JW subtitle extractor

Тунларнинг бирида полиция ходимлари
эшигу деразаларимизни
синдириб, уйимизга киришди.
Уйимиз энди бизга тегишли
эмаслигини айтиб, уни тортиб олишди.
Бу воқеадан сўнг ғазабга берилдим.
Жаҳлим чиқиб ўзимга:
«Адолат ва эркинликка эришиш учун
ҳамма нарса қиламан»,— дедим.
Апартеид одамлар орасида
бўлинишлар олиб келди.
Масалан, оқ ва қора
танлилар учун
алоҳида таълим бериларди.
Қора танлилар учун берилган
таълимнинг сифати
жудаям паст эди.
Ҳукумат асосан оқ танлиларнинг
фойдаси учун маблағ ажратарди.
Оқ танлиларга қараганда
қора танлиларнинг синфида
ўқувчилар ҳаддан ортиқ кўп эди.
Апартеидга қонуний равишда
чек қўйиш учун болалигимда
ҳуқуқшунос бўламан деб
мақсад қўйгандим.
Ёшлигимдаги ўша воқеа
ва бизга кўрсатилган
ёмон муносабат туфайли
нуқтаи назарим дарҳол ўзгарди.
Шунда мен биз учун эркинлик,
тинчлик ва адолат келтирадиган
ечимни дарҳол топмоқчи эдим.
Шу сабабли, мен
сиёсий ташкилотга аъзо бўлдим.
Мен ҳарбий таълим олиш учун ҳатто
чет элга боришга ҳам рози бўлдим.
Ўша сиёсий ташкилот мени
эркинлик учун курашадиган
аскарларнинг қўмондони этиб тайинлади.
Қўмондон сифатида менинг вазифам
уруш учун мўлжалланган
қуролларни сақлаш учун
яширин жой топиш,
шунингдек, ўша жойда
ташкилотимизга аъзо бўлганларга
таълим беришдан иборат эди.
Биз уларни ҳокимиятга қарши
чиқишга ўргатиб,
у ерда сақланадиган турли қуроллар
ва портловчи моддалардан қандай
фойдаланишни кўрсатардик.
Мен ҳеч кимни
ҳурмат қилмайдиган ва
ҳеч нарсадан қўрқмайдиган
шафқатсиз инсон эдим.
Мен бахтсиз эдим,
сабаби ўша сиёсий
ташкилотдан бирликни кутардим
ва бизнинг мақсадимиз бир деб ўйлардим.
Афсуски, бунинг ўрнига улар
бир-биридан нафратланиб,
ўзаро баҳслашиб,
бир-бирига
ёмон муносабатда бўларди.
Ўша пайтда рафиқам
Яҳованинг Шоҳиди эди.
У кимдир мен билан тадқиқ
ўтишини таклиф қилди.
Мен рози бўлдим.
Бир опамиз бизникига келиб,
Худонинг Шоҳлиги тўғрисидаги
хушхабар билан бўлишди.
Бироқ мавзу бошқа томонга бурилди.
У Худонинг Шоҳлиги бошқа
барча шоҳликларни,
жумладан, менинг ташкилотимни
ҳам йўқ қилишини айтди.
Мен у билан
жаҳлга берилиб гаплашдим,
лекин у шунчаки жилмайиб, сокин
оҳангда суҳбатни давом эттирди.
Мен ҳайратда қолдим.
Бу менга қаттиқ таъсир қилди.
Улар мени Йиғилиш залига
таклиф қилишди.
Эътиборимни тортган нарса шу бўлдики,
у ердаги ҳамма фаол иштирок этарди.
Ёш болалар қўлини кўтариб,
бемалол жавоб берарди.
Улар мавзуга яхши тайёргарлик кўриб,
мазмунли шарҳлар беришарди.
Ҳар бири оятларни тезда топарди.
Университетда ўқиган бўлсам-да,
оятларни топа олмасдим.
Шунда ўзимга:
«Улардек бўлмоқчиман»,— дедим.
Қолаверса, яна шуни пайқадимки,
Яҳованинг ташкилоти тақдим этган таълим
биз апартеид даврида олган таълимдан
анча аълороқ эди.
Тажрибамдан келиб чиқиб
шуни айта оламанки,
инсонларга таяниш
«шамол орқасидан қувишдайдир»,
лекин Яҳовага таяниш
инсонни бахтли қилади.
Ёшлигимда мен эркинлик
ва тинчлик бўлишини истаб,
бахтли ҳаёт кечиришни истардим.
Лекин Йиғилиш залига
бормагунимча бунга эриша олмадим.
Айнан шу ерда мен
чинакам эркинликни,
адолатни ва бахтни топа олдим.
Мен чин меҳр-муҳаббат нималигини кўрдим.
Ҳаётим тубдан ўзгарди.
Яҳова билан яқин дўстона
муносабатларга эга бўлдим.
Бу туфайли мен меҳрибон,
ҳамдард, камтарин
ва тинчликсевар инсонга айландим.
Мен «янгиланиб бораётган
янги ўзликни кийиб [олдим]».

Мозес Мапото. Чинакам бахтни топдим