JW subtitle extractor

Ik weet nog goed dat de politie
‘s nachts ons huis binnenviel.
Ze trapten de deuren in en sloegen de ramen stuk.
Ze zeiden dat ze het huis in beslag namen
en dat het niet meer van ons was.
Op dat moment knapte er iets.
Ik was boos.
Ik wilde gerechtigheid en vrijheid
en ik was bereid daar alles voor te doen.
De apartheid zorgde voor verdeeldheid.
Zo had je onderwijs voor witte mensen
en onderwijs voor zwarte mensen.
En het onderwijs voor zwarte mensen
was van lage kwaliteit.
De regering bepaalde dat het grootste deel
van het overheidsgeld naar witte mensen ging.
En dat zag je terug in de klaslokalen.
Zwarte leerlingen zaten in overvolle klaslokalen,
terwijl dat bij witte leerlingen heel anders was.
Toen ik jong was, wilde ik altijd advocaat worden.
Want dan kon ik op een legale manier
tegen de apartheid strijden.
Maar nadat we ons huis uit waren gezet
en we zo wreed waren behandeld...
veranderde mijn houding compleet.
Ik wilde niet meer wachten.
Ik wilde nu iets doen
om het allemaal op te lossen.
Ik wilde nu vrede.
Ik wilde nu vrijheid en gerechtigheid.
Ik besloot me aan te sluiten
bij een politieke organisatie.
En ik werd gevraagd om naar een buurland te gaan,
om daar militaire training te krijgen.
De politieke organisatie maakte me commandant.
Ik kreeg de leiding over een groep
soldaten die vochten voor vrijheid.
Als commandant had ik de taak
om locaties te regelen...
waar we onze wapens konden opslaan.
En ik was verantwoordelijk voor het trainen van
degenen die zich bij onze organisatie aansloten.
We trainden ze op guerrillatactieken.
We leerden ze hoe je een geweer moet gebruiken.
En hoe ze de verschillende
explosieven moesten gebruiken...
die op die locaties waren opgeslagen.
Ik was keihard voor anderen.
Ik had voor niemand respect
en ik was voor niks en niemand bang.
Ik was ongelukkig...
want ik had verwacht dat we
als organisatie eenheid zouden hebben.
Dat we verenigd zouden zijn
omdat we hetzelfde doel hadden.
Maar het enige wat ik zag,
was haat, vooroordeel en ruzie.
Mijn vrouw was op dat moment
al een Getuige van Jehovah.
En we hadden afgesproken dat ze iemand
zou zoeken die mij over de Bijbel kon leren.
Een zuster kwam en ze begon me te vertellen
over het goede nieuws van Gods Koninkrijk.
Maar de stemming sloeg om...
toen ze vertelde dat dat Koninkrijk van God
alle andere koninkrijken gaat vernietigen...
waaronder de politieke organisatie
waar ik bij hoorde.
Ik ging tegen haar tekeer.
Ik was woest.
Maar ze bleef gewoon glimlachen.
Ze schreeuwde niet, ze werd niet boos.
Ik kon m’n ogen niet geloven.
Het raakte me echt.
Ze nodigde me uit voor de vergadering.
En wat me echt opviel was dat, waar ik ook keek,
iedereen aan de vergadering meedeed.
Kleine kinderen die vrolijk meededen
en hun hand opstaken.
Je kon duidelijk zien dat ze goed voorbereid waren
en dat ze heel netjes bij het onderwerp bleven.
Hoe jong ze ook waren,
ze konden de Bijbelteksten razendsnel vinden.
Ik had aan de universiteit gestudeerd,
maar ik kon die teksten niet zo snel vinden.
Toen dacht ik:
Hé, wat zij kunnen, wil ik ook kunnen.
Onder de apartheid was het onderwijs
dat we kregen van lage kwaliteit.
Maar ik zag dat ze in Jehovah’s organisatie
onderwijs kregen van hoge kwaliteit.
Ik heb veel geleerd.
Vertrouwen op mensen is als het najagen van wind.
Maar vertrouwen op Jehovah maakt je gelukkig.
Al van jongs af aan was ik op zoek naar vrijheid.
Ik was op zoek naar vrede.
Het enige wat ik wilde was gelukkig zijn.
Maar ik kon het nergens vinden.
Totdat ik de Koninkrijkzaal binnenstapte.
Daar vond ik echte vrijheid.
Echte gerechtigheid.
Daar was ik echt gelukkig.
En daar zag ik wat echte liefde is.
Mijn leven is compleet veranderd.
Ik heb nu een hechte band met Jehovah.
Daardoor ben ik iemand geworden
die van anderen houdt.
Iemand die met anderen meeleeft.
Iemand die probeert nederig te zijn.
Iemand die in vrede met anderen leeft.
Iemand die de nieuwe persoonlijkheid
compleet heeft aangedaan.

Moses Maphoto: Eindelijk echt gelukkig