JW subtitle extractor

Bóg natchnął do spisania Biblii
około 40 mężczyzn.
Ale czy zastanawiałeś się
kiedyś, na czym pisali?
Przecież najstarsze
fragmenty Biblii
zostały spisane
ponad 1000 lat
przed wynalezieniem
papieru,
z którego
korzystamy obecnie.
Pierwsze rękopisy biblijne powstały
na materiale zwanym papirusem.
Papirus to roślina,
która rośnie w płytkich wodach,
a jej łodygi mogą osiągnąć
około 4,5 metra wysokości.
Ponad 4000 lat temu
Egipcjanie odkryli,
jak z papirusu zrobić
gładki i wytrzymały materiał,
na którym można
zapisywać tekst.
Nawet przy użyciu współczesnych
narzędzi wymaga to wiele pracy.
Cienkie paski łodygi
musiały być namoczone i rozbite,
ułożone w warstwy,
a następnie sprasowane,
żeby połączyć je ze sobą.
Gdy arkusze już wyschły,
wygładzano je kością słoniową,
gładką muszlą lub kamieniem.
W ten sposób otrzymywano
dość równą powierzchnię do pisania.
Żeby zrobić zwój,
pojedyncze arkusze papirusu
sklejano ze sobą wzdłuż brzegów.
Powstały w ten sposób zwój
mógł mieć ponad 6 metrów długości.
Około II wieku n.e.
kopiści zaczęli
używać nowej techniki,
dzięki której
łatwiej było korzystać
z tekstów zapisanych
na papirusie — z kodeksu.
Żeby go zrobić, arkusze papirusu
były składane, zszywane
i łączone ze sobą
na kształt dzisiejszej książki.
Produkcja takich materiałów
zajmowała naprawdę dużo czasu.
Ale czym się posługiwano,
żeby pisać na papirusie,
skoro nie było znanych nam dzisiaj
ołówków czy długopisów?
Zazwyczaj korzystano z fragmentów
twardej trzciny, podobnych do tej.
Przycinano je tak,
by powstała zaostrzona końcówka.
W czasach biblijnych jednym
z najczęściej wykorzystywanych atramentów
była mieszanka sadzy
z gumą arabską,
która służyła jako spoiwo.
Potem rozrabiano ją z wodą.
Papirus miał jednak
pewną wadę:
bez względu na to, czy był
w formie zwoju, czy kodeksu,
był nietrwały
i szybko się niszczył.
To niezwykłe, że tak wiele
fragmentów rękopisów biblijnych
zapisanych na papirusie
zachowało się do dzisiaj.
Widzimy tu reprodukcje
kilku takich rękopisów,
które mają ponad 2000 lat.
Z czasem rękopisy biblijne
zaczęto przepisywać
na bardziej
trwałych materiałach.
Około IV wieku n.e.
najpopularniejszy stał się pergamin.
Na ogół wytwarzano go ze skór
cielęcych, jagnięcych i koźlęcych.
Proces wyrobu zaczynał się
od namoczenia skóry w wodzie z wapnem
i usunięcia resztek sierści i tkanek.
Następnie skórę
naciągano na ramę
i zeskrobywano z niej wszelkie
pozostałości, na przykład tłuszcz.
W trakcie suszenia
skórę naciągano coraz bardziej,
dzięki czemu
stawała się sztywna i równa.
Na koniec posypywano ją kredą
i wygładzano pumeksem,
tak by powstał
gładki materiał pisarski.
Wyprodukowanie jednego arkusza
pergaminu wymagało więc ogromu pracy.
Do naszych czasów zachowało się
wiele rękopisów biblijnych
zapisanych na tym materiale,
na przykład te dwa.
Jednym z najbardziej znanych
rękopisów jest znajdujący się we Włoszech
Kodeks amiatyński,
który ma ponad 1300 lat.
Jest to najstarszy zachowany egzemplarz
całej łacińskiej Biblii w jednym tomie.
Niektórzy uczeni sądzą,
że sporządzono go
ze skór ponad 400 zwierząt.
Ta replika jest duża
a oryginał jest jeszcze większy —
waży jakieś 34 kilogramy.
Wyprodukowanie tej Biblii
wymagało wiele wysiłku.
Tak naprawdę wszystkie materiały
są nietrwałe i z biegiem czasu niszczeją.
Dlatego Jehowa zadbał o to,
żeby w ciągu stuleci Biblia była
wielokrotnie skrupulatnie przepisywana.
Dzięki temu zachowało się nie kilka,
ale tysiące rękopisów różnych części Biblii.
Następnym razem, odszukując
werset biblijny w wersji elektronicznej,
pomyśl o tym, ile pracy wymagało
sporządzenie rękopisów biblijnych.
To niesamowite,
że choć Słowo Jehowy
spisano na dawnych,
nietrwałych materiałach,
to nadal możemy
z niego korzystać.

Jak spisano Słowo Boże?