JW subtitle extractor

Co chcielibyśmy zapamiętać z tego,
co powiedzieliśmy do tej pory?
Na pewno znamy odpowiedź.
Te myśli pomogły
nam docenić miłosierdzie
naszego kochającego
niebiańskiego Ojca,
„Sędziego całej ziemi”,
oraz Jego Syna, Jezusa Chrystusa.
Możemy mieć pewność,
że wydadzą Oni właściwy osąd.
Wiemy, że Jehowa i Jezus
potrafią czytać w ludzkich sercach.
Ich wyroki dowodzą,
że kierują się Oni doskonałymi
miernikami sprawiedliwości
ustanowionymi przez Jehowę.
A co z osądem,
którego będą dokonywać
w trakcie wielkiego ucisku?
Czy powinniśmy zrewidować
nasze dotychczasowe zrozumienie?
Zanim odpowiemy na te pytania,
powiedzmy sobie szczerze:
W ostatnich latach mieliśmy
kilka zmian w zrozumieniu tego,
co się wydarzy
podczas wielkiego ucisku.
Jeśli jesteśmy w prawdzie
od dłuższego czasu,
możemy się zastanawiać:
„Czy to jest nasze poprzednie
czy aktualne zrozumienie?”.
Żebyśmy mieli pewność, co wiemy
na temat niektórych wydarzeń,
które mają się rozegrać
w trakcie wielkiego ucisku,
obejrzyjmy krótką prezentację.
Od czego
rozpocznie się wielki ucisk?
Od zagłady Babilonu Wielkiego.
Potęgi polityczne wystąpią przeciwko
ogólnoświatowemu
imperium religii fałszywej
i w ten sposób dadzą wyraz
swojemu obrzydzeniu
wobec tej symbolicznej prostytutki.
Doprowadzi to do zagłady wszystkich
fałszywych organizacji religijnych.
Jakie wydarzenie
zakończy wielki ucisk?
Wojna Armagedonu.
Będzie to ostatni
etap wielkiego ucisku.
Jezus razem
ze wskrzeszonymi 144 000
i miriadami aniołów
wyruszy przeciwko wszystkim,
którzy sprzeciwiają się Jehowie,
Jego Królestwu i Jego sługom
żyjącym na ziemi.
Będzie to „wojna (…)
w wielkim dniu Wszechmocnego Boga”.
Teraz, kiedy wiemy,
od czego się zacznie
i jak się zakończy
wielki ucisk,
zadajmy sobie
jeszcze kilka pytań.
Ile czasu minie
od tego pierwszego
do ostatniego wydarzenia?
Tego nie wiemy.
Wiemy, że w tym okresie
ma się rozegrać
wiele wydarzeń.
Ale ten okres
wcale nie musi trwać długo.
W trakcie tych rozważań
skoncentrujemy się
na wydarzeniach
z końca wielkiego ucisku.
Kiedy dojdzie
do ataku „Goga z Magog”?
Nie będzie to
na początku wielkiego ucisku,
ale pod koniec tego okresu.
Ten atak koalicji narodów na lud Boży
doprowadzi do wojny Armagedonu.
Czyli „Gog z Magog”
zaatakuje tuż przed Armagedonem.
Kiedy ostatek namaszczonych duchem
braci zostanie zabrany do nieba?
Księga Ezechiela wskazuje,
że kiedy „Gog z Magog”
przypuści atak na lud Boży,
niektórzy pomazańcy
wciąż będą przebywać na ziemi.
Ale z Księgi Objawienia 17:14
dowiadujemy się, że kiedy Jezus
będzie walczył z narodami,
przybędzie z ‛powołanymi i wybranymi’,
czyli z całą grupą 144 000.
Zatem ostateczne zebranie
w niebie wszystkich pomazańców
musi nastąpić po rozpoczęciu
ataku „Goga z Magog”,
ale przed wojną Armagedonu.
To znaczy, że pomazańcy
zostaną zebrani w niebie pod koniec,
a nie na początku wielkiego ucisku.
Kiedy dojdzie do ostatecznego
osądzenia „owiec i kóz”?
Chociaż nie chcemy być dogmatyczni
co do dokładnej kolejności zdarzeń,
to wydaje się, że
do ostatecznego osądzenia
nie dojdzie na początku,
ale pod koniec wielkiego ucisku.
Będzie to czas,
„kiedy Syn Człowieczy
przyjdzie w swojej chwale
wraz ze wszystkimi
[swoimi] aniołami”.
Oczywiście na ten okres
zapowiedziano znacznie więcej wydarzeń,
ale teraz skupimy się tylko na tych,
które rozegrają się
tuż przed wybuchem Armagedonu.
Podsumujmy to krótko.
Po pierwsze,
do osądzenia
przez Jezusa „owiec i kóz”
i do zagłady niegodziwych
dojdzie pod koniec wielkiego ucisku.
Po drugie,
niektórzy z pomazańców
cały czas będą przebywać na ziemi
aż do ataku „Goga z Magog”,
czyli przed samym
końcem wielkiego ucisku.
Po trzecie,
„owce i kozy”
zostaną osądzone
między innymi
na podstawie tego,
jak traktowały
braci Chrystusa,
także podczas
wielkiego ucisku.
To było podsumowanie tego,
w co obecnie wierzymy.
Jeżeli robicie notatki,
uważajcie, żeby nie mówić innym,
że to nowe zrozumienie.
Zastanówmy się,
jak omówienie
wydarzeń mających się rozegrać
pod koniec wielkiego ucisku
wpływa na nasze
zrozumienie wyroków Jehowy,
które wyda On
za pośrednictwem Jezusa Chrystusa?
Wiemy, że im bliżej
jesteśmy wielkiego ucisku,
tym jaśniejsze staje się
nasze zrozumienie przyszłych wydarzeń.
Jehowa wyjawia nam to
we właściwym czasie
i w sposób, który pomoże nam
nie tylko przetrwać wielki ucisk,
ale też nie stracić przy tym
radości i zachować wiarę.
Teraz przez chwilę
zajmiemy się czterema
bardzo intrygującymi pytaniami.
Dobrze,
zdążę jeszcze to powiedzieć.
Pierwsze pytanie:
Kiedy rozpocznie się wielki ucisk
(od zagłady Babilonu Wielkiego —
jak to widzieliśmy na prezentacji),
kiedy się już zacznie,
czy ludzie,
którzy nie służą Jehowie,
nadal będą mieli
możliwość przyłączenia się
do prawdziwego wielbienia?
Czy będzie jeszcze taka szansa?
Co uważaliśmy w przeszłości?
Mówiliśmy:
„Nie,
w tym czasie
ludzie nie będą już
mogli się do nas przyłączyć”.
Dlaczego tak twierdziliśmy?
Uważaliśmy, że
sprawozdanie o potopie
jest proroczym pierwowzorem
i ma swój odpowiednik.
Tak jak drzwi arki
zostały zamknięte
tuż przed potopem,
tak samo po wybuchu
wielkiego ucisku
nie będzie możliwości,
żeby zacząć służyć Jehowie.
Tak, to prawda,
że kiedy Jezus był na ziemi,
przyrównał czasy Noego
do swojej obecności
jako panującego już Króla.
Ale zauważmy,
że Jezus nie powiedział
niczego, co by wskazywało,
że jest to pierwowzór
mający swój odpowiednik,
a na pewno nie mówił nic o tym,
że przyłączenie się do wielbienia
Jehowy nie będzie już możliwe.
Zastanówmy się
jeszcze raz nad tym pytaniem:
Kiedy rozpocznie się wielki ucisk,
czy nadal będzie można
zacząć służyć Jehowie?
Żeby znaleźć odpowiedź,
spójrzmy na oś czasu.
Kiedy odbędzie się
ostateczne osądzenie „owiec i kóz”?
Nie na początku,
ale pod koniec wielkiego ucisku.
Pomyślmy przez chwilę
o naszych krewnych,
którzy nie są Świadkami Jehowy,
o wykluczonych i innych,
którym głosiliśmy
albo z którymi
studiowaliśmy Biblię.
Czy niektórzy z nich,
widząc zagładę Babilonu Wielkiego,
mogą pomyśleć,
że Świadkowie Jehowy
jednak mieli rację?
Czy mogą stanąć po stronie prawdy?
Czy gdyby
zmienili swoje nastawienie
i przyłączyli się do nas,
będziemy rozczarowani?
Nie chcemy być dogmatyczni,
ale nie chcemy też być
jak Jonasz i mówić:
„O nie. Nie ma już możliwości,
m-m, m-m, m-m, nie, nie, nie”.
Drodzy, pamiętajmy
o relacjach biblijnych,
które pomagają nam dostrzec,
jak Jehowa — miłosierny Sędzia —
postępował z ludźmi w przeszłości.
Na przykład pomyślmy o Izraelitach,
którzy wychodzili z Egiptu.
Proszę, otwórzmy
12 rozdział Księgi Wyjścia
i przeczytajmy
pierwszą część wersetu 38.
Mamy tutaj
opis wyjścia z Egiptu.
Zobaczmy werset 38:
„Poszło z nimi także
wielu ludzi z różnych narodów”.
Zwróciliście uwagę?
Jest tu przypis.
Co z niego wynika?
W skład tej ogromnej
mieszanej społeczności
wchodzili też Egipcjanie.
Jak do tego doszło?
W czasie, kiedy Jehowa
zsyłał dziesięć plag na Egipcjan,
z pewnością niektórzy z nich
zaczęli dostrzegać różnicę
między prawdziwym
Bogiem, Jehową,
a fałszywymi bóstwami,
które czcili.
Musieli podjąć decyzję,
kiedy Izraelici wychodzili z Egiptu,
i niektórzy z nich postanowili się
przyłączyć do ludu Bożego.
To bardzo interesujący szczegół.
Jednak możemy myśleć:
„Tak, tak, rozumiem argumenty,
o których powiedzieliśmy do tej pory.
Ale czy ludzie, z którymi kiedyś
studiowaliśmy (niektórzy z nich),
naprawdę będą mieli
szansę do nas dołączyć
po zagładzie Babilonu Wielkiego?
Czy to jest fair!?
Skrucha w ostatniej chwili?”.
Ale czy tak myśląc, naśladujemy
miłosiernego „Sędziego całej ziemi”?
Jeśli Jehowa tak zdecyduje,
nie powinno nas to zaskoczyć.
Zastanówmy się.
Ten okres po zagładzie
Babilonu Wielkiego
na osi czasu znajduje się
przed ostatecznym osądzeniem.
Każdego, kto stanie po stronie Jehowy
na początku wielkiego ucisku,
czeka jeszcze
atak „Goga z Magog”,
a będzie to bardzo,
bardzo trudny czas.
Co w związku z tym
warto zauważyć?
W 66 roku n.e.
nadszedł czas
na podjęcie ważnej decyzji,
żeby opuścić Jerozolimę.
Jej mieszkańcy zdecydowali o tym,
na podstawie tego,
co już wiedzieli i co usłyszeli.
Dlatego również dzisiaj
nasze zadanie głoszenia
jest niezwykle ważne.
Zobaczmy, co apostoł Paweł
napisał w Liście
do Rzymian 10:13, 14.
Czytając te słowa,
zwróćmy uwagę,
co ma się wydarzyć
przed zagładą Babilonu Wielkiego.
Więc o tym, co ma się
wydarzyć wcześniej,
czytamy od wersetu 13:
„‚Każdy, kto wzywa imienia Jehowy,
będzie wybawiony’.
Ale jak będą Go wzywać,
jeśli w Niego nie uwierzyli?
A jak w Niego uwierzą,
jeśli o Nim nie słyszeli?
A jak usłyszą bez głoszącego?”.
Czy widzimy, dlaczego dzieło głoszenia
jest dzisiaj tak ważne i pilne?
Wielu ludzi podejmuje decyzję,
żeby służyć Jehowie już teraz.
Ale czy może być tak,
że kiedy zacznie się wielki ucisk,
wielu z tych, którzy wcześniej
usłyszeli głoszone przez nas orędzie,
podejmie właściwą decyzję
i dokona dobrego wyboru?
I znowu —
nie chcemy być dogmatyczni,
ale mamy szczerą nadzieję,
że tak właśnie będzie.
Skoro już o tym mowa,
to poruszmy pewną delikatną kwestię.
Hm, co mam na myśli?
Niektórym z nas tu obecnych
(nie martwcie się,
nie będziemy podawać nazwisk)
zdarzało się mawiać:
„Wiesz, mam nadzieję,
że mój niewierzący krewny umrze,
zanim
nadejdzie wielki ucisk”.
Aha, wiemy,
co macie na myśli.
Mówicie: „Jeśli umrze
przed wielkim uciskiem,
ma szansę
na zmartwychwstanie.
Ale w trakcie?
Ym-m”.
Ale pomyślmy przez chwilę.
Czy czyjeś zbawienie miałoby
zależeć od tego, kiedy umrze?
Czy jednak zależy od stanu serca?
Miłosierny „Sędzia całej ziemi” wie,
co jest w ludzkich sercach.
Ale co tak naprawdę
oznaczałoby takie pytanie?
Czy myślimy, że Jehowa
mówiłby do Jezusa:
„Spójrz na tego człowieka.
Powinna go spotkać
wieczna zagłada.
Ale zobacz!
Zmarł przed wielkim uciskiem.
O nie, będziemy
musieli go wskrzesić!”.
Naprawdę?
Jehowa jest prawym,
miłosiernym Sędzią.
Zna ludzkie serca.
Nie można Go oszukać.
Czyli to było pierwsze pytanie.
Jestem pewien, że było ciekawe.
Czy po rozpoczęciu się
wielkiego ucisku
można jeszcze stanąć
po stronie Jehowy?
Odpowiedź brzmi:
zobaczymy.
Ale biorąc pod uwagę
to, co mówi Biblia,
istnieje możliwość, że niektórzy
w tym czasie staną po stronie prawdy.
Drugie pytanie:
Kiedy zakończy się głoszenie
dobrej nowiny o Królestwie?
To ciekawe.
Na początku zauważmy,
że dobra nowina
jest dobrą nowiną tylko dla nas
i dla tych, którzy ją przyjmą.
Jednak, jak wspomina Psalm 2,
dla reszty ludzi to nigdy
nie będą dobre wieści.
O czym mówi Mateusza 24:14?
Czytamy tam,
że dobra nowina będzie głoszona,
„a potem nadejdzie koniec”.
Spójrzmy znowu na naszą oś czasu.
O jakim „końcu” tutaj mowa?
To ostatni etap wielkiego ucisku.
Z tego wynika,
że podczas wielkiego ucisku
dobra nowina o Królestwie
będzie nadal głoszona.
I wciąż będzie to
dobra nowina dla nas,
ale nie dla reszty ludzkości.
Ta dobra nowina z czasem
będzie coraz bardziej dobitna
i pod jej wpływem
ludzie będą musieli
podjąć konkretną decyzję,
czy opowiedzą się
po stronie Królestwa, czy też nie.
To kolejny powód, dla którego
nie powinniśmy być zaskoczeni,
jeśli niektórzy przyjmą prawdę
podczas wielkiego ucisku.
Trzecie pytanie:
Czy wszystkich, którzy umrą
w czasie wielkiego ucisku
czeka wieczna zagłada
bez możliwości zmartwychwstania?
Na pewno możemy stwierdzić,
że symboliczne kozy
nie zostaną wskrzeszone,
ponieważ zgodnie z tym,
co powiedział Jezus, mają
‛zostać bezpowrotnie zgładzone’.
A w 1 rozdziale 2 do Tesaloniczan
jest mowa o tym,
że takie osoby „zostaną
skazane na wieczną zagładę”.
Ale kiedy ma się to wydarzyć?
Wróćmy znowu do osi czasu.
Odnosi się to do momentu,
kiedy Jezus przybędzie
ze swoimi świętymi.
Kiedy spojrzymy na tę oś,
to co z niej wynika?
Że będzie się to działo
pod sam koniec
wielkiego ucisku,
kiedy ludzie zostaną
zaliczeni do „kóz”.
Właśnie w tym czasie
ludzie będą ostatecznie osądzeni.
Ale pojawiają się
jeszcze inne pytania.
Ci, którzy zostają uznani za kozy,
czyli ci, którzy zasługują
na wieczną zagładę,
oczywiście mieli
wystarczającą ilość czasu,
żeby opowiedzieć się
po stronie Królestwa.
Ale co z tymi zaraz
przed ostatecznym osądem?
Czyli zaczyna się wielki ucisk —
nie wiemy, jak długo potrwa,
ale przecież każdego dnia
ludzie nadal umierają.
Czy wiedzieliście, że
obecnie na całym świecie
dziennie umiera
około 150 000 ludzi
z przyczyn naturalnych,
z powodu wojen, chorób i innych?
Co z takimi osobami?
To oczywiste, że ich śmierć
nie jest karą od Jehowy.
O czym musimy pamiętać?
Miłosierny Sędzia najlepiej wie,
kto powinien, a kto
nie powinien zostać wskrzeszony.
Nie możemy dogmatycznie stwierdzić,
co się stanie z tymi,
którzy umrą w tym okresie.
Wiemy, że Jehowa i Jezus
zdecydują właściwie.
A teraz
ostatnie ciekawe pytanie:
Czy wszyscy ludzie
żyjący w czasie wielkiego ucisku
będą mieli taką samą szansę,
żeby zdecydować,
czy popierają Królestwo czy też nie?
Co myślicie?
Lepiej nie mówcie na głos.
Odpowiedź jest prosta:
tego nie wiemy
i wcale nie musimy tego wiedzieć,
bo to nie my jesteśmy sędziami.
To nie nasza działka.
Ale może nadal się zastanawiasz:
„Dlaczego nie wiemy?
Zawsze wierzyłem,
że teraz jest ten czas
i potem nie będzie już szansy”.
Ale zobaczcie,
jak już wspomnieliśmy, każdego dnia
umiera przeciętnie 150 000 ludzi,
a 350 000 dzieci
pojawia się na świecie,
więc nawet gdyby wielki ucisk
miał potrwać tylko kilka dni,
codziennie na świecie będzie
przybywać sporo nowych istnień.
A co z ludźmi żyjącymi
w tych zakątkach ziemi,
do których
dobra nowina nie dotarła,
może w krajach, w których
nasza działalność jest ograniczona?
Może się zastanawiamy:
„Czy uda nam się
dotrzeć do każdej osoby?”.
Mateusza 10:23 —
możecie później spojrzeć —
wskazuje, że niekoniecznie.
Rodzi się więc pytanie:
Czy rozsądne byłoby twierdzić,
że Jehowa i Jezus
automatycznie uznają
miliony ludzi za „kozy”,
nawet jeśli nigdy
nie mieli oni szansy
opowiedzieć się
po żadnej ze stron?
Bardzo ciekawe.
Jeżeli nie mieli takiej szansy
i umarli w tym czasie,
czy to możliwe,
że będą mogli zmartwychwstać,
bo zostaną
zaliczeni do „nieprawych”?
Odpowiedź?
Po prostu tego nie wiemy.
Nie chcemy być dogmatyczni
i nie powinniśmy być,
ponieważ nie wiemy.
Jednak możemy znaleźć
pokrzepienie w tym, co wiemy.
A co takiego wiemy?
Że Jehowa i Jezus okazują miłosierdzie
i zawsze będą robić to, co słuszne.
Co czytamy w Ezechiela 33:11?
‛Jehowie nie sprawia przyjemności
śmierć grzesznika’.
Jehowa chce, żeby on się zmienił.
Jesteśmy pewni, że Jehowa i Jezus
osądzą każdą osobę
w sposób sprawiedliwy,
prawy i miłosierny.
Może myślicie sobie:
„Ojej, trochę dużo tego było!”.
Może boli was ręka
od robienia notatek.
Nie martwcie się.
Ukaże się Strażnica,
w której wszystkie szczegóły
zostaną omówione,
więc jej wyczekujcie.
A tymczasem czym
powinniśmy się zajmować?
Powinniśmy głosić orędzie
tak wielu osobom, jak to możliwe.
Nie wiemy, jak dobre
rezultaty to przyniesie.
A kiedy głosimy, pamiętajmy,
że osąd należy do Jehowy i Jezusa.
Oni zawsze postępują właściwie,
miłosiernie i sprawiedliwie.
Tego możemy być całkowicie pewni!

Geoffrey Jackson: Co wiemy o przyszłych wyrokach Jehowy?