JW subtitle extractor

M’n moeder is geboren in 1922 in Bulgarije.
En begin jaren 50 emigreerde ons gezin
van Duitsland naar de Verenigde Staten.
We gingen in New York wonen en daar
heeft m’n moeder de waarheid leren kennen.
Ik weet nog dat ik toen voor het eerst
een bijbel opensloeg.
En ik ging toen naar Openbaring hoofdstuk 21.
Wat me echt raakte was het punt dat er een eind
zou komen aan ziekte, pijn en de dood.
Iedereen die de waarheid leert kennen
wil dat natuurlijk delen met z’n familie.
Ik had echt het verlangen
om ze over de waarheid te vertellen...
dat ze bevrijd kunnen worden
van onderdrukking en ziekte en dood.
Dus ze wilde heel graag dat er publicaties
beschikbaar zouden komen in het Bulgaars.
Ze vroeg het aan de broeders in Brooklyn.
Ze vroeg of zij kon helpen bij het vertalen
van publicaties in het Bulgaars.
De broeders gaven daar goedkeuring voor.
En ze mocht beginnen
met het vertalen van een paar traktaten.
Bulgarije was toen een land achter
het IJzeren Gordijn, een communistisch land.
Lectuur over God of de Bijbel
was niet toegestaan, het was verboden.
Dus je kon het niet gewoon per post versturen.
Dus toen er publicaties beschikbaar kwamen
moesten mensen het naar het land toe brengen.
Wij waren een van de gezinnen
die aanboden dat te doen.
We kwamen Bulgarije binnen per trein.
We hadden heel veel bagage
want elke keer als we naar Bulgarije gingen...
bleven we daar twee en een halve maand,
de hele zomervakantie.
En in onze bagage hadden we ook lectuur verstopt,
op verschillende plekken.
Als je naar een land reist
waar onze lectuur verboden is...
kun je verwachten dat je te maken krijgt
met problemen of gevaar.
Ze wisten dat we lectuur bij ons hadden,
de traktaten.
M’n moeder wist
dat ze onze bagage zouden doorzoeken.
Gelukkig konden we de lectuur nog snel
uit alle koffers halen...
en alles in een kleine koffer stoppen.
En wat er niet in paste, zoals traktaten
die we nog niet gevouwen hadden...
legden we over onze arm
met onze jassen eroverheen.
Ik maakte me er echt zorgen over
of ze de lectuur zouden vinden.
Want als ze het zouden vinden
dan zouden we echt in de problemen komen.
Toen ze onze bagage doorzochten haalden ze
alles overhoop, ze legden niets netjes terug.
Dus m’n moeder dacht snel na en vroeg ze:
Kan ik daar alles wat jullie overhoop
hebben gehaald weer even netjes leggen?
En toen zeiden ze: oké.
Dus toen stopte ik de traktaten
die over m’n arm hingen...
snel in de koffers die al gecontroleerd waren.
Toen was mijn kleine koffertje aan de beurt.
Maar hij zei: Deze is zo klein,
hier kan toch niets in zitten.
En hij zette hem zo weg.
De man die onze koffers doorzocht
werd steeds nerveuzer...
want hij wist dat we iets bij ons hadden,
maar hij kon niets vinden.
Jaren later ging m’n moeder een keer
in haar eentje naar Bulgarije.
Bij de grens van Bulgarije
vonden ze toen de lectuur.
Ze werd gearresteerd en in de gevangenis gezet.
Ze werd twee weken, of zelfs langer,
elke dag ondervraagd.
Maar na een tijdje
veranderde de Bulgaarse overheid van gedachten.
Omdat ze een andere nationaliteit had,
besloten ze haar gewoon het land uit te zetten.
Tot op de dag van vandaag
aanbidt m’n moeder Jehovah...
en houdt ze vast aan een geestelijke routine.
Ze gaat naar de vergaderingen,
bereidt zich erop voor...
leest in de Bijbel
en deelt ijverig de waarheid met anderen.
Het helpt me gewoon elke minuut van m’n leven.
En ik wil m’n laatste beetje energie
gebruiken om het goede nieuws te delen.

Maria Kaloyanoff: God als regeerder gehoorzamen