00:00:01
Είμαι από την Κολομβία.00:00:03
00:00:03
Έχω άλλες πέντε αδελφές.00:00:05
00:00:05
Γνώρισα την αλήθεια σε μικρή ηλικία00:00:08
00:00:08
από τους γονείς μου.00:00:09
00:00:09
Ήμασταν πολύ δραστήριοι πνευματικά.00:00:11
00:00:12
Ο μπαμπάς μου τη ζούσε την αλήθεια.00:00:14
00:00:14
Δεν ήταν απλώς στην αλήθεια00:00:16
00:00:16
—τη ζούσε—00:00:17
00:00:17
και πάντοτε προσπαθούσε να το περάσει αυτό και σε εμάς.00:00:21
00:00:21
Φρόντιζε να μη φεύγουμε ποτέ για το σχολείο00:00:24
00:00:24
χωρίς να έχουμε διαβάσει πρώτα το εδάφιο της ημέρας.00:00:27
00:00:27
Ήταν προϋπόθεση.00:00:28
00:00:28
Μπορεί να αργούσαμε00:00:29
00:00:29
αλλά δεν φεύγαμε από το σπίτι00:00:31
00:00:31
αν δεν είχαμε διαβάσει το εδάφιο.00:00:33
00:00:34
Ήμασταν μεγάλη οικογένεια00:00:36
00:00:36
αλλά ήμασταν πάντοτε στη συνάθροιση.00:00:38
00:00:38
Γεμίζαμε δύο σειρές.00:00:40
00:00:40
Πάντα είχε έννοια τους αδελφούς.00:00:42
00:00:43
Ήταν πάντα στη διάθεσή τους.00:00:45
00:00:46
Ήταν πολύ φιλόξενος00:00:48
00:00:48
—το ίδιο και η μαμά μου.00:00:49
00:00:51
Καλούσε λοιπόν στο σπίτι τους σπουδαστές του00:00:54
00:00:54
και αδελφούς,00:00:56
00:00:56
και θυμάμαι που έκλεινε την πόρτα της κουζίνας,00:00:59
00:00:59
έβαζε λίγη μουσική00:01:00
00:01:00
και μαγείρευε κάτι νόστιμο.00:01:02
00:01:03
Έβρισκε σε όλα κάτι διασκεδαστικό00:01:05
00:01:05
και ήθελε εμείς τα κορίτσια να περνάμε όμορφα,00:01:08
00:01:08
ειδικά όταν ήμασταν όλοι μαζί.00:01:10
00:01:12
Έδινε στην καθεμιά μας ό,τι χρειαζόταν και ό,τι της άρεσε.00:01:16
00:01:19
Μας έβγαζε βόλτα το σαββατοκύριακο00:01:21
00:01:21
μετά τη συνάθροιση και μετά το έργο κηρύγματος.00:01:25
00:01:25
Ήταν προνόμιο να έχουμε έναν τέτοιον πατέρα.00:01:29
00:01:32
Εκείνη τη μέρα,00:01:33
00:01:33
θυμάμαι ότι ήμασταν στο σπίτι.00:01:36
00:01:37
Έβαζε το αυτοκίνητο στο γκαράζ00:01:39
00:01:40
όταν κάποιοι άντρες πλησίασαν 00:01:42
00:01:42
και απείλησαν εκείνον και τη μαμά με πολυβόλα.00:01:45
00:01:48
Ήθελαν να βγει και να τον απαγάγουν.00:01:50
00:01:52
Ακούσαμε έναν θόρυβο.00:01:54
00:01:56
Όλες τρομάξαμε και τρέξαμε έξω.00:01:58
00:01:59
Θυμάμαι ότι ο μπαμπάς ήταν στο έδαφος.00:02:02
00:02:03
Κάποιοι άντρες τον είχαν πυροβολήσει.00:02:05
00:02:09
Τον είχαν αφήσει εκεί.00:02:11
00:02:16
Τον πήρα στην αγκαλιά μου.00:02:17
00:02:20
Τον μεταφέραμε στο νοσοκομείο00:02:22
00:02:22
όπου, λίγες ώρες αργότερα, πέθανε.00:02:25
00:02:29
Τα τελευταία λόγια του μπαμπά μου ήταν:00:02:31
00:02:31
«Ιεχωβά, προστάτεψε τις κόρες μου.00:02:34
00:02:34
Φρόντιζε τις κόρες μου και την κυρά μου»00:02:37
00:02:37
—εννοούσε τη μαμά μας.00:02:38
00:02:44
Η μαμά μου ήταν δυνατή. Μας έδωσε00:02:48
00:02:48
—μας έδωσε πολλή δύναμη.00:02:49
00:02:50
Και διατήρησε το πνευματικό μας πρόγραμμα.00:02:53
00:02:53
Την εβδομάδα που πέθανε ο μπαμπάς,00:02:55
00:02:55
η αδελφή μου η Ρακέλ είχε ομιλία στη συνάθροιση.00:02:58
00:02:58
Παρ’ όλο που ο μπαμπάς είχε πεθάνει
την ακριβώς προηγούμενη μέρα,00:03:02
00:03:02
εκείνη έκανε κανονικά την ομιλία της.00:03:04
00:03:05
Την επόμενη εβδομάδα, είχαμε συνέλευση.00:03:07
00:03:08
Ούτε αυτήν τη χάσαμε.00:03:09
00:03:10
Θέλαμε πολύ00:03:12
00:03:12
να ακολουθούμε το παράδειγμα που μας άφησε ο μπαμπάς μας.00:03:15
00:03:16
Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη και περίπλοκη.00:03:19
00:03:20
Αλλά ο Ιεχωβά είχε πάντα την πρώτη θέση00:03:22
00:03:22
σε όλες τις αποφάσεις μας.00:03:24
00:03:24
Αποφασίζαμε πάντα00:03:26
00:03:26
έχοντας στον νου μας τον Ιεχωβά00:03:28
00:03:28
και την οσιότητα00:03:29
00:03:29
που έδειχνε ο πατέρας μας πάντα σε αυτόν.00:03:31
00:03:32
Συνέχισα να ζω σαν να ζούσε και ο πατέρας μου,00:03:34
00:03:35
προσπαθώντας να κρατήσω όλες τις αδελφές μου ενωμένες00:03:38
00:03:39
και στην αλήθεια.00:03:40
00:03:41
Στην αρχή, προσευχόμουν στον Ιεχωβά για ειρήνη:00:03:44
00:03:44
«Δώσε μου την “ειρήνη ...00:03:46
00:03:46
η οποία υπερβαίνει κάθε κατανόηση”».00:03:48
00:03:48
Και τώρα, όταν προκύπτει κάτι δυσκολότερο,00:03:51
00:03:51
λέω στον Ιεχωβά:00:03:52
00:03:52
«Ιεχωβά, διατήρησε την ειρήνη που μου έχεις δώσει ήδη.00:03:56
00:03:56
Μην επιτρέψεις σε αυτή τη δοκιμασία να μου τη στερήσει».00:03:59
00:03:59
Και τότε ο Ιεχωβά με ενισχύει.00:04:01
00:04:01
Αγαπώ πολύ τις αδελφές μου.00:04:03
00:04:04
Έχω μεγάλο σεβασμό για αυτές00:04:06
00:04:06
επειδή μου στάθηκαν σαν μητέρες.00:04:08
00:04:08
Τρεις από τις αδελφές μου ζουν ακόμα στην Κολομβία,00:04:11
00:04:11
γι’ αυτό φροντίζουμε να κρατάμε επαφή00:04:13
00:04:13
μέσω τηλεφώνου ή μέσω Zoom.00:04:15
00:04:15
Με αυτόν τον τρόπο, μπορούν να βλέπουν πώς είναι η μαμά.00:04:18
00:04:20
Μερικοί συγγενείς μου που δεν είναι Μάρτυρες00:04:22
00:04:22
θέλησαν να πάρουν κάποιες από τις αδελφές μου00:04:24
00:04:24
για να τις μεγαλώσουν.00:04:26
00:04:26
Αλλά εμείς δεν θέλαμε να χωριστεί η οικογένειά μας00:04:29
00:04:29
επειδή αυτό δεν ήταν κάτι που θα το ήθελε ο μπαμπάς.00:04:32
00:04:32
Εκείνος ήθελε να περάσουμε όλοι στον νέο κόσμο00:04:35
00:04:35
υπηρετώντας τον Ιεχωβά μαζί.00:04:37
00:04:37
Όλος του ο κόπος, όλη του η ζωή,00:04:39
00:04:39
όλα όσα είχε αφιερώσει στον Ιεχωβά00:04:41
00:04:41
δεν θα πήγαιναν χαμένα00:04:43
00:04:43
απλώς και μόνο επειδή δεν τον είχαμε πια μαζί μας.00:04:45
00:04:45
Δεν υπήρχε περίπτωση.00:04:47
00:04:49
Ο μπαμπάς μου με έμαθε τόσα απλά πράγματα00:04:52
00:04:52
για τη δημιουργία, για τον Ιεχωβά,00:04:55
00:04:56
που με έκαναν να αγαπήσω τον Ιεχωβά.00:04:59
00:04:59
Αυτό ήταν κάτι που,00:05:01
00:05:01
τότε δεν το ήξερα00:05:03
00:05:03
αλλά, θα με βοηθούσε να μην το βάλω κάτω.00:05:06
00:05:06
Πάντοτε λέω: «Για δες!00:05:08
00:05:08
Μπορεί ο μπαμπάς να μην είναι εδώ00:05:10
00:05:10
αλλά μου άφησε έναν άλλον Πατέρα, τον Ιεχωβά».00:05:14
00:05:14
Και αυτό είναι που με έχει βοηθήσει να συνεχίσω.00:05:17
00:05:20
Στον Παράδεισο,00:05:21
00:05:21
αυτό που λαχταρώ περισσότερο ...00:05:23
00:05:24
Εκείνα τα τελευταία του λόγια:00:05:27
00:05:27
«Ιεχωβά, τη γυναίκα μου, τις κόρες μου»00:05:30
00:05:30
—θέλω να μπορέσω να του πω:00:05:31
00:05:31
«Κοίτα! Εδώ είναι.00:05:33
00:05:33
Είμαστε όλες εδώ».00:05:34
00:05:35
Τα καταφέραμε!00:05:36
00:05:37
Έκανες καλή δουλειά.00:05:38
Αδελφές Οτάλορα: Οικοδομήστε Πίστη που Αντέχει στις Τραγωδίες
-
Αδελφές Οτάλορα: Οικοδομήστε Πίστη που Αντέχει στις Τραγωδίες
Είμαι από την Κολομβία.
Έχω άλλες πέντε αδελφές.
Γνώρισα την αλήθεια σε μικρή ηλικία
από τους γονείς μου.
Ήμασταν πολύ δραστήριοι πνευματικά.
Ο μπαμπάς μου τη ζούσε την αλήθεια.
Δεν ήταν απλώς στην αλήθεια
—τη ζούσε—
και πάντοτε προσπαθούσε να το περάσει αυτό και σε εμάς.
Φρόντιζε να μη φεύγουμε ποτέ για το σχολείο
χωρίς να έχουμε διαβάσει πρώτα το εδάφιο της ημέρας.
Ήταν προϋπόθεση.
Μπορεί να αργούσαμε
αλλά δεν φεύγαμε από το σπίτι
αν δεν είχαμε διαβάσει το εδάφιο.
Ήμασταν μεγάλη οικογένεια
αλλά ήμασταν πάντοτε στη συνάθροιση.
Γεμίζαμε δύο σειρές.
Πάντα είχε έννοια τους αδελφούς.
Ήταν πάντα στη διάθεσή τους.
Ήταν πολύ φιλόξενος
—το ίδιο και η μαμά μου.
Καλούσε λοιπόν στο σπίτι τους σπουδαστές του
και αδελφούς,
και θυμάμαι που έκλεινε την πόρτα της κουζίνας,
έβαζε λίγη μουσική
και μαγείρευε κάτι νόστιμο.
Έβρισκε σε όλα κάτι διασκεδαστικό
και ήθελε εμείς τα κορίτσια να περνάμε όμορφα,
ειδικά όταν ήμασταν όλοι μαζί.
Έδινε στην καθεμιά μας ό,τι χρειαζόταν και ό,τι της άρεσε.
Μας έβγαζε βόλτα το σαββατοκύριακο
μετά τη συνάθροιση και μετά το έργο κηρύγματος.
Ήταν προνόμιο να έχουμε έναν τέτοιον πατέρα.
Εκείνη τη μέρα,
θυμάμαι ότι ήμασταν στο σπίτι.
Έβαζε το αυτοκίνητο στο γκαράζ
όταν κάποιοι άντρες πλησίασαν
και απείλησαν εκείνον και τη μαμά με πολυβόλα.
Ήθελαν να βγει και να τον απαγάγουν.
Ακούσαμε έναν θόρυβο.
Όλες τρομάξαμε και τρέξαμε έξω.
Θυμάμαι ότι ο μπαμπάς ήταν στο έδαφος.
Κάποιοι άντρες τον είχαν πυροβολήσει.
Τον είχαν αφήσει εκεί.
Τον πήρα στην αγκαλιά μου.
Τον μεταφέραμε στο νοσοκομείο
όπου, λίγες ώρες αργότερα, πέθανε.
Τα τελευταία λόγια του μπαμπά μου ήταν:
«Ιεχωβά, προστάτεψε τις κόρες μου.
Φρόντιζε τις κόρες μου και την κυρά μου»
—εννοούσε τη μαμά μας.
Η μαμά μου ήταν δυνατή. Μας έδωσε
—μας έδωσε πολλή δύναμη.
Και διατήρησε το πνευματικό μας πρόγραμμα.
Την εβδομάδα που πέθανε ο μπαμπάς,
η αδελφή μου η Ρακέλ είχε ομιλία στη συνάθροιση.
Παρ’ όλο που ο μπαμπάς είχε πεθάνει
την ακριβώς προηγούμενη μέρα,
εκείνη έκανε κανονικά την ομιλία της.
Την επόμενη εβδομάδα, είχαμε συνέλευση.
Ούτε αυτήν τη χάσαμε.
Θέλαμε πολύ
να ακολουθούμε το παράδειγμα που μας άφησε ο μπαμπάς μας.
Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη και περίπλοκη.
Αλλά ο Ιεχωβά είχε πάντα την πρώτη θέση
σε όλες τις αποφάσεις μας.
Αποφασίζαμε πάντα
έχοντας στον νου μας τον Ιεχωβά
και την οσιότητα
που έδειχνε ο πατέρας μας πάντα σε αυτόν.
Συνέχισα να ζω σαν να ζούσε και ο πατέρας μου,
προσπαθώντας να κρατήσω όλες τις αδελφές μου ενωμένες
και στην αλήθεια.
Στην αρχή, προσευχόμουν στον Ιεχωβά για ειρήνη:
«Δώσε μου την “ειρήνη ...
η οποία υπερβαίνει κάθε κατανόηση”».
Και τώρα, όταν προκύπτει κάτι δυσκολότερο,
λέω στον Ιεχωβά:
«Ιεχωβά, διατήρησε την ειρήνη που μου έχεις δώσει ήδη.
Μην επιτρέψεις σε αυτή τη δοκιμασία να μου τη στερήσει».
Και τότε ο Ιεχωβά με ενισχύει.
Αγαπώ πολύ τις αδελφές μου.
Έχω μεγάλο σεβασμό για αυτές
επειδή μου στάθηκαν σαν μητέρες.
Τρεις από τις αδελφές μου ζουν ακόμα στην Κολομβία,
γι’ αυτό φροντίζουμε να κρατάμε επαφή
μέσω τηλεφώνου ή μέσω Zoom.
Με αυτόν τον τρόπο, μπορούν να βλέπουν πώς είναι η μαμά.
Μερικοί συγγενείς μου που δεν είναι Μάρτυρες
θέλησαν να πάρουν κάποιες από τις αδελφές μου
για να τις μεγαλώσουν.
Αλλά εμείς δεν θέλαμε να χωριστεί η οικογένειά μας
επειδή αυτό δεν ήταν κάτι που θα το ήθελε ο μπαμπάς.
Εκείνος ήθελε να περάσουμε όλοι στον νέο κόσμο
υπηρετώντας τον Ιεχωβά μαζί.
Όλος του ο κόπος, όλη του η ζωή,
όλα όσα είχε αφιερώσει στον Ιεχωβά
δεν θα πήγαιναν χαμένα
απλώς και μόνο επειδή δεν τον είχαμε πια μαζί μας.
Δεν υπήρχε περίπτωση.
Ο μπαμπάς μου με έμαθε τόσα απλά πράγματα
για τη δημιουργία, για τον Ιεχωβά,
που με έκαναν να αγαπήσω τον Ιεχωβά.
Αυτό ήταν κάτι που,
τότε δεν το ήξερα
αλλά, θα με βοηθούσε να μην το βάλω κάτω.
Πάντοτε λέω: «Για δες!
Μπορεί ο μπαμπάς να μην είναι εδώ
αλλά μου άφησε έναν άλλον Πατέρα, τον Ιεχωβά».
Και αυτό είναι που με έχει βοηθήσει να συνεχίσω.
Στον Παράδεισο,
αυτό που λαχταρώ περισσότερο ...
Εκείνα τα τελευταία του λόγια:
«Ιεχωβά, τη γυναίκα μου, τις κόρες μου»
—θέλω να μπορέσω να του πω:
«Κοίτα! Εδώ είναι.
Είμαστε όλες εδώ».
Τα καταφέραμε!
Έκανες καλή δουλειά.
-