JW subtitle extractor

Ik speelde op het hoogste niveau
in de Italiaanse competitie.
Ik zat eerst in het nationale jeugdteam...
en later stroomde ik helemaal door
naar het nationale basketbalteam.
Als je goed bent in wat je doet...
geeft dat je voldoening.
En dan heb ik het nog niet eens
over de financiële voordelen.
M’n ouders waren Jehovah’s Getuigen
en m’n oudere broer ook.
Op een bepaald moment had ik het gevoel...
dat ik heen en weer geslingerd werd
tussen twee werelden...
vooral toen ik eenmaal besloten had
om voor de waarheid te kiezen.
Ik bezag de waarheid niet langer
als een gezinsproject.
Na een tijdje
begon er iets in me te branden...
een vuur, een klein vuurtje.
Uiteindelijk droeg ik m’n leven
aan Jehovah op.
Maar ik speelde wel nog steeds basketbal.
Maar misschien, nee niet misschien,
het was zo...
dat ik Jehovah nog niet het beste gaf:
m’n energie.
Ik probeerde m’n geestelijke leven
om m’n werk heen te bouwen...
in plaats van dat ik m’n werk
om m’n geestelijke leven heen bouwde.
Ik probeerde het goed te praten.
Ik zei tegen mezelf:
Het is gewoon m’n werk.
Het is m’n beroep.
Oké, het kost veel tijd.
Maar sporters stoppen eerder met werken
dan mensen met een gewone baan.
Dus ik dacht: het is maar tijdelijk.
Maar hoe hechter m’n band met Jehovah werd,
hoe meer ik in tweestrijd kwam.
Ik kreeg hulp van de kringopziener
die ons altijd kwam bezoeken.
Daar had ik echt heel veel aan.
Ik kende hem al van jongs af aan.
Toen we elkaar weer
een keertje tegenkwamen...
was het eerste dat hij me vroeg:
Ben je gelukkig
met hoe je leven er nu uitziet?
Het leek toen een eenvoudige vraag.
Maar deze vraag
zette me echt aan het denken.
Ik ben hem en z’n vrouw heel dankbaar...
voor alle tijd
die ze aan me besteed hebben.
Ze hadden het altijd heel druk.
Maar zelfs als ze een dagje vrij hadden...
of ’s avonds als ze net
een heel drukke dag hadden gehad...
brachten ze alsnog tijd met me door.
In die tijd verhuisde ik vaak
omdat ik dan van team wisselde.
Dus hij vertrouwde me als het ware
aan twee andere gezinnen toe.
Ze goten zich
als een drankoffer voor me uit...
want ze offerden hun tijd voor me op...
zonder me ooit een schuldgevoel
aan te praten over wat ik deed.
Als het ging over basketbal
vertelden ze me nooit wat ik moest doen.
Ik moest zelf de beslissing nemen
of ik ermee door moest gaan of niet.
Eigenlijk kwam het door hun manier van leven
dat ik gecorrigeerd werd.
Het kwam door hun voorbeeld,
hun leefstijl...
de prioriteiten
die ze in hun leven stelden.
Ik zag hoe gelukkig ze waren
door wat ze deden.
Daardoor ging ik nadenken.
Eigenlijk was het dus meer het voorbeeld
dat ze gaven dan wat ze zeiden.
Daardoor ging ik beseffen
wat ik in m’n leven wilde.
Ik was begonnen met basketbal in 1995
en ging ermee door tot april 2008.
Toen speelde ik m’n laatste wedstrijd.
Ik stopte toen volledig met basketbal.
Ik ben blij dat ik dat gedaan heb.
Soms zeg ik tegen mezelf:
Had je die beslissing maar eerder genomen.
Had je maar eerder de moed gehad.
Ik heb het voorrecht gehad om tweeënhalf jaar
als gewone pionier te dienen.
Toen werd me gevraagd
of ik het formulier wilde invullen...
voor de Betheldienst.
En tot m’n verbazing werd ik uitgenodigd
om op het bijkantoor van Italië te dienen...
en dat heb ik 5 jaar gedaan.
Een paar maanden
nadat ik van Bethel was gegaan...
kreeg ik het voorrecht om naar
de School voor Koninkrijkspredikers te gaan.
Dat was fantastisch.
Deze sport, basketbal, is geweldig.
Het is spannend,
het is een fantastische sport.
Maar het is uiteindelijk niet
de bron van geluk.
Het is waar dat de wereld je
een mate van voldoening kan geven...
maar je moet er wel een prijs voor betalen.
Maar het duurde lang
voordat ik dat begreep.
Nu geef ik Jehovah het beste
en dat maakt me echt gelukkig.
Ja, er is een team, een heel groot team,
waarin iedereen voor Jehovah speelt.
Ons doel is geweldig
en de overwinning staat vast.

Samuele Podestà: Ik speel nu voor een beter team