga,
która się wyraża za pośrednictwem
Chrystusa Jezusa”.
A więc zachowujmy
radość mimo ucisku!
Teraz posłuchajmy brata Samuela Herda,
członka Ciała Kierowniczego,
który przedstawi
kolejną część tego sympozjum:
„Możemy zaznawać radości mimo udręki”.
Czy przeżywałeś kiedyś udrękę?
Jeśli nie,
to nie jesteś człowiekiem.
Prawda jest taka,
że dopóki istnieje ten stary świat,
każdy z nas od czasu do czasu
coś takiego przeżywa.
Ale czym jest udręka?
Jedni powiedzą,
że to silny niepokój.
Inni — że smutek.
A jeszcze inni powiedzą,
że to ogromny ból.
Co powoduje udrękę?
To mogą być różne rzeczy.
Najbardziej stresująca
jest śmierć współmałżonka.
Niezwykle ciężkim przeżyciem
jest też wypadek albo jakaś choroba.
A kiedy ktoś straci pracę,
może się zastanawiać:
„Jak utrzymam
moją rodzinę, żonę, dzieci?”.
Istnieje jeszcze inny
bardzo ważny powód.
Chodzi o brak możliwości pełnego
angażowania się w głoszenie o Królestwie.
Właśnie z takich powodów
czujemy się przytłoczeni.
Ale na tym
lista się nie kończy.
Jest jeszcze
wiele innych powodów.
A jak ty byś się czuł?
Jak byś się czuł, gdybyś znalazł się
w bardzo trudnej sytuacji?
Czy byłbyś smutny?
Czy właśnie tak się czujesz?
Czy jesteś przybity?
Jeden powie:
„Tak, dokładnie tak się czuję”.
A inny: „Sam nie wiem,
co mi jest, czuję się fatalnie.
Po prostu beznadziejnie.
Nie mam sił,
nic mi się nie chce”.
Jeszcze ktoś inny powie:
„Najchętniej zaszyłbym się
w jakimś kącie i płakał”.
Tak właśnie czuje się
wielu z nas.
Czy to więc możliwe,
żeby zaznawać radości mimo udręki?
Tak, i potwierdzają to
przykłady biblijne.
W Biblii jest wiele
takich historii.
My omówimy jedną czy dwie.
Na przykład apostoł Paweł
umiał zachowywać radość,
mimo że czasami cierpiał
pod względem emocjonalnym.
Zaznawał radości,
chociaż dręczył go niepokój.
Jeśli macie pod ręką swoje Biblie,
to proszę, otwórzcie 2 List do Koryntian
i przeczytajcie ze mną
2 Koryntian 7:5.
Czytamy tutaj:
„Gdy przybyliśmy do Macedonii,
nie zaznaliśmy ulgi,
lecz dalej na wszelkie sposoby
byliśmy dręczeni:
[i teraz zwróćcie uwagę]
na zewnątrz zmagaliśmy się ze sprzeciwem,
wewnątrz ze strachem” —
na zewnątrz sprzeciw,
wewnątrz strach.
Paweł wiedział, że znalazł się
w bardzo trudnej sytuacji,
ale nie stracił radości.
Co to była za sytuacja?
Wcześniej Paweł liczył na to,
że spotka się w Troadzie z Tytusem.
Ale nie miał od Tytusa
żadnej wiadomości, żadnego listu.
Zastanawiał się,
co się z nim dzieje, jak się czuje.
Martwił się:
Czy Tytus ma może jakieś problemy
w zborze w Koryncie, do którego został wysłany?
Paweł chciał to wiedzieć.
Niepokoił się
o swojego przyjaciela.
My też byśmy się martwili,
gdybyśmy czekali na wiadomość od przyjaciela
i długo nie otrzymywali odpowiedzi.
Wygląda na to,
że Paweł bardzo się tym przejął.
Nie dawało mu to spokoju
i poczuł się przygnębiony.
Może sobie myślał: „Jak długo jeszcze
będę musiał czekać na Tytusa?”.
Ostatecznie nie musiał czekać
na niego zbyt długo.
Spotkali się w Macedonii.
Paweł odetchnął z ulgą.
A kiedy dowiedział się od Tytusa,
że Koryntianie dobrze zareagowali na jego list,
wtedy ‛jeszcze bardziej się ucieszył’ —
jak możemy przeczytać
w 2 Liście do Koryntian, rozdziale 7,
wersetach 6 i 7.
A zatem Pawłowi
pomógł jego brat.
My też możemy liczyć
na naszych braci i siostry.
Możemy być pewni,
że nam pomogą.
To wspaniała duchowa rodzina,
którą dał nam Jehowa.
Przekonamy się, że nasi bracia
nigdy nas nie zawiodą,
bez względu na to,
w jakiej znajdziemy się sytuacji.
Dlatego nie traćmy radości!
Udręka może przybrać
formę zniechęcenia.
Faktem jest, że w większym
lub mniejszym stopniu przeżył to każdy z nas.
Jest mnóstwo rzeczy,
które mogą nas zniechęcić.
Jest jeszcze coś — rozpacz po stracie
kogoś bliskiego, może współmałżonka.
Przeżyliście razem wiele lat
i tak jak powiedział Jehowa w ogrodzie Eden,
‛staliście się jednym ciałem’.
I właśnie tak było z wami —
z tobą i twoją żoną, którą straciłeś,
albo mężem, którego straciłaś.
Teraz jesteś przygaszony
i zrezygnowany.
Czujesz się taki przygnębiony.
Jesteś bardzo smutny,
przybity, po prostu załamany.
A teraz przypomnimy sobie,
jakie trzy dary od Jehowy
mogą pomóc nam
odczuwać radość mimo prób,
które przechodzimy
w swoim życiu.
Jakie to dary?
Pierwszy z nich
to nasza więź z Jehową.
Na przykład taką
bliską więź z Jehową miał Dawid.
Otwórzcie teraz
1 Księgę Samuela, rozdział 30,
i posłuchajcie, proszę,
jak streszczę kilka początkowych wersetów.
Zaczniemy od wersetu 1.
1 Samuela, rozdział 30.
Ludzie Dawida chcieli go zabić,
ponieważ Amalekici
zaatakowali i spalili miasto.
Wzięli do niewoli
ich żony i dzieci.
Uprowadzili też
dwie żony Dawida.
Jak czytamy w tej relacji,
Dawid był zrozpaczony.
A teraz zwróćcie uwagę
na końcówkę wersetu 6:
„Ale Dawid wzmocnił się
dzięki Jehowie, swojemu Bogu”.
Stąd właśnie
pochodzi nasza siła.
Mamy szukać jej u Jehowy,
naszego Boga,
a On zawsze
nam pomoże i nas pocieszy.
Przecież jest
Bogiem pocieszenia,
jak go nazwano
w Jego spisanym Słowie, Biblii.
To był pierwszy dar —
nasza więź z Jehową.
A teraz drugi —
nasi duchowi bracia i siostry.
Nasi bracia
naprawdę nas wspierają.
Na pewno pamiętacie Psalm 133,
w którym na początku powiedziano:
„Jak to dobrze i miło,
gdy bracia mieszkają ze sobą w jedności!”.
Wszyscy dobrze wiemy,
że to prawda.
Ale wiemy coś jeszcze.
Szatan Diabeł robi wszystko, co może,
żeby pozbawić nas kontaktu z naszymi braćmi,
na przykład wtrącić
niektórych z nas do więzienia.
Nawet jeśli się tak stanie,
nadal możemy być z naszymi braćmi.
Ale jak to jest możliwe, skoro jesteśmy
odizolowani, w odosobnieniu, za kratkami?
Pomogą nam wspomnienia.
Na przykład sięgnij
po album z wycinkami czy zdjęciami —
album, który masz
w swojej głowie
(nie ten literalny,
ale ten zamknięty w twojej głowie).
I przypominaj sobie to,
co tam znajdziesz.
Co to będzie?
Wspomnienia.
Takie wspomnienia
dodadzą ci sił i sprawią radość.
Może ktoś z was
jest taki stary jak ja.
Jeśli tak, to z pewnością wiecie,
że starzy ludzie robią to cały czas.
Jesteśmy zbyt zmęczeni,
żeby robić cokolwiek innego,
dlatego żyjemy wspomnieniami.
I to daje nam radość.
To był drugi dar —
bracia i siostry.
A teraz trzeci —
nasza nadzieja.
Mamy nadzieję służyć Jehowie
w sprawiedliwym świecie przez całą wieczność.
Wieczność znaczy na zawsze,
bez końca.
Wieczność trwa i trwa, i trwa.
Na przykład spójrz w górę,
trochę wyżej — na niebo.
Nie widzisz ani początku,
ani końca.
To właśnie wieczność.
Naprawdę będziesz mógł się rozkoszować życiem,
cieszyć się nim bez końca — już wiecznie!
Zobaczmy teraz w filmie,
który z tych darów od Jehowy
pomógł naszemu bratu i siostrze
zachować radość mimo udręki.
Kiedy braliśmy ślub,
wiedzieliśmy, że chcemy mieć dzieci.
Więc jak okazało się,
że jestem w ciąży,
byliśmy przeszczęśliwi.
Gdy Becky powiedziała mi,
że jest w ciąży,
miałem wrażenie, jakby moje serce
zaczęło bić jakoś inaczej.
Natychmiast poczułem, że jestem tatą.
Od razu zaczęliśmy wszystko planować.
Nasze serca po prostu
wypełniały się miłością.
Ale któregoś dnia
Becky trochę gorzej się poczuła
i ktoś nam poradził,
żebyśmy poszli do lekarza.
Umówiliśmy się na wizytę,
lekarz zrobił USG.
Kiedy przyszedł z wynikami,
powiedział, że nie słychać
bicia serca dziecka.
To był bardzo trudny moment —
czegoś takiego
nie da się zapomnieć.
W jednej chwili
wszystko straciliśmy.
Nasze nadzieje, marzenia,
nasze przygotowania —
wszystko przepadło.
Zrobiłam w sercu
miejsce dla tego maleństwa,
a teraz zastąpiła je
przeraźliwa, nieopisana pustka,
której niczym nie da się wypełnić.
To naprawdę potworne uczucie.
Nie wiedzieliśmy,
co ze sobą zrobić.
Ale tego dnia było zebranie i...
...chcieliśmy na nie pójść.
Rozumieliśmy, że
tam działa duch Jehowy,
więc czuliśmy,
że musimy tam być.
Wiedzieliśmy, że nie przetrwamy
tego o własnych siłach.
Potrzebowaliśmy Jehowy.
Gdy inni dowiedzieli się,
że straciliśmy dziecko,
zaczęli nam opowiadać o tym,
przez co sami przeszli.
Dzięki temu czuliśmy,
że nie jesteśmy z tym sami.
Jehowa dał nam też
niesamowitych przyjaciół —
przyjaciół ‛przywiązanych
bardziej niż brat’.
Mieliśmy wrażenie,
że zawsze wiedzą,
kiedy mamy ciężki dzień.
Modlili się z nami,
zabierali nas na spacery
i nas słuchali.
Wiem, że w ten sposób
okazywał nam miłość sam Jehowa.
Odzyskiwanie radości
to ciągła praca.
W trakcie studium osobistego
znalazłam werset,
który bardzo mi pomógł.
W Psalmie 139 czytamy,
że nie istnieje miejsce,
w którym Jehowa by nas nie znalazł.
Nie ma takiej ciemności,
która byłaby dla Niego zbyt ciemna.
A ja czułam, że jestem
w bardzo mrocznym miejscu.
Rozmyślanie o tym wersecie
bardzo mi pomogło.
Stopniowo, krok po kroku,
czułam, jak Jehowa pomaga mi
znowu dostrzegać w życiu dobre rzeczy.
Kiedy przeżywamy udrękę,
Jehowa nam pomaga.
Nie zostawia nas,
gdy jesteśmy zrozpaczeni.
Przeczytajmy na przykład
2 List do Koryntian, rozdział 4,
i weźmy pod uwagę przypis.
2 Koryntian 4:8.
Czytamy tutaj:
„Z każdej strony znosimy ucisk,
ale nie jesteśmy tak ściśnięci,
żebyśmy nie mogli
się poruszyć.
Przeżywamy rozterki,
ale wcale nie jesteśmy bez wyjścia”.
I przypis: „Nie pogrążamy się
w rozpaczy”.
Jehowa nigdy nie zostawi nas
samych sobie.
A jakie dary od Jehowy
pomagają tobie zachować radość
mimo emocjonalnej udręki,
z którą być może teraz się zmagasz?
Twoja więź z Jehową?
Bracia i siostry?
Twoja nadzieja?
A może jeszcze coś innego?
Poza tymi darami od Jehowy
weź pod uwagę kilka praktycznych rad.
Pierwsza rada —
zdrowo się odżywiaj.
Oprócz tego
zadbaj o odpoczynek
i pamiętaj
o aktywności fizycznej.
Zrób dwie listy.
Na jednej wypisz problemy,
z którymi jesteś w stanie sobie poradzić,
a na drugiej problemy,
których nie potrafisz rozwiązać w tej chwili.
Działaj zgodnie z pierwszą listą,
a resztę zostaw w rękach Jehowy.
O swojej sytuacji
i o tym, co przeżywasz,
możesz szczerze porozmawiać
ze starszym zboru,
z dojrzałym przyjacielem,
z rodzicami, z kimś, kto jest ci bliski.
Takie osoby
są gotowe cię wesprzeć.
Możesz na nie liczyć.
Chętnie podzielą się z tobą
swoim doświadczeniem i swoją wiedzą.
Zrobią wszystko, żeby ci pomóc.
Pamiętaj, że niektóre problemy emocjonalne
mogą wymagać pomocy specjalisty.
Właśnie o tym jest mowa
w Łukasza 5:31:
„Jezus odezwał się do nich:
‚Zdrowi nie potrzebują lekarza, tylko chorzy’ ”.
Oczywiście decyzja należy do ciebie,
ale pamiętaj o tym wersecie.
Być może potrzebujesz
konsultacji z lekarzem,
z kimś, kto ma odpowiednie
kwalifikacje, żeby ci pomóc.
Ciesz się ze świadomości,
że podobasz się Jehowie.
Nigdy w to nie wątp,
nawet przez chwilę.
Trzeba przyznać,
że radzenie sobie
z problemami emocjonalnymi
wcale nie jest łatwe.
Ale nigdy nie zapominaj,
że Jehowa cię zna i dobrze rozumie.
I pomoże ci to wszystko znieść
i nie dać za wygraną.
Twoja lojalność i wytrwałość sprawi,
że Jehowa jeszcze bardziej będzie cię kochał,
a to jest najważniejszy powód,
dla którego możesz czuć radość.
Jehowa nigdy cię nie opuścił,
jest przy tobie.
Możesz być pewny, że otacza cię
swoim uznaniem jak wielką tarczą
i że cały czas ci błogosławi.
Ceń sobie to,
co Jehowa Bóg dla ciebie robi,
i zaznawaj radości mimo udręki.
Brat Gerrit Lösch,
członek Ciała Kierowniczego,
przedstawi teraz
kolejną część sympozjum:
„Możemy zaznawać radości
mimo prześladowań”.
Prawdziwi chrześcijanie
od samego początku byli prześladowani.
Proszę, otwórzcie ze mną
2 List do Koryntian, rozdział 11.
Paweł wymienił tutaj
prześladowania, których sam zaznał.
Opisał je w 2 Liście do Koryntian 11:23-25.
Czytamy tutaj:
„Są sługami Chrystusa?
Odpowiadam jak szaleniec —
ja jestem wybitniejszym.
Ciężej pracowałem,
częściej byłem więziony,
niezliczone razy poddawany chłoście,
niejeden raz bliski śmierci.
Od Żydów pięć razy
otrzymałem po 40 uderzeń bez jednego,
trzy razy byłem bity rózgami,
raz kamienowany,
trzy razy przeżyłem
rozbicie się statku,
noc i dzień spędziłem
na otwartym morzu”.
Po tym, jak Paweł wyliczył
wszystkie te trudności,
to w rozdziale 12,
wersecie 10, napisał:
„Właśnie dlatego
odczuwam zadowolenie,
gdy dla Chrystusa
znoszę słabości, zniewagi,
okresy szczególnej potrzeby,
prześladowania i trudności.
Bo kiedy jestem słaby,
wtedy jestem mocny”.
Oczywiście Paweł nie cieszył się
z samych prześladowań,
ale cieszył się z tego,
co może z nich wyniknąć.
Mogły się one przyczynić
do oczyszczenia Jehowy z zarzutów.
Otwórzmy teraz List do Filipian,
rozdział 1, werset 14, a później 18.
Prześladowania dają nam również
możliwość zobaczyć,
jak Jehowa działa
dla dobra swojego ludu
i jak wywyższa swoje imię.
Dzięki nim kolejne osoby
mogą usłyszeć o Jehowie.
W Liście do Filipian 1:14, 18
Paweł powiedział:
„Większość braci
pełniących służbę dla Pana
okazuje jeszcze większą odwagę
i nieustraszenie głosi słowo Boże,
bo z powodu mojego
uwięzienia nabrali otuchy”.
Werset 18:
„I co z tego wynika?
Tylko to, że wszelkimi sposobami —
czy ze złych, czy z dobrych pobudek —
głosi się o Chrystusie.
A ja się z tego cieszę.
I dalej będę się cieszył”.
Prześladowania nie osłabiają
naszej więzi z Jehową i naszej nadziei.
Wręcz przeciwnie —
umacniają je.
W Liście do Rzymian 5:3, 4
Paweł mówi:
„Radujmy się,
gdy znosimy cierpienia (...),
wytrwałość — [rodzi] stan uznania,
stan uznania — nadzieję.
Z kolei nadzieja
nie prowadzi do rozczarowania”.
A więc dzięki nadziei
o wiele łatwiej znosimy prześladowania.
Słowo „nadzieja” pojawia się w Biblii
w różnych kontekstach.
Czytamy w niej o „nadziei wybawienia”,
czyli nadziei na doskonałą więź z Jehową.
Mamy też nadzieję na to,
że przeżyjemy Armagedon,
nadzieję na życie wieczne
na rajskiej ziemi
czy nadzieję
na nieśmiertelne życie w niebie.
A jaką nadzieję miał na myśli
Paweł w Rzymian 5:3, 4?
Nadzieję niebiańską.
Spójrzmy na kontekst —
Rzymian 5:2.
W końcowej części
tego wersetu czytamy:
„Radujmy się nadzieją,
że otrzymamy chwałę od Boga”.
Wszyscy chrześcijanie w I wieku
mieli nadzieję na życie w niebie.
To nie była jedynie nadzieja na to,
że znikną problemy na świecie
albo że oni sami
zostaną uzdrowieni.
To była nadzieja niebiańska.
W Kolosan 1:3 czytamy:
„Zawsze, gdy się za was modlimy,
dziękujemy Bogu (...)
ze względu na nadzieję
zarezerwowaną dla was w niebiosach”.
A teraz zobaczmy Rzymian 8:20, 21.
Obecnie „wielka rzesza”
Świadków Jehowy ma nadzieję,
że Jehowa Bóg nagrodzi ich
wspaniałym życiem na rajskiej ziemi.
Właśnie o tej nadziei napisał Paweł
w Liście do Rzymian 8:20, 21:
„Bo stworzenie zostało poddane
daremności nie z własnej woli,
ale z woli Tego,
który to sprawił,
dając jednak
podstawę do nadziei,
że samo stworzenie też zostanie
uwolnione z niewoli zepsucia
i zazna wspaniałej
wolności dzieci Bożych”.
Kiedy jednak apostoł Paweł zachęcał
w Liście do Rzymian 12:12:
„Radujcie się nadzieją”,
miał na myśli
nadzieję niebiańską.
Ale „drugie owce” mogą też radować się
nadzieją na to, co jest przed nimi.
Dlatego wszyscy mamy
powody do wielkiej radości.
Nadzieja świata jest mroczna,
a twoja płonie blaskiem.
Nadzieja świata załamuje się,
a twoja jest bliska spełnienia.
Nadzieja świata opiera się
na łatwowierności, a twoja — na wierze.
Nadzieja świata prowadzi do porażki,
a twoja — do zwycięstwa.
W miarę zbliżania się nowego świata
nasza drogocenna nadzieja —
na życie w niebie czy na ziemi —
stanie się rzeczywistością.
I będziemy
już zawsze szczęśliwi.
Przeczytajmy wspólnie
List do Tytusa 2:13:
„W czasie gdy oczekujemy
spełnienia cudownej nadziei
i wspaniałego ujawnienia się
wielkiego Boga
oraz naszego Wybawcy,
Jezusa Chrystusa”.
Co więcej, zgodnie z Rzymian 8:24, 25
nadzieja pomaga nam wytrwać.
„Nadzieja, której spełnienie już widać,
przestaje być nadzieją. (...)
Ale jeśli jeszcze nie widzimy
spełnienia naszej nadziei,
to (...) wytrwale
tego wyczekujemy”.
Nadzieja może mieć
różną siłę.
A jak możemy umacniać
i pogłębiać naszą nadzieję?
W Biblii słowem „nadzieja”
oddano grecki wyraz „elpís”,
którego podstawowe znaczenie
to „spodziewanie się czegoś dobrego”.
W Rzymian 5:3, 4 Paweł
wymienia nadzieję jako ostatnią —
po cierpieniach,
wytrwałości i stanie uznania.
Jak widać, nie chodzi o nadzieję, którą zdobyliśmy,
kiedy pierwszy raz usłyszeliśmy o dobrej nowinie.
Paweł pisze raczej
o głębszym zaufaniu,
które chrześcijanin rozwija
po pewnym czasie.
Kiedy przechodzi próby
i dochowuje wierności Bogu,
ma świadomość,
że cieszy się Jego uznaniem.
I ta świadomość wzmacnia nadzieję,
którą miał na początku.
Tak jak Paweł możemy zachowywać
radość pomimo prześladowań.
Nieraz stykamy się z wrogimi
zachowaniami i słowami
w szkole, w pracy
lub rodzinie.
Możemy też cierpieć z powodu
ograniczeń nałożonych przez rząd.
Zwróćmy uwagę, co powiedział Jezus
w trakcie Kazania na Górze.
Ewangelia według Mateusza 5:11, 12:
„Szczęśliwi jesteście, gdy z mojego powodu
znieważają was i prześladują,
i kłamliwie opowiadają
o was wszelkie złe rzeczy.
Cieszcie się i tryskajcie radością,
bo wielka jest wasza nagroda w niebie.
Przed wami tak samo
prześladowali proroków”.
Obejrzyjmy teraz film
i zobaczmy,
które dary od Jehowy pomogły
naszemu bratu oraz siostrze
zachować radość
mimo prześladowań.
Pewnego dnia wcześnie rano uzbrojeni
funkcjonariusze FSB wtargnęli do mojego domu.
Zakuli mnie w kajdanki
i przeszukali dom.
A potem zabrali mnie na przesłuchanie.
Dwa dni później sąd umieścił
mnie w areszcie śledczym.
Byłem przerażony, bo nie wiedziałem,
co mnie czeka w areszcie.
Jeden z funkcjonariuszy groził mi,
że jak nie przyznam się do winy
i nie wydam swoich współwyznawców,
to znacznie pogorszę swoją sytuację.
Tęskniłem też
za moją kochaną żoną.
Bez niej było mi
naprawdę ciężko.
Przez dwa miesiące nie miałem dostępu
do Biblii ani do żadnych publikacji,
więc pomyślałem, że sam
sobie stworzę egzemplarz Biblii.
Moja żona przysłała mi zeszyt
i codziennie zapisywałem w nim wersety,
które sobie przypomniałem.
Gdy uzbierało się około 500 wersetów,
ktoś dał mi Biblię.
Byłem tak głodny duchowo,
że przeczytałem ją całą w 4 miesiące.
W tym czasie pisałem
listy do żony i przyjaciół
i dzieliłem się z nimi
ciekawymi myślami z Biblii.
A listy, które dostawałem od nich,
dawały mi poczucie, jakby bracia
i siostry byli bardzo blisko mnie,
jakby byli w sąsiednich celach.
Nie byłem samotny.
Miałem wrażenie, że
moi przyjaciele są obok mnie.
Chociaż areszt śledczy
izoluje człowieka od innych ludzi,
to nie jest w stanie
odizolować nikogo od Jehowy.
W ciągu dnia wielokrotnie
modliłem się do Niego,
ale szczególnie czekałem
na ciszę nocną.
Gdy wszyscy byli już w łóżkach
i przygaszano światła,
mogłem rozmawiać z Jehową,
ile tylko chciałem.
Czasami zdarzało się,
że zostawałem w celi sam,
i oczywiście od razu
wykorzystywałem takie sytuacje.
Padałem wtedy na kolana
i ze łzami modliłem się do Jehowy.
Postanowiłem, że będę zapisywał
wszystkie swoje prośby do Boga,
a potem odhaczał te,
które Jehowa spełnił.
Czułem, że Jehowa
jest bardzo blisko mnie.
W ciągu dnia
nuciłem też nasze pieśni.
Ale kiedy tylko byłem sam,
śpiewałem je pełną piersią.
Szukałem również okazji, żeby głosić.
Rozmawiałem z innymi na najróżniejsze
tematy — od tatuaży po „króla północy”.
Wszystkie moje wcześniejsze obawy
okazały się bezpodstawne.
Byłem w areszcie przez 343 dni
i ‛nawet włos nie spadł mi z głowy’.
To był najciekawszy rok w moim życiu —
niesamowite szkolenie, które pomogło mi
ulepszyć usposobienie duchowe.
Nigdy nie czułem się tak blisko Jehowy.
To wielki zaszczyt, że mogłem bronić
słuszności Jego zwierzchniej władzy.
A co tobie pomaga
zachować radość mimo sprzeciwu,
z którym być może
teraz się zmagasz?
Czy jest to
twoja więź z Jehową?
Bracia i siostry?
Twoja nadzieja —
niebiańska lub ziemska?
Czy wszystkie te dary?
Niech miłość Jehowy
i twoich braci sprawia ci radość.
Jeśli jesteś prześladowany,
bądź pewien,
że twoja duchowa rodzina —
nie tylko przyjaciele,
bracia ze zboru —
ale wszyscy bracia
na świecie modlą się za ciebie.
Nawet aniołowie
obserwują twoją wierną postawę
i są z ciebie
bardzo dumni.
Twoja wierność i lojalność
naprawdę jest dla nich wielką zachętą.
Tak jak Jehowa,
Jezus i aniołowie,
twoi bracia i siostry
‛szczycą się tobą’
i cieszą się, że okazujesz
wytrwałość i wiarę mimo prześladowań.
Brat William Turner,
pomocnik Komitetu Służby,
przedstawi teraz
kolejną część sympozjum:
„Możemy zaznawać radości mimo głodu”.
Jak się czujesz,
kiedy przegapisz posiłek
i przez jakiś czas nie jesz?
Wiele osób ma wtedy zły humor,
nie potrafi się skupić.
Czasem nawet
nie potrafi jasno myśleć.
Ale co, jeśli nie mielibyśmy
możliwości zdobyć jedzenia
albo nie jedlibyśmy tak długo,
że zaczęlibyśmy głodować?
Właśnie w takiej sytuacji znalazł się
apostoł Paweł w trakcie swojej służby.
W 2 Koryntian 11:27 Paweł powiedział,
że ‛odczuwał głód i pragnienie
i nierzadko
brakowało mu jedzenia’.
Mogło tak być, kiedy podróżował
przez bezludne okolice lub obszary pustynne.
Lub w sytuacjach,
kiedy był zdany na obcych ludzi
albo na to, co udało mu się zdobyć
dzięki własnej pracy w dotąd nieznanych miejscach.
Mogło też chodzić
o wielką klęskę głodu —
głodu, który trwał
ponad trzy lata
i był przyczyną dotkliwej biedy
w Judei i Jerozolimie.
A więc Paweł
wiele razy cierpiał głód.
Zwróćmy jednak uwagę
na jego nastawienie.
W 2 Koryntian 6:10
mówi o sobie
i swoich współwyznawcach,
że są „zasmucani,
ale zawsze radośni”.
A więc Paweł przyznał,
że trudne warunki
mogą nas zasmucać
i wywoływać niepokój.
Jak w takim razie udawało mu się
zachowywać radość —
prawdziwą, wewnętrzną radość —
mimo głodu?
Zobaczmy, co na ten
temat powiedział.
Otwórzmy proszę
List do Filipian
i przeczytamy Filipian 4:11-13.
Czytamy tam:
„Mówię o tym nie dlatego,
że jestem w potrzebie,
bo nauczyłem się zadowalać tym,
co mam, niezależnie od okoliczności.
Umiem żyć w biedzie,
umiem też żyć w dostatku.
Poznałem tajemnicę tego,
jak być zadowolonym w każdych warunkach —
czy jem do syta, czy głoduję,
czy mam dużo, czy nie mam nic.
Do wszystkiego mam siłę
dzięki Temu, który mnie umacnia”.
W wersecie 12 Paweł pisze,
że poznał ‛tajemnicę tego,
jak być zadowolonym,
czy je do syta, czy głoduje’.
Ta tajemnica
polega na ufaniu w to,
że Jehowa zapewni nam
wszystko, co potrzebne do życia,
oraz na zadowalaniu się tym,
co On nam daje.
I Paweł na pewno to robił.
Nauczył się zawodu, żeby móc się utrzymać
i nie być dla innych ciężarem.
Był w pełni zajęty służbą,
więc pod względem materialnym miał niewiele.
Dlatego cenił
wsparcie braci i sióstr.
Był wdzięczny za ich pomoc,
za wszystko, co mu dawali.
Paweł z każdej sytuacji
czegoś się uczył.
Wiele razy widział
rękę Jehowy w swoim życiu
i nauczył się, że bez względu
na okoliczności
może być pewny, że Jehowa
zadba o jego potrzeby.
Co mówi werset 13?
Jehowa wspierał Pawła,
umacniał go.
Więc nawet kiedy Paweł
znalazł się w trudnych warunkach,
był zadowolony, miał wewnętrzną
radość i dalej pełnił służbę.
Czego możemy się nauczyć
z przykładu Pawła?
Nas też może dotknąć głód,
z różnych powodów.
Jednym z powodów
mogą być na przykład
niepokoje społeczne
albo kryzys ekonomiczny.
Wydarzenia na świecie sprawiły,
że pracę straciło wielu ludzi,
w tym nasi bracia.
Problemy finansowe mogą
zmusić nas do obniżenia poziomu życia.
Głód może też
być skutkiem prześladowań.
Bracia więzieni w nazistowskich
obozach koncentracyjnych
byli pozbawiani
odpowiedniej ilości jedzenia.
Była to jedna z metod Szatana,
żeby złamać ich lojalność.
Nawet ktoś,
kto ma cele duchowe
i przeprowadził się
na teren z potrzebami,
często musi się nauczyć,
jak żyć skromniej i być zadowolonym.
A więc naprawdę różne sytuacje
mogą spowodować,
że jedzenia będzie niewiele
albo w ogóle go nie będzie.
A to może wywołać
niepokój i przygnębienie.
A recepta?
Zaufanie do Jehowy
i poleganie na Nim.
Kiedy tak robimy,
łatwiej nam zachować spokój
i nie martwić się na zapas.
W kraju, w którym szalała inflacja,
pewien ojciec powiedział:
„Każdego dnia
modliłem się po prostu o to,
żeby Jehowa
dał nam chleba na ten dzień,
żebyśmy mogli przeżyć”.
Cokolwiek Jehowa nam daje,
powinniśmy być wdzięczni.
Pewnego dnia ten sam ojciec
chciał kupić jedzenie,
ale jedyna rzecz, która została,
to było coś, czego nie lubił.
Co zrobił?
Mówi: „Nie lubiłem tego,
ale to było jedzenie,
więc to jedliśmy tego wieczora”.
I był wdzięczny,
że Jehowa im to zapewnił.
Możliwe, że obecnie jesteśmy
w takiej sytuacji, że jemy tylko to, co lubimy.
Ale jeśli warunki się zmienią,
czy się dostosujemy
i dalej będziemy wdzięczni?
Czy to nie pocieszające,
że troszczy się o nas Bóg,
który daje nam wszystko,
czego potrzebujemy?
I oczywiście to ważne,
żebyśmy korzystali z tego, co daje Jehowa.
Obejrzyjcie, proszę, teraz film.
Zwróćcie uwagę, które dary pomogły
naszej siostrze zachować radość,
mimo że brakowało jedzenia.
Zanim w Wenezueli zaczął się kryzys,
nie mieliśmy takich
problemów finansowych jak teraz.
Chodziliśmy do sklepów,
mogliśmy kupować
tyle jedzenia, ile chcieliśmy,
a życie było spokojne.
Sytuacja naszej rodziny
bardzo się pogorszyła pięć lat temu.
Ciężko było kupić
jakiekolwiek jedzenie,
nawet podstawowe produkty.
Półki w sklepach świeciły pustkami.
Dwaj starsi odwiedzali
mnie prawie codziennie.
Sprawdzali,
czy niczego mi nie brakuje
i ile jedzenia nam potrzeba.
Gdy przygotowywałam posiłek,
myślałam przede wszystkim o tym,
żeby moje dzieci się najadły.
Zawsze dawałam im większe porcje.
Najmłodszy syn pytał mnie:
„Mamo, zjesz tylko tyle?”.
Odpowiadałam mu:
„Tak, skarbie, to mi wystarczy”.
A potem mówił:
„Nie wydaje mi się”.
Myślałam, że dam radę,
ale taka ilość jedzenia
była za mała
dla mojego organizmu.
Pewnej niedzieli na zebraniu
nie za dobrze się czułam,
ale dzięki Jehowie
moja córka była obok.
Kiedy odzyskałam
przytomność, powiedziała:
„Mamo, zemdlałaś trzy razy!”.
Nie mogłam w to uwierzyć.
Bracia od razu
zabrali mnie do lekarza.
Stwierdził u mnie
poważne niedożywienie.
Potem bracia
ułożyli plan działania:
Przynosili mi gotowe posiłki
i siedzieli przy mnie,
dopóki nie skończyłam jeść.
Jeszcze nie wróciłam
do dawnej wagi,
nadal jestem zbyt szczupła.
Ale pod względem zdrowotnym
czuję się już dobrze.
Starsi zawsze
się o mnie troszczyli,
a to dodawało mi sił.
I nigdy nie straciłam radości.
To wszystko dzięki Jehowie!
Dziękuję Jehowie,
bo to On
podtrzymuje moje życie.
Ubiera mnie, karmi
i daje mi wspaniałych przyjaciół.
To wszystko mam od Jehowy.
Jakie dary pomogły
naszej siostrze?
Po pierwsze, więź z Jehową.
Wiedziała, jak ważne jest
bycie blisko Jehowy,
i regularnie
chodziła na zebrania.
Po drugie,
społeczność braterska.
Czy to nie pokrzepiające,
jak starsi się nią interesowali?
Codziennie ją odwiedzali,
przynosili jedzenie dla całej rodziny,
upewniali się,
czy ona też zjadła.
Pamiętajmy,
że te same rzeczy:
dbanie o naszą więź z Jehową,
przyjmowanie pomocy braci
i trzymanie się naszej nadziei,
pomogą też nam zachować radość,
kiedy nie mamy
wystarczająco jedzenia.
W pełni zgadzamy się z tym,
co Paweł powiedział w Filipian 4:12.
Jehowa naprawdę potrafi
zapewnić wszystko,
czego potrzebujemy
w każdej sytuacji.
Kiedy brakuje nam jedzenia,
to normalne, że martwimy się o siebie
i o naszych bliskich.
Ale jak widzieliśmy,
możemy zaznawać radości,
nawet jak brakuje nam jedzenia.
Warunek?
Poznaj tajemnicę.
Każdy lubi
poznawać tajemnice,
a tę tajemnicę Jehowa
bardzo chętnie nam wyjawia.
Ale musimy na Nim polegać
i dostrzegać, jak nam pomaga.
Jehowa na pewno bardzo się cieszy,
jeśli Jego słudzy są lojalni, radośni
i wierzą, że On
ich nigdy nie opuści.
Teraz brat Robert Luccioni,
pomocnik Komitetu Wydawniczego,
przedstawi kolejną
część tego sympozjum:
„Możemy zaznawać radości mimo nagości”.
Czy można zaznawać radości,
nawet jeśli przeżywamy różne próby?
Do tej pory dowiedzieliśmy się,
jak apostoł Paweł zachowywał radość
mimo ucisku, udręki,
prześladowań, a nawet głodu.
I bez wątpienia
może to być pokrzepiające,
bo wielu z was przechodziło
albo przechodzi podobne próby.
A co w sytuacji,
kiedy tracimy wszystko
przez jakąś klęskę
albo niepokoje społeczne?
Czy wtedy też przykład Pawła
może nam pomóc?
Werset przewodni tego sympozjum
to Rzymian 8:35,
gdzie Paweł mówi, że nawet nagość
nie może nas oddzielić od miłości Chrystusa.
Paweł mógł mówić
z własnego doświadczenia.
Otwórzmy, proszę, 2 Koryntian 11:27.
Zobaczmy, jak opisuje swoje próby.
2 Koryntian 11:27:
„Ciężko pracowałem, nie oszczędzałem się,
w nocy często nie zmrużyłem oka,
odczuwałem głód i pragnienie,
nierzadko brakowało mi jedzenia,
znosiłem zimno i nie miałem się w co ubrać
[w przypisie: „znosiłem nagość”]”.
To, że Paweł nie miał ubrania,
nie było wynikiem jego lenistwa.
Wiemy, że bardzo ciężko pracował,
żeby się utrzymać.
Sytuacja, o której możemy
tutaj przeczytać,
wynikała raczej z trudności,
które miał w służbie.
Na przykład pewnego razu
znalazł się na pokładzie statku,
który uległ rozbiciu z powodu
najsilniejszego wiatru na Morzu Śródziemnym.
Statek rozpadł się na kawałki,
a Paweł i pozostali
uchwycili się desek
lub szczątków statku.
Może dotarli na brzeg
w ogóle bez ubrania.
Mieszkańcy Malty rozpalili ognisko,
żeby rozbitkowie się ogrzali.
Kiedy indziej Paweł musiał uciekać
tylko w tym, co miał na sobie.
Zdarzało się, że był bity i kamienowany,
więc ubranie musiał mieć w strzępach.
Z Dziejów 16:22 dowiadujemy się,
że ‛wysocy urzędnicy kazali zedrzeć
ubrania z Pawła i wychłostać go rózgami,
a potem jeszcze
wtrącili go do więzienia’.
Te relacje pomagają nam lepiej zrozumieć
słowa Pawła z 1 Koryntian 4:11.
1 Koryntian 4:11.
Czytamy tu:
„Do tej pory odczuwamy głód
i pragnienie, chodzimy biednie ubrani,
jesteśmy bici, nie mamy dachu nad głową”.
Ale, mimo tych trudności, do czego
Paweł zachęcał swoich współwyznawców?
Werset 16: „Usilnie więc was zachęcam:
stańcie się moimi naśladowcami”.
Czyli zachęcał ich, żeby go naśladowali —
żeby radowali się mimo prób.
W Liście do Rzymian 12:12
zachęca nas wszystkich:
„Radujcie się nadzieją. (...)
Dzielcie się ze świętymi
stosownie do ich potrzeb”.
Paweł zachowywał radość
i pomagał innym,
nawet kiedy sam
przechodził różne trudności.
Wiele naszych braci i sióstr
cierpi z powodu klęsk żywiołowych.
Wspomnę tylko kilka
z ostatniego roku:
trzęsienia ziemi — w Albanii,
na Filipinach, w Portoryko i gdzie indziej;
groźne powodzie — na przykład
w Hiszpanii czy Stanach Zjednoczonych;
huragany i tajfuny —
na Bahamach i Filipinach;
niszczycielskie pożary — w Australii
i w Stanach Zjednoczonych i tak dalej.
W wyniku tych i innych klęsk żywiołowych
nasi bracia i siostry, niektórzy z was,
musieli uciekać z domu w środku nocy
tylko w tym, co mieli na sobie.
A w innych sytuacjach
katastrofa zniszczyła wszystko, co posiadali.
Takie informacje bardzo nas smucą.
Kochani bracia i siostry,
którzy przez to przechodzicie,
wiedzcie, że się za was modlimy.
Ale nawet w takich warunkach
nasi bracia nie tracą radości.
Jak to możliwe?
Zobaczmy teraz w filmie,
które dary od Jehowy
pomogły naszemu bratu oraz siostrze
zachować radość
mimo braku odzieży.
O Nowym Jorku trzeba wiedzieć jedno —
żyje się tu w zawrotnym tempie.
Więc nasze życie też tak wygląda.
Całkiem nieźle nam się żyło.
Byliśmy pionierami
i pracowaliśmy tylko tyle,
żeby mieć na to,
co niezbędne.
W Nowym Jorku bywa niebezpiecznie,
dlatego przyzwyczailiśmy się,
że musimy mieć oczy dookoła głowy.
Ale huragany to coś, czego
nigdy byśmy się nie spodziewali
i czego nigdy się nie obawialiśmy.
W dniu, w którym usłyszeliśmy
ostrzeżenie o huraganie,
padał deszcz i trochę wiało.
Gdy zobaczyliśmy, jak parking
przy naszym mieszkaniu zalewa woda,
zdaliśmy sobie sprawę,
że zaraz coś się stanie.
Uciekliśmy tak, jak staliśmy.
Zniszczenia były ogromne.
W jedną noc
straciliśmy wszystko.
Nigdy bym nie pomyślał, że woda
wedrze się do naszego mieszkania
i zniszczy dosłownie wszystko —
wszystko, co mieliśmy, nawet ubrania.
Po raz pierwszy poczułem,
jak to jest nie mieć nic.
Pękło mi serce.
Jedyne, o czym wtedy myślałem,
to co teraz się z nami stanie.
W weekend mieliśmy
jechać na zgromadzenie,
a ja nawet nie miałem
garnituru ani krawata.
Nigdy wcześniej nie musiałem się martwić
o coś tak zwykłego jak ubrania.
Zawsze je miałem.
Bracia i siostry pomagali nam
na tyle różnych sposobów.
W piątek usłyszałam pukanie do drzwi —
a tam trzy garnitury i buty!
Bracia kupili nam nowe ubrania.
To było niewiarygodne przeżycie.
Przytulali nas
i wręczali koperty z pieniędzmi.
Jesteśmy przekonani,
że to Jehowa ubrał nas swoją miłością.
Mogliśmy być na zgromadzeniu
i z radością przyjąć duchowy pokarm
mimo naszej sytuacji.
Chociaż straciliśmy wszystko
pod względem materialnym,
nie przerwaliśmy służby
i aż do dzisiaj jesteśmy pionierami.
Jehowa obiecał, że jeśli będziemy
szukać najpierw Jego Królestwa,
to On zadba o całą resztę.
I właśnie stąd
bierze się moja radość.
Niezależnie od tego,
co spotyka nas w życiu —
nawet jeśli zostaniemy
bez środków do życia —
nic nigdy nie będzie w stanie pozbawić nas
cennej więzi z naszym Bogiem, Jehową.
Co pomogło temu małżeństwu?
Stracili wszystko jednej nocy.
Nie wiedzieli,
co robić, co będzie dalej.
Ale co sobie postanowili?
Brian powiedział: ‛Niezależnie od tego,
co spotyka nas w życiu —
nawet jeśli zostaniemy
bez środków do życia —
nic nas nie pozbawi
naszej więzi z Jehową’.
Byli wzruszeni pomocą,
której udzielili im bracia.
Pielęgnowali zaufanie do Jehowy
i nadzieję na przyszłość.
Czego się z tego uczymy?
Uczymy się, że jeśli
przechodzimy jakieś próby,
jeśli z jakiegoś powodu
stracimy to, co posiadamy,
i nawet nie mamy się w co ubrać,
radość pomogą nam zachować
trzy rzeczy, o których mówiliśmy:
dbanie o więź z Jehową,
przyjmowanie pomocy od braci
i pielęgnowanie naszej nadziei.
Kiedy widzicie swoich
współwyznawców w potrzebie,
wielu z was natychmiast reaguje.
I my bardzo to cenimy.
Kataklizmy przybierają
na sile i na częstotliwości.
Dlatego nasi bracia
coraz częściej potrzebują pomocy.
Chcemy was pochwalić
i podziękować za to, co robicie.
Niektórzy nawet zgłaszają się
jako ochotnicy, żeby pomóc.
Na przykład po huraganie
Dorian na Bahamach
bracia będący pilotami
przetransportowali przeszło 700 ochotników
na tereny dotknięte klęską.
Staracie się też pomagać
braciom i siostrom w swojej okolicy.
W Demokratycznej Republice Konga
z powodu zamieszek bracia musieli
uciekać ze swoich domów
tylko w tym, co mieli na sobie.
Stracili całe swoje mienie
i źródło utrzymania.
Ale pomogli im bracia i siostry
z sąsiednich zborów.
Chociaż sami mieli niewiele,
dali im pieniądze, jedzenie, ubrania,
a nawet zapewnili im dach nad głową.
W Boliwii czy w Wenezueli bracia dzielili się
ze sobą posiłkami albo produktami spożywczymi.
I spójrzcie na to, co bracia robią teraz,
podczas panującej pandemii COVID-19:
zapewniają jedzenie, potrzebne rzeczy,
wsparcie emocjonalne i duchowe.
Zbory i rodziny pomagają sobie nawzajem.
I dzięki waszemu duchowi ofiarności
i waszym szczodrym datkom
jesteście błogosławieństwem
dla braci i sióstr na całym świecie.
I ta pomoc to prawdziwy
policzek wymierzony Szatanowi!
Dlaczego tak jest?
Jak pamiętacie, w Hioba 1:11
Szatan obraził Jehowę
i nas wszystkich,
którzy kochamy Jehowę.
Insynuował, że w obliczu prób
odwrócimy się od Boga.
Zajrzyjmy wspólnie
do Hioba 1:11:
„Ale dla odmiany wyciągnij rękę
i odbierz mu wszystko, co ma,
a na pewno będzie
Cię przeklinał prosto w twarz”.
Szatan był przekonany, że mając do wyboru
rzeczy materialne albo lojalność wobec Jehowy,
wybierzemy rzeczy materialne.
Był też przekonany, że mając do wyboru
pomaganie sobie albo pomaganie innym,
wybierzemy siebie.
Jak bardzo się mylił!
Jaki wściekły musi być, kiedy widzi to,
co obecnie dzieje się w organizacji Jehowy.
Co więc mamy robić?
Dalej go złośćmy!
Dalej pomagajmy naszym
braciom i siostrom w potrzebie.
Kiedy to robimy,
sami jesteśmy szczęśliwi,
ale też pomagamy naszym
braciom zachowywać radość.
Kochani bracia, bądźmy zdecydowani,
żeby zawsze zachowywać radość.
Pamiętajmy o tych trzech rzeczach:
pielęgnujmy więź z Jehową,
przyjmujmy i doceniajmy
pomoc naszych braci
i rozmyślajmy o naszej
wspaniałej nadziei.
Nie zapominajmy:
jeśli dalej służymy Jehowie,
nawet kiedy brakuje nam ubrań,
nawet kiedy wszystko stracimy,
radujemy Jego serce.
A to jest dla nas jeden
z największych powodów do radości.
A teraz brat Ralph Walls,
pomocnik Komitetu Personalnego,
przedstawi kolejną część sympozjum:
„Możemy zaznawać radości mimo
niebezpieczeństw”.
Tytuł tego przemówienia
nie kończy się znakiem zapytania.
To nie jest pytanie,
tylko stwierdzenie faktu.
Możemy zaznawać radości
mimo niebezpieczeństw.
Zobaczmy, jaki przykład
pod tym względem dał nam apostoł Paweł.
Potrafił zachować radość
mimo niebezpieczeństw,
a w swojej służbie
stykał się z nimi wielokrotnie.
Zaledwie w jednym wersecie
opisał aż osiem rodzajów
niebezpieczeństw, w jakich się znalazł,
między innymi „niebezpieczeństwa
ze strony bandytów”.
Kiedy był w Efezie, być może musiał
walczyć z dzikimi zwierzętami na arenie.
Otwórzmy razem
2 List do Koryntian, rozdział 1,
i przeczytajmy wersety 8-11.
Paweł napisał tu
(wersety 8-11):
„Chcemy wam, bracia, powiedzieć
o udręce, jakiej zaznaliśmy w Azji”.
Napisał te słowa,
kiedy był w Europie, w Macedonii.
Dalej czytamy:
„Znaleźliśmy się
w skrajnie ciężkim położeniu,
przekraczającym nasze siły,
i w ogóle nie byliśmy pewni,
czy przeżyjemy.
Prawdę mówiąc, myśleliśmy,
że wyrok śmierci jest już przesądzony.
Stało się tak, żebyśmy
nie polegali na samych sobie,
ale na Bogu,
który wskrzesza umarłych.
I On wyratował nas
od śmiertelnego niebezpieczeństwa,
i jeszcze wyratuje.
Pokładamy w Nim nadzieję,
że dalej będzie nas ratował.
Wy też możecie nam pomóc
błaganiem za nas.
A gdy dzięki modlitwom wielu
zaznamy łaski,
wielu będzie mogło
składać za nas podziękowania”.
Niecały rok wcześniej Paweł napisał
swój pierwszy list do Koryntian.
Był wtedy w Azji,
właśnie w Efezie.
W 15 rozdziale tego listu,
a wersecie 32, napisał:
„Co z tego mam, że tak jak inni ludzie
walczyłem w Efezie z dzikimi zwierzętami?”.
Jego słowa
mogą wskazywać na to,
że brał udział w literalnej walce
ze zwierzętami na arenie.
Ale nadzieja na zmartwychwstanie
dodawała Pawłowi sił.
Powiedział: „Stało się tak,
żebyśmy nie polegali na samych sobie,
ale na Bogu,
który wskrzesza umarłych”.
Zachęcali i umacniali go
też inni chrześcijanie.
Napisał: „Wy też możecie
nam pomóc błaganiem za nas.
A gdy dzięki modlitwom wielu
zaznamy łaski,
wielu będzie mogło
składać za nas podziękowania”.
My też w zborze odczuwamy wsparcie
naszych kochanych braci i sióstr,
którzy pomagają nam
na różne sposoby.
W pewnym momencie swojej służby
Paweł i jego towarzysze
znaleźli się „w skrajnie ciężkim położeniu”
i nawet ‛nie byli pewni,
czy przeżyją’.
Skąd Paweł otrzymał wsparcie?
Zachęcili i pocieszyli go inni chrześcijanie,
którzy przyszli mu z pomocą.
Kiedy dochodzi do jakiejś
klęski żywiołowej albo innego nieszczęścia,
nasi bracia natychmiast ruszają,
żeby udzielić współwyznawcom i innym osobom
pomocy materialnej i duchowej.
Obecnie chrześcijanie nie muszą walczyć
na arenie z dzikimi zwierzętami.
Grożą nam
inne niebezpieczeństwa.
Jednak nawet w takich sytuacjach
możemy zachować radość tak jak Paweł.
Każdy z nas może znaleźć się
w „niebezpieczeństwach ze strony bandytów”,
szczególnie wtedy, gdy dochodzi
do niepokojów społecznych.
Biblia zapowiada,
że „w dniach ostatnich”
ludzie będą „brutalni,
będą nienawidzić tego, co dobre”.
Zobaczmy teraz w filmie,
które dary od Jehowy
pomogły pewnej rodzinie
zachować radość
mimo takich niebezpieczeństw.
Urodziłem się i mieszkam w Caracas,
w dzielnicy o nazwie Petare.
Tutaj przemoc i przestępczość
są na porządku dziennym.
Kilka lat temu straciliśmy jedną pionierkę,
która zginęła od postrzału.
Coś takiego
spotkało też mojego syna.
W sąsiedztwie wywiązała się
strzelanina i trafiła go zabłąkana kula.
Zginął na miejscu.
To była ogromna strata.
Czułem potworny ból, gdy patrzyłem
na puste łóżko w jego pokoju,
gdy widziałem jego buty,
ulubione ubrania...
Wszystkie jego rzeczy w szafie...
Po prostu nie mogłem
przestać płakać.
Bardzo trudno było mi
sobie wtedy z tym poradzić.
Ale jak tylko bracia ze zboru
dowiedzieli się, co nas spotkało,
od razu zaczęli nam pomagać.
Wspierali nas emocjonalnie
i pomagali nam załatwiać
różne pilne sprawy.
Po tym wszystkim bardzo
bałem się chodzić do służby.
Bałem się o życie swoje
i mojej rodziny.
Modliłem się do Jehowy, a On pomógł mi
podejmować mądre decyzje i dalej głosić.
Czasami kiedy jestem sam
i myślę o swoim synu,
wracają wspomnienia
i wszystkie związane z nimi emocje,
a wtedy znowu wybucham płaczem.
Ale gdy skupiam się na
obietnicy zmartwychwstania,
nabieram sił,
żeby dalej trwać.
Bardzo lubię wracać myślami
do biblijnej relacji o Łazarzu.
Tam Marta mówi tak: „Wiem, że
zmartwychwstanie (...) w dniu ostatnim”.
Ja tak samo
mocno ufam Jehowie.
Wiem, że mój syn
zmartwychwstanie.
Dzięki Jehowie
on znowu będzie z nami.
To prawda, że kiedy działy się
te wszystkie okropne rzeczy,
na jakiś czas straciłem radość.
Ale po okresie żałoby radość wróciła
właśnie dzięki nadziei na zmartwychwstanie.
To tak, jakby sam Jehowa mnie uspokajał,
poklepywał po ramieniu i mówił:
„Nie poddawaj się,
a to wszystko się wydarzy.
Bądź wierny i lojalny,
a znowu zobaczysz swojego syna”.
Co pomogło tej rodzinie
zachować radość mimo niebezpieczeństw?
Modlitwa,
nadzieja na zmartwychwstanie,
wsparcie braci
i oczywiście
święty duch Jehowy.
Jakie dary od Jehowy
pomagają tobie zachować radość
mimo niebezpieczeństw,
z którymi być może się stykasz?
Więź z Jehową,
społeczność braterska,
nasza nadzieja,
a może coś innego?
Chociaż żyjemy „w krytycznych czasach,
trudnych do zniesienia”,
to jesteśmy zachęcani,
żeby cieszyć się nadzieją na to,
że już niedługo nie będą nam grozić
żadne niebezpieczeństwa.
Czekamy na koniec
tego złego systemu rzeczy,
tak jak Habakuk
czekał na koniec niegodziwości.
Zajrzyjmy wspólnie
do 1 rozdziału Księgi Habakuka.
Wyobraźmy sobie,
jaki odczuwał stres przez to,
że widział przemoc, konflikty,
ludzi krzywdzących się nawzajem.
Pytał:
„Jak długo, Jehowo (...)?
Jak długo
mam prosić o ratunek?
Kiedy (...) usuniesz przemoc?
Czemu każesz
mi patrzeć na zło?
Czemu tolerujesz
wyrządzanie krzywdy?
Dlaczego na moich oczach
dochodzi do grabieży i przemocy?
Dlaczego jest tyle zatargów,
tyle konfliktów?”
Dlaczego? Dlaczego?
Dlaczego? Dlaczego?
Jak długo jeszcze?
Ale zwróćmy uwagę,
co napisał w rozdziale 2, wersecie 3:
„Wizja ta spełni się
w wyznaczonym czasie.
Szybko zmierza
do swojego końca.
Nie okaże się kłamstwem.
Nawet jeśli wydaje się odwlekać,
wciąż jej wyczekuj!
Bo sprawdzi się niezawodnie.
Nie opóźni się!”.
Tak jak Habakuk
ufamy Jehowie
i jesteśmy pewni,
że już niedługo usunie przemoc.
Habakuk wiedział,
że zawsze może polegać na Jehowie,
więc natychmiast
poprosił Go o pomoc.
Nie zadręczał się swoją sytuacją
i nie polegał na własnym zrozumieniu.
Zamiast tego mówił Jehowie w modlitwie
o swoich uczuciach i zmartwieniach.
To dobry przykład dla nas.
Przeczytajmy,
co Habakuk postanowił.
Otwórzmy rozdział 3,
a werset 18.
Mówi tam: „Moją radością
będzie Jehowa,
będę się cieszył
Bogiem mojego wybawienia”.
Również obecnie Jehowa,
czyli Ten, który ‛wysłuchuje modlitw’,
zachęca nas, żebyśmy pokazywali, że Mu ufamy,
i mówili Mu o swoich zmartwieniach.
Jehowa nie skrytykował Habakuka za to,
że powiedział Mu o swoich obawach.
Kazał je zapisać, a dzięki temu rozumiemy,
że my czasami też możemy się tak czuć.
Jehowa chce, żebyśmy się do Niego zwracali.
Kiedy tak zrobimy, On nam odpowie.
Otuli nas swoją miłością
i życzliwie nami pokieruje.
Niezależnie od sytuacji,
pomoże nam zrozumieć,
co powinniśmy zrobić.
Płynące z serca modlitwy
są jednym z najlepszych sposobów,
żeby pokazać swoje zaufanie do Jehowy.
Jesteśmy bardzo szczęśliwi, że Jehowa chce
nas wyzwolić ze wszystkich niebezpieczeństw!
Brat David Schafer,
pomocnik Komitetu Nauczania,
przedstawi teraz
ostatnią część tego sympozjum:
„Możemy zaznawać radości mimo miecza”.
Podczas pierwszego uwięzienia
w Rzymie od około 59 do 61 roku
apostoł Paweł co prawda
mógł pozostawać w wynajętym domu,
ale był ciągle pilnowany
przez żołnierza.
W trakcie tych dwóch lat
głosił każdemu, kto go odwiedził.
Napisał też natchnione listy
do Efezjan, Filipian, Kolosan, do Filemona
i najprawdopodobniej
do Hebrajczyków.
Wygląda na to,
że później został uwolniony.
Teraz mógł wznowić
działalność misjonarską.
Mógł napisać do Tymoteusza,
który działał w Efezie,
i do Tytusa, który był na Krecie.
Wydaje się, że wkrótce potem Neron
obwinił chrześcijan o wywołanie pożaru,
który zniszczył
dużą część Rzymu,
i po raz kolejny Paweł
znalazł się w więzieniu.
Był rok 65.
Paweł miał za sobą całe dziesięciolecia
wiernej służby dla Jehowy.
Jak mógł się teraz czuć?
Możemy się tego dowiedzieć
z 2 Listu do Tymoteusza,
który Paweł napisał
do niego z więzienia.
Otwórzcie, proszę,
2 do Tymoteusza, rozdział 4.
Czy ludzie, którzy aresztowali Pawła,
mieli przy sobie miecze?
Na pewno.
Czy ten widok przypomniał Pawłowi,
jak Jakub, brat Jana,
z rozkazu króla Heroda Agryppy I
został ścięty mieczem?
Możemy się tylko domyślać.
Ale w tym fragmencie
2 Listu do Tymoteusza
widzimy, że Paweł przeczuwał,
że zbliża się jego egzekucja.
I możemy tutaj
zauważyć coś jeszcze.
Możemy zauważyć trzy rzeczy,
które pomogły Pawłowi
stawić czoła
zbliżającej się śmierci.
Przeczytajmy razem
2 Tymoteusza 4:6-8:
„Bo ja już składam siebie
w ofierze niczym ofiarę płynną,
czas mojego uwolnienia
jest już bardzo bliski”.
Paweł mówi tu o swojej śmierci,
która w końcu doprowadzi do tego,
że zostanie wskrzeszony do życia
w niebiańskim królestwie Chrystusa.
Posłuchajmy wersetu 7:
„Walczyłem w szlachetnej walce”.
I zwróćmy uwagę: „Wyścig ukończyłem”.
‛Ukończyłem wyścig’ —
tak, Paweł przeczuwał,
że już niedługo ukończy swój wyścig
i odniesie w nim zwycięstwo.
Dalej w tym fragmencie widzimy,
jak silną nadzieję miał Paweł.
Czytamy tu: „Wiarę zachowałem.
Odtąd czeka na mnie korona prawości”.
Tutaj widzimy silną nadzieję Pawła.
Dalej powiedział:
„Korona prawości, którą Pan,
prawy sędzia, nagrodzi mnie tego dnia”.
Czy dostrzegamy,
jak silną więź Paweł miał z Jehową?
Z tego fragmentu wynika,
jak bardzo Paweł był przekonany,
że Syn Boży da mu obiecaną nagrodę.
Później Paweł dodaje:
„[Nagrodzi] nie tylko mnie, ale też wszystkich,
którzy pragną jego ujawnienia”.
Paweł kochał swoich współwyznawców
i o nich nie zapomniał.
Właśnie dzięki temu
Paweł był w stanie zachować radość
mimo czekającej go śmierci —
miał braci, więź z Jehową i pewną nadzieję.
To nie tak, że Paweł chciał umrzeć.
Oczywiście, że wolałby żyć i dalej służyć Jehowie
razem ze swoimi braćmi i siostrami.
Ale odważnie stawił czoła śmierci
i cieszył się z przyszłej nagrody.
Wiedział, że ją dostanie.
My też możemy zachować radość
mimo groźby śmierci.
Jak?
Wróćmy do naszego
wersetu przewodniego.
List do Rzymian 8:35.
Jak brzmi odpowiedź na dwa pytania,
które zadał tutaj Paweł, czyli:
„Co nas oddzieli
od miłości Chrystusa?
Ucisk, udręka, prześladowanie,
głód, nagość, niebezpieczeństwo, miecz?”.
Odpowiedź znajdziemy
w wersetach 38 i 39:
„Bo jestem przekonany,
że ani śmierć, ani życie,
ani aniołowie, ani rządy,
ani rzeczy teraźniejsze, ani rzeczy przyszłe,
ani moce, ani wysokość, ani głębokość,
ani żadne inne stworzenie
nie zdoła [czyli śmierć też nie zdoła]
nas oddzielić od miłości Boga,
która się wyraża za pośrednictwem
Chrystusa Jezusa, naszego Pana”.
Jehowa nadal kocha swoich sług,
nawet jeżeli chwilowo przebywają w grobie.
Czy Jehowa przestał kochać
Abrahama, Izaaka i Jakuba?
A co z Sarą, Rebeką, Hiobem,
Mojżeszem i Danielem?
A co z naszymi wiernymi braćmi, którzy stracili życie
w więzieniach i obozach koncentracyjnych?
Czy Jehowa nadal ich kocha?
Oczywiście, że tak.
Tak samo nadal kocha
setki braci i sióstr,
którzy w ostatnich miesiącach stracili życie
z powodu pandemii koronawirusa.
Ciągle kocha twoją babcię,
twojego tatę i twoją siostrę.
Ma ich w swojej pamięci.
Przywróci ich do życia.
Kochani bracia,
czy ten fakt nie doda nam sił,
jeśli tak jak Pawłowi
zagrozi nam miecz, czyli śmierć?
Zobaczmy teraz w filmie,
z jakich darów od Jehowy
skorzystał nasz brat Baite Michael Dugbe
i jak dzięki nim zachował radość
mimo zagrożenia życia.
Kiedy wszystko
w twoim życiu się wali,
a wokół panuje chaos,
jedyne, na czym wtedy możesz
polegać, to więź z Jehową.
Nazywam się Baite Michael Dugbe.
Urodziłem się w Monrovii
w Liberii w 1980 roku.
Dorastanie w tym mieście jeszcze
przed wojną to były dobre czasy.
Miałem cudownych
rodziców, ładny dom
i chodziłem do fajnej szkoły.
Gdy miałem dziewięć lat,
z dnia na dzień
wszystko się zmieniło.
Słyszeliśmy doniesienia o rebeliantach,
którzy próbowali przejąć władzę.
Już same te pogłoski
wywoływały panikę.
Firmy zaczęły się zamykać.
Odcięto światło, prąd, wodę —
wszystko zamarło.
Kolejne lata były
bardzo niespokojne.
W roku 1996 sytuacja stała się tragiczna.
Wojna rozpętała się na dobre.
Tym razem rebelianci
wkroczyli do miasta.
Grabieże i strzelaniny
były na porządku dziennym.
Ludzie, którzy nie chcieli
przyłączyć się do rebeliantów,
byli torturowani.
To normalne, że w takich sytuacjach
pojawia się strach i panika.
Kiedy coraz bardziej się boisz,
najlepsze, co możesz zrobić,
to się modlić —
modlić się do Jehowy
i prosić Go o konkretne wskazówki,
żeby wiedzieć, co robić dalej.
Walki się nasilały i były
coraz bliżej naszego domu,
więc nie byliśmy już bezpieczni.
Musieliśmy uciekać
i trafiliśmy do Biura Oddziału.
Bracia okazali nam dużo miłości —
bardzo dobrze się nami zajęli.
Zadbali o to, żebyśmy
cały czas mogli brać udział
we wszystkich zajęciach duchowych.
Patrząc wstecz, jestem bardzo
wdzięczny za to, że żyję.
W tej sytuacji pomogły nam dwie rzeczy.
Przede wszystkim nasza więź z Jehową.
Tylko ona pozwala zachować spokój.
Ale przetrwaliśmy też
dzięki naszym braciom i siostrom.
Tak naprawdę próby uświadamiają nam,
jak bardzo potrzebujemy
naszej społeczności braterskiej.
Praca w Betel,
w Dziale Nagrań Dźwiękowych
i Filmów Wideo,
daje mi dużo radości.
Kocham braci i siostry,
z którymi współpracuję.
Tylko dzięki Jehowie żyję
i mogę Mu służyć każdego dnia.
Ten film przypomniał nam,
że życie w tym świecie bywa bardzo kruche.
Czy zauważyliście, co pomogło naszemu bratu
zachować radość mimo groźby śmierci?
Pomogła mu bliska więź z Jehową,
ale też bracia —
pomogli mu pielęgnować nadzieję dzięki
regularnemu studium, zebraniom i głoszeniu.
Czy może się zdarzyć, że niektórzy z nas
będą musieli umrzeć za wiarę
jak wielu pierwszych chrześcijan
i niektórzy współcześni Świadkowie?
Tak.
Nikt nie obiecywał, że życie w tym
systemie rzeczy będzie pozbawione problemów.
Możemy też umrzeć
w wyniku choroby, wypadku
albo z innego powodu związanego z tym,
że żyjemy w dniach ostatnich.
Możemy umrzeć,
zanim przyjdzie nowy świat,
tak jak wiele naszych
kochanych braci i sióstr,
ale możemy też przejść żywo
przez wielki ucisk.
Cokolwiek się stanie,
musimy być zdecydowani
pozostać wierni Jehowie
aż do samego końca.
„Ten, kto wytrwa do końca,
zostanie wybawiony”.
Gdybyśmy zakładali, że nowy świat
przyjdzie, zanim umrzemy,
możemy okazać się nieprzygotowani
na dochowanie lojalności aż do śmierci.
Z drugiej strony jeśli zakładamy,
że wielki ucisk nie rozpocznie się za naszego życia,
będziemy nieprzygotowani
na związane z nim trudności.
Jedyny sposób na to, żeby być
przygotowanym na każdą ewentualność,
to mieć bliską więź
z Jehową i być czujnym.
W związku z tym Jezus
powiedział swoim uczniom:
„Dlatego stale czuwajcie, bo nie wiecie,
którego dnia wasz Pan przyjdzie”.
W trakcie tego sympozjum
mogliśmy się bliżej przyjrzeć
słowom apostoła Pawła
zapisanym w Rzymian 8:35.
Czego się nauczyliśmy?
Podsumujmy.
Wersety od 35 do 39
upewniają nas,
że żadna próba nie powstrzyma Jehowy
przed okazywaniem nam miłości.
Świadomość, że Jehowa nas ceni i kocha,
nawet gdy przechodzimy próby,
pozwoli nam zachować radość
mimo ucisku, udręki, prześladowań,
głodu, nagości, niebezpieczeństw,
miecza czy czegokolwiek innego.
Dlatego cały czas
przybliżajmy się do Jehowy,
który tak bardzo nas kocha.
Wzmacniajmy swoje zaufanie do Niego
przez studium i modlitwę.
Upewniajmy swoje serce
o Jego miłości.
Doceniajmy naszą społeczność braterską
i przybliżajmy się do siebie nawzajem.
Pielęgnujmy naszą nadzieję i rozmyślajmy
nad „rzeczywistym życiem”, które jest przed nami.
I wreszcie pamiętajmy o treści modlitwy
zapisanej w Liście do Kolosan 1:11.
Drodzy bracia, jeśli będziemy
dalej robić te rzeczy,
to tak jak Paweł będziemy umieli się radować
mimo najróżniejszych prób.
Zwróćcie uwagę na te zachęcające słowa
zapisane w Kolosan 1:11.
Czytamy tutaj:
„Niech On stosownie
do swojej wielkiej potęgi
umocni was wszelką mocą”.
A ile to jest mocy —
‛stosownie do wielkiej potęgi Boga’?
Nie musimy się tego domyślać,
bo Biblia wyjawia, czego Jehowa już dokonał
i czego jeszcze dokona przez swojego ducha —
najpotężniejszą siłę, jaka istnieje.
A w jakim celu ci jej udzieli?
Nie po to, żebyś po prostu
zniósł swoją sytuację;
nawet nie po to,
żebyś zniósł wszystko;
też nie po to,
żebyś zniósł wszystko cierpliwie;
ale jak czytamy:
‛Umocni cię, żebyś mógł
znieść wszystko cierpliwie i z radością’.
To zapewnienie pomoże nam
znieść każdą próbę,
niezależnie od tego,
jak trudno nam będzie,
i od tego, jak długo
będzie ona trwała.
A to dlatego, że niezawodna
miłość naszego Ojca
pozwoli nam się radować
w każdej sytuacji i przez całą wieczność.
Dziękujemy, bracia,
za te budujące przemówienia.
Jesteśmy wdzięczni Jehowie za to,
że daje nam wszystko, czego potrzebujemy,
żeby nie stracić radości.
A teraz wstańmy
i zaśpiewajmy razem pieśń numer 9:
„Jehowa jest naszym Królem!”.
Powtórzmy, pieśń numer 9.