JW subtitle extractor

Έπαιζα στη Serie A,
στην κορυφαία κατηγορία μπάσκετ της Ιταλίας.
Ήμουν στην Εθνική Νέων,
και έφτασα να παίζω και στην Εθνική Ανδρών.
Και μόνο το γεγονός ότι είσαι καλός σε αυτό που κάνεις
είναι ανταμειφτικό,
αλλά είναι και το οικονομικό θέμα.
Οι γονείς μου ήταν Μάρτυρες του Ιεχωβά,
όπως ήταν και ο μεγαλύτερος αδελφός μου.
Από ένα σημείο και μετά, άρχισα να νιώθω διχασμένος,
ιδιαίτερα από όταν αποφάσισα να πάρω
την αλήθεια πιο πολύ στα σοβαρά.
Δεν ήταν πλέον «οικογενειακή» υπόθεση.
Με τον καιρό, άρχισε να καίει μέσα μου μια φωτιά,
μια μικρή φωτιά.
Ύστερα από κάποιο διάστημα αφιέρωσα τη ζωή μου στον Ιεχωβά,
αν και συνέχισα να παίζω.
Αλλά ίσως—όχι ίσως, σίγουρα—
δεν έδινα στον Ιεχωβά το καλύτερό μου,
όλες μου τις δυνάμεις.
Προσάρμοζα την πνευματική μου ζωή
με βάση την επαγγελματική μου ζωή και όχι το αντίστροφο.
Δικαιολογούσα τον εαυτό μου λέγοντας:
«Απλώς δουλεύω.
Είναι ένα επάγγελμα και αυτό.
Ναι, μου παίρνει πολύ χρόνο,
αλλά θα είναι για λίγο επειδή οι αθλητές αποσύρονται νωρίς».
Όσο πιο πολύ πλησίαζα τον Ιεχωβά,
τόσο πιο έντονη γινόταν η πάλη μέσα μου.
Ο επίσκοπος περιοχής που υπηρετούσε στην περιοχή όπου ανήκα
με βοήθησε πολύ.
Τον ήξερα από τότε που ήμουν παιδί.
Όταν ξανασυναντηθήκαμε, το πρώτο πράγμα που με ρώτησε ήταν:
«Σου δίνει χαρά αυτό που κάνεις;»
Φαίνεται πολύ απλή ερώτηση, ε;
Αλλά αυτή η ερώτηση με επηρέασε πολύ βαθιά.
Είμαι πολύ ευγνώμων σε αυτόν και στη σύζυγό του
για όλο τον χρόνο που μου αφιέρωσαν.
Ήταν πολυάσχολοι,
αλλά ακόμη και στη μόνη μέρα που είχαν ελεύθερη
ή τα βράδια μετά από μια πολύ γεμάτη μέρα,
εκείνοι περνούσαν χρόνο μαζί μου.
Κατά καιρούς, μετακόμιζα σε διάφορες πόλεις
γιατί άλλαζα ομάδα.
Έτσι λοιπόν, με ανέθεσε, σαν να λέγαμε,
σε δύο άλλες οικογένειες.
Αυτοί έκαναν θυσίες για εμένα.
Θυσίαζαν τον χρόνο τους,
χωρίς να με κάνουν ποτέ να νιώθω άσχημα για αυτό που έκανα.
Δεν μου είπαν ποτέ τι να κάνω.
Όσον αφορά τις αποφάσεις μου για το μπάσκετ,
έπρεπε να πάρω μόνος μου την απόφαση
για το αν θα συνέχιζα να παίζω ή όχι.
Ο τρόπος της ζωής τους ήταν αυτός που με διόρθωνε,
κατά κάποιον τρόπο.
Το παράδειγμά τους—το πώς ζούσαν τη ζωή τους,
οι προτεραιότητες που έθεταν,
η χαρά που τους έδινε αυτό που έκαναν—
όλα αυτά με βοήθησαν.
Το παράδειγμά τους μιλούσε πιο δυνατά από τα λόγια τους.
Με βοήθησε να καταλάβω
τι ήθελα πραγματικά να κάνω στη ζωή μου.
Ξεκίνησα να παίζω το 1995
και συνέχισα μέχρι τον Απρίλιο του 2008
που έπαιξα στον τελευταίο μου αγώνα.
Τότε ήταν που σταμάτησα οριστικά να παίζω μπάσκετ.
Χαίρομαι που τα κατάφερα.
Μερικές φορές σκέφτομαι:
“Μακάρι να το είχα κάνει νωρίτερα!
Μακάρι να είχα βρει τη δύναμη να σταματήσω νωρίτερα!”
Είχα το προνόμιο να υπηρετήσω
ως τακτικός σκαπανέας δυόμισι χρόνια.
Μου πρότειναν να κάνω αίτηση για υπηρεσία Μπέθελ.
Και, προς έκπληξή μου,
προσκλήθηκα στο γραφείο τμήματος της Ιταλίας,
όπου υπηρέτησα πέντε χρόνια.
Λίγους μήνες αφότου έφυγα από το Μπέθελ,
είχα το προνόμιο να παρακολουθήσω
τη Σχολή για Ευαγγελιστές της Βασιλείας.
Ήταν υπέροχα!
Αυτό το άθλημα—το μπάσκετ—
είναι φανταστικό, είναι συναρπαστικό, σε ενθουσιάζει,
αλλά δεν είναι η πηγή της πραγματικής ευτυχίας.
Είναι αλήθεια ότι αυτός ο κόσμος
μπορεί να σου δώσει μια κάποια ικανοποίηση,
αλλά όλα έχουν το κόστος τους.
Εμένα μου πήρε πολύ καιρό για να το καταλάβω αυτό.
Αλλά το ότι ξέρω πως δίνω στον Ιεχωβά το καλύτερο
με έχει κάνει ευτυχισμένο.
Ναι, ανήκουμε όλοι σε μια ομάδα, μια μεγάλη ομάδα,
και παίζουμε όλοι για τον Ιεχωβά.
Και ο στόχος μας είναι υπέροχος, είναι συναρπαστικός,
και θα έχει σίγουρη επιτυχία.

Σαμουέλε Ποντεστά: Παίζω για μια Καλύτερη Ομάδα