JW subtitle extractor

Η μητέρα μου γεννήθηκε στη Βουλγαρία το 1922
και, στις αρχές της δεκαετίας του 1950,
η οικογένειά μου μετανάστευσε από τη Γερμανία
στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Εγκατασταθήκαμε στη Νέα Υόρκη,
και εκεί ήταν που γνώρισε η μητέρα μου την αλήθεια.
Ήταν η πρώτη φορά που άνοιξα Αγία Γραφή,
και πήγα στο βιβλίο της Αποκάλυψης, στο κεφάλαιο 21.
Αλλά αυτό που με συγκλόνισε ήταν το σημείο που λέει
ότι δεν θα υπάρχουν πια ασθένειες, θλίψη και θάνατος.
Όποιος γνωρίζει την αλήθεια
θέλει να το μοιραστεί αυτό με την οικογένειά του.
Είχα την έντονη επιθυμία να τους μιλήσω για την αλήθεια
—πώς μπορούν να απελευθερωθούν από την καταδυνάστευση
και από τις ασθένειες και από τον θάνατο.
Κατάλαβε λοιπόν την ανάγκη που υπήρχε,
και ήθελε πάρα πολύ να βγουν έντυπα στη βουλγαρική γλώσσα.
Μπόρεσε να έρθει σε επαφή με τους αδελφούς στο Μπρούκλιν
και, συγκεκριμένα, προσφέρθηκε να μεταφράσει η ίδια
κάποια έντυπα στη βουλγαρική.
Οι αδελφοί τής έδωσαν έγκριση,
και ξεκίνησε με κάποια φυλλάδια.
Η Βουλγαρία ήταν πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα.
Ήταν κομμουνιστική χώρα.
Τα έντυπα για τον Θεό και τη Γραφή δεν επιτρέπονταν,
ήταν απαγορευμένα.
Οπότε, δεν μπορούσες έτσι απλά να τα ταχυδρομήσεις.
Όταν λοιπόν έγιναν διαθέσιμα τα έντυπα,
έπρεπε κάποιος να τα εισαγάγει στη χώρα.
Η οικογένειά μου λοιπόν ήταν μια από τις οικογένειες
που προθυμοποιήθηκαν να το κάνουν αυτό.
Φτάσαμε στη Βουλγαρία με το τρένο.
Είχαμε πολλές βαλίτσες,
επειδή κάθε φορά που πηγαίναμε στη Βουλγαρία
μέναμε δυόμισι μήνες.
Ήταν οι καλοκαιρινές μας διακοπές.
Σε αυτές τις βαλίτσες, σε διάφορα σημεία,
κρύβαμε έντυπα.
Το να μπαίνεις σε μια χώρα μεταφέροντας απαγορευμένα έντυπα
δεν είναι εύκολο, έχει κινδύνους.
Ήξεραν ότι είχαμε μαζί μας κάποια έντυπα, είχαμε φυλλάδια.
Η μητέρα μου κατάλαβε ότι θα μας έψαχναν.
Προλάβαμε να βγάλουμε τα έντυπα
από όλες τις βαλίτσες που τα είχαμε κρύψει
και να τα βάλουμε σε ένα μικρό βαλιτσάκι που είχαμε.
Και όσα φυλλάδια δεν χωρούσαν μέσα, έτσι αδίπλωτα όπως ήταν,
τα βάλαμε στο χέρι μας
και ρίξαμε από πάνω το παλτό μας.
Το μόνο που με απασχολούσε
ήταν πώς θα κρύψω τα έντυπα ώστε να μην τα βρει.
Γιατί αν τα έβρισκε, μετά θα υπήρχαν συνέπειες.
Καθώς λοιπόν οι πράκτορες έψαχναν τις βαλίτσες μας,
τις έκαναν άνω κάτω.
Δεν τα τακτοποίησαν.
Και έτσι η μητέρα μου σκέφτηκε γρήγορα και τους ρώτησε:
«Μπορώ τώρα να πάω εκεί
και να τακτοποιήσω αυτά που ανακατέψατε;»
Και εκείνοι της είπαν: «Πήγαινε».
Και εγώ πήρα τα φυλλάδια που είχα κρύψει στο χέρι μου
και τα έβαλα σε μια βαλίτσα που είχαν ήδη ελέγξει.
Ένας από τους πράκτορες
πήγε να ελέγξει το μικρό βαλιτσάκι μου,
και λέει:
«Αυτό είναι πολύ μικρό.
Δεν μπορεί να έχει κάτι μέσα».
Και το πήρε και το έβαλε στην άκρη.
Ο άντρας που έκανε την έρευνα είχε αρχίσει να νευριάζει
γιατί ήξερε ότι κάτι είχαμε, αλλά δεν μπορούσε να το βρει.
Κάποια χρόνια αργότερα, η μητέρα μου ταξίδεψε μόνη της.
Οι αξιωματικοί στα σύνορα της Βουλγαρίας
βρήκαν τα έντυπα,
τη συνέλαβαν
και την έβαλαν στη φυλακή.
Την ανέκριναν κάθε μέρα επί δύο εβδομάδες,
μπορεί και παραπάνω.
Τελικά, η βουλγαρική κυβέρνηση άλλαξε γνώμη
και αποφάσισε ότι, επειδή ήταν ξένη υπήκοος,
απλώς θα την απέλαυναν από τη χώρα.
Μέχρι σήμερα, η μητέρα μου συνεχίζει να λατρεύει τον Ιεχωβά
τηρώντας το πνευματικό της πρόγραμμα.
Πηγαίνει στις συναθροίσεις, προετοιμάζεται για αυτές,
διαβάζει τη Γραφή της
και μεταδίδει με ζήλο την αλήθεια σε άλλους.
Αυτό με βοηθάει κυριολεκτικά κάθε στιγμή της ζωής μου.
Και θέλω, με όση δύναμη έχω,
να κάνω γνωστό το θέλημά Του.

Μαρία Καλόγιανοφ: “Υπoτάσσομαι στην Εξουσία του Θεού”