JW subtitle extractor

Το θέμα μας βασίζεται στα εδάφια 2 Κορινθίους 1:3, 4:
«Δοξασμένος να είναι ο Θεός
και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού,
ο Πατέρας του τρυφερού ελέους
και ο Θεός κάθε παρηγοριάς,
ο οποίος μας παρηγορεί σε κάθε μας δοκιμασία
για να μπορούμε να παρηγορούμε άλλους
που περνούν οποιοδήποτε είδος δοκιμασίας
με την παρηγοριά που λαβαίνουμε από τον Θεό».
Από τη στιγμή που γεννιόμαστε,
όλοι χρειαζόμαστε παρηγοριά.
Ασφαλώς, δεν θυμάστε την πρώτη φορά
που κλάψατε επειδή πεινούσατε,
σας ενοχλούσε κάτι ή θέλατε αγκαλιά.
Αλλά προφανώς θυμάστε την τελευταία φορά
που χρειαστήκατε παρηγοριά,
και είναι βέβαιο ότι πολλοί
χρειαζόμαστε παρηγοριά αυτή τη στιγμή.
Είναι κατανοητό.
Η ζωή των ατελών ανθρώπων
περιγράφεται ποιητικά στον Ψαλμό 90:10 ως εξής:
«Η ζωή μας διαρκεί 70 χρόνια,
ή 80 αν κάποιος έχει γερή κράση.
Αλλά είναι γεμάτα βάσανα και λύπες·
περνούν γρήγορα, και εμείς πετάμε μακριά».
Πολλές και διάφορες καταστάσεις
μας ταλαιπωρούν και μας στενοχωρούν,
μας απογοητεύουν, μας πονούν.
Κάποιες θα τις αποκαλούσαμε συνηθισμένες
επειδή τις αντιμετωπίζει κάθε ατελής άνθρωπος
—τις αρρώστιες,
τα γηρατειά
και το πένθος για τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου.
Άλλες αιτίες στενοχώριας είναι θέμα συγκυρίας
—τα ατυχήματα,
τα οικονομικά προβλήματα,
η διάλυση ενός γάμου,
οι φυσικές καταστροφές,
η κακοποίηση ή άλλα εγκλήματα εις βάρος μας,
οι πολιτικές αναταραχές και ο πόλεμος.
Ίσως χρειαζόμαστε παρηγοριά
και για λόγους σχετικούς με τη λατρεία μας
—ένα θρησκευτικά διαιρεμένο σπιτικό,
ο διωγμός ή η φυλάκιση,
ο χλευασμός στο σχολείο
ή στον χώρο εργασίας.
Ή ίσως κάποιος στενός συγγενής ή φίλος
εγκαταλείψει τον Ιεχωβά.
Και οι μετανοημένοι παραβάτες
που επιστρέφουν στην εκκλησία χρειάζονται παρηγοριά.
Είτε η αιτία της στενοχώριας μας είναι συνηθισμένη,
θέμα συγκυρίας ή σχετίζεται με τη λατρεία μας,
όλοι χρειαζόμαστε παρηγοριά.
Και το πρόβλημα είναι παγκόσμιο.
Το εδάφιο 1 Πέτρου 5:9
αναφέρει ότι «τα ίδια βάσανα
περνάει ολόκληρη η αδελφότητά σας στον κόσμο».
Ωστόσο, μπορούμε να βρούμε παρηγοριά
από Εκείνον που αποκαλύπτεται στα εδάφια 6 και 7,
όπου μας λέγεται:
«Ταπεινωθείτε λοιπόν
κάτω από το κραταιό χέρι του Θεού,
ώστε αυτός να σας εξυψώσει στον ορισμένο καιρό,
καθώς ρίχνετε κάθε ανησυχία σας πάνω του,
επειδή αυτός ενδιαφέρεται για εσάς».
Ο Ιεχωβά ήταν ανέκαθεν η απόλυτη Πηγή αληθινής παρηγοριάς.
Ο Μωυσής ήταν βέβαιος
για τη στήριξη και την παρηγοριά του Ιεχωβά
σε οποιαδήποτε κατάσταση και αν βρισκόταν.
Με πεποίθηση,
έγραψε κάτι που διαβάζουμε στο Δευτερονόμιο 33:27:
«Ο Θεός είναι καταφύγιο από τους αρχαίους χρόνους,
σε βαστάζει στους αιώνιους βραχίονές του».
Όταν νιώθουμε πεσμένοι,
ανήμποροι να σηκωθούμε,
ο Ιεχωβά μάς βαστάζει με τους βραχίονές του,
μας σηκώνει απαλά
και μας βοηθάει να σταθούμε στα πόδια μας.
Οι Ψαλμοί εκφράζουν επανειλημμένα εκτίμηση
για την τρυφερή φροντίδα και την παρηγοριά του Ιεχωβά.
Για παράδειγμα,
ο συγγραφέας του Ψαλμού 94:19,
ευγνώμων στον Ιεχωβά, είπε:
«Όταν οι έγνοιες με έπνιξαν,
εσύ με παρηγόρησες και με καθησύχασες».
Όπως επιβεβαιώνει το Ρωμαίους 15:4:
«Όλα όσα γράφτηκαν στο παρελθόν
γράφτηκαν για τη διδασκαλία μας,
ώστε μέσω της υπομονής μας
και μέσω της παρηγοριάς από τις Γραφές
να έχουμε ελπίδα».
Οτιδήποτε και αν μας προκαλεί στενοχώρια,
μπορούμε να βρούμε εδάφια που μας παρηγορούν.
Στο βιβλίο Εδάφια για τη Χριστιανική Ζωή
υπάρχει το λήμμα «Παρηγοριά»,
όπου εξετάζονται πολλές αιτίες αποθάρρυνσης.
Δεν μας παραπέμπει απλώς σε εδάφια
που επιβεβαιώνουν τη στοργική φροντίδα του Ιεχωβά,
αλλά αναφέρει και παραδείγματα Βιβλικών χαρακτήρων
που πέρασαν τέτοιες δυσκολίες
και το πώς τους βοήθησε ο Ιεχωβά.
Ένας από τους καλύτερους τρόπους
για να λάβουμε παρηγοριά από τον Ιεχωβά
είναι να του το ζητήσουμε.
Διαβάζοντας τον Ψαλμό 145,
βλέπουμε ότι ο Δαβίδ αίνεσε τον Ιεχωβά
για το πώς απαντάει στις προσευχές.
Ας δούμε μαζί τα εδάφια 18 και 19.
Ο Δαβίδ έγραψε:
«Ο Ιεχωβά είναι κοντά σε όλους όσους τον επικαλούνται,
σε όλους όσους τον επικαλούνται με αλήθεια.
Ικανοποιεί την επιθυμία εκείνων που τον φοβούνται·
ακούει την κραυγή τους για βοήθεια και τους σώζει».
Όπως ένας στοργικός γονέας
ανταποκρίνεται με υπομονή στα κλάματα του παιδιού του,
έτσι και ο Ιεχωβά μάς ακούει με συμπόνια
όταν του ζητάμε βοήθεια.
Σύμφωνα με το 1 Σαμουήλ, κεφάλαια 1 και 2,
η Ισραηλίτισσα Άννα ήταν ταραγμένη και «τρομερά πικραμένη»
επειδή δεν είχε παιδιά
—τόσο πολύ ώστε δεν μπορούσε να φάει.
Όταν πλησίασε τον Ιεχωβά στη σκηνή της μαρτυρίας,
«άρχισε να προσεύχεται ...
και να κλαίει απαρηγόρητα».
Ο Ιεχωβά άκουσε
και απάντησε στην προσευχή αυτής της ταπεινής γυναίκας.
Μετά, η Άννα «έφυγε ... και έφαγε,
και το πρόσωπό της δεν ήταν πια θλιμμένο».
Παρόμοια, ο Ιεχωβά θα παρηγορεί και εμάς
όταν εκφράζουμε ανοιχτά τις ανησυχίες μας
με εγκάρδιες προσευχές.
Έχοντας υπόψη όλα όσα λέει η Γραφή για την παρηγοριά,
δεν μας εκπλήσσουν τα λόγια των εδαφίων 2 Κορινθίους 1:3, 4.
Ανοίξτε, παρακαλώ, στα θεματικά εδάφια της ομιλίας.
Καθώς τα διαβάζουμε ξανά,
σκεφτείτε με ποιον τρόπο μάς βοηθούν να παρηγορούμε άλλους,
ενώ εμείς οι ίδιοι υπομένουμε τις πιεστικές καταστάσεις
αυτών των δύσκολων καιρών.
2 Κορινθίους 1:3, 4:
«Δοξασμένος να είναι ο Θεός
και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού,
ο Πατέρας του τρυφερού ελέους
και ο Θεός κάθε παρηγοριάς,
ο οποίος μας παρηγορεί σε κάθε μας δοκιμασία
για να μπορούμε να παρηγορούμε άλλους
που περνούν οποιοδήποτε είδος δοκιμασίας
με την παρηγοριά που λαβαίνουμε από τον Θεό».
Η έκφραση «τρυφερό έλεος»
προέρχεται από μια λέξη που μεταδίδει την ιδέα της λύπης
για τα παθήματα κάποιου άλλου.
Περιγράφει τα τρυφερά αισθήματα του Ιεχωβά
για τους πιστούς υπηρέτες του που αντιμετωπίζουν θλίψεις.
Ο Παύλος λέει στη συνέχεια
ότι ο Ιεχωβά είναι «ο Θεός κάθε παρηγοριάς».
Άρα, κάθε παρηγοριά προέρχεται από τον Ιεχωβά.
Το εδάφιο 4 δείχνει έναν ιδιαίτερο τρόπο
με τον οποίο ο Ιεχωβά δίνει παρηγοριά:
χρησιμοποιεί τους αδελφούς και τις αδελφές μας.
Ας το διαβάσουμε ξανά.
Λέει ότι ο Ιεχωβά «μας παρηγορεί
σε κάθε μας δοκιμασία
για να μπορούμε να παρηγορούμε άλλους
που περνούν οποιοδήποτε είδος δοκιμασίας
με την παρηγοριά που λαβαίνουμε από [εκείνον]».
Προσέξατε τη σύνδεση
ανάμεσα στο να λαβαίνουμε παρηγοριά
και στο να μπορούμε να παρηγορούμε άλλους;
Ο Ιεχωβά παρηγορεί εμάς
και εμείς, επειδή έχουμε δημιουργηθεί
κατά την εικόνα του Θεού,
υποκινούμαστε από το άγιο πνεύμα του
να μοιραζόμαστε αυτή την παρηγοριά με άλλους.
Επομένως, οι Χριστιανοί δεν χωρίζονται σε δύο ομάδες
—εκείνους που δίνουν παρηγοριά
και εκείνους που τη λαβαίνουν.
Όχι!
Όλοι έχουμε την ευθύνη να δίνουμε παρηγοριά
ακόμα και όταν εμείς οι ίδιοι χρειαζόμαστε παρηγοριά.
Πώς θα το καταφέρουμε;
Σκεφτείτε τον απόστολο Παύλο.
Στη διάρκεια της πρώτης φυλάκισής του στη Ρώμη,
ο Παύλος αναφέρθηκε με εκτίμηση σε πολλούς αδελφούς
που είχαν γίνει «πηγή μεγάλης παρηγοριάς» για εκείνον.
Στην επιστολή του προς τους Κολοσσαείς, κεφάλαιο 4,
αναφέρεται ονομαστικά στον Αρίσταρχο,
στον Τυχικό
και στον Μάρκο.
Θα μάθουμε περισσότερα για αυτούς τους τρεις άντρες
στη συνέχεια του προγράμματος.
Ο Παύλος ήταν ευγνώμων για τις προσπάθειες
που έκαναν οι αδελφοί του να τον επισκέπτονται
και να τον παρηγορούν με τα λόγια τους
και με πρακτικούς τρόπους.
Αλλά τον Παύλο δεν τον ενδιέφερε μόνο να παίρνει.
Αξιοποιούσε τον χρόνο του στη φυλακή
για να εποικοδομεί όσους τον επισκέπτονταν
και να γράφει ενθαρρυντικές επιστολές προς τις εκκλησίες.
Η Κλοντίν, μια αδελφή στη Νότια Αφρική,
μιμήθηκε το παράδειγμα του Παύλου
μετά από ένα σοβαρό χειρουργείο στο οποίο υποβλήθηκε.
Λόγω της πανδημίας COVID-19,
δεν μπορούσε να δέχεται επισκέψεις.
Αλλά η Κλοντίν ήταν αποφασισμένη
να μην ενδώσει στην αυτολύπηση,
και ζήτησε από τον Θεό να της δώσει δύναμη
για να παρηγορεί άλλους.
Επικοινώνησε με μια γυναίκα
που μελετούσε τη Γραφή στο παρελθόν.
Εκείνη ξανάρχισε τη μελέτη της
και συνδεόταν στις συναθροίσεις.
Μετά, η Κλοντίν ξεκίνησε μελέτη
με τη μικρότερη αδελφή αυτής της γυναίκας,
η οποία της σύστησε τέσσερις άλλες γυναίκες
που ενδιαφέρονταν για μελέτη.
Επειδή ήταν αποφασισμένη να παρηγορεί άλλους,
παρ’ όλο που ήταν η ίδια άρρωστη,
η Κλοντίν έφτασε τελικά
να κάνει Γραφική μελέτη με 16 γυναίκες.
Κάποιες φορές,
εκείνοι που αντιμετωπίζουν στενοχώριες
και χρειάζονται παρηγοριά
ίσως διστάζουν να δεχτούν βοήθεια.
Για παράδειγμα,
όταν ο Μωυσής είπε στους Ισραηλίτες
πως ο Ιεχωβά θα τους απελευθέρωνε από τον αιγυπτιακό ζυγό,
εκείνοι στην αρχή «δεν τον άκουσαν
λόγω της αποθάρρυνσής τους».
Έπειτα όμως έδωσαν προσοχή.
Η Ναομί,
το όνομα της οποίας σημαίνει «η τερπνότητά μου»,
ζούσε σε ξένη χώρα επειδή στον Ισραήλ υπήρχε πείνα.
Έμεινε χήρα
και πενθούσε για τον χαμό των δύο γιων της.
Όταν κατάφερε να επιστρέψει στον Ισραήλ,
οι γυναίκες της Βηθλεέμ την είδαν και έλεγαν:
«Η Ναομί είναι αυτή;»
Θεωρώντας ότι ο Ιεχωβά έφταιγε για τις πίκρες της,
εκείνη απάντησε λέγοντας με πόνο:
«Μη με φωνάζετε Ναομί.
Να με φωνάζετε Μαρά,
γιατί ο Παντοδύναμος με πίκρανε πολύ».
Αλλά σύντομα
η Ναομί ήρθε πιο κοντά στον λαό του Θεού
και δέχτηκε τη στοργική τους βοήθεια.
Η πίκρα της μετατράπηκε σε χαρά.
Αν υποφέρετε,
αντισταθείτε στη φυσική τάση να απομονώνεστε
και να αποφεύγετε την επαφή με άλλους.
Αν και είναι δύσκολο,
η εμπειρία έχει δείξει πως,
όταν προσπαθείτε να είστε με άλλους,
αυτό σας επιτρέπει
να λάβετε την παρηγοριά που δίνει ο Ιεχωβά
με ό,τι λένε και κάνουν από συμπόνια
οι αδελφοί και οι αδελφές μας.
Η παρηγοριά που μας δίνει ο Ιεχωβά όταν υπομένουμε θλίψεις
μας εκπαιδεύει να είμαστε πιο ευαίσθητοι
στις ανάγκες των άλλων.
Αυτό είναι το πρώτο βήμα για να προσφέρουμε παρηγοριά:
Να είμαστε προσεκτικοί και παρατηρητικοί
για να διακρίνουμε ποιοι χρειάζονται παρηγοριά.
Πολλές φορές,
η ανάγκη είναι προφανής
—ένας αδελφός μας είχε ένα ατύχημα
ή έχασε τη δουλειά του.
Ένας στενός φίλος ή συγγενής του πέθανε.
Άλλες φορές,
η ανάγκη μπορεί να μην είναι τόσο προφανής.
Ίσως προσέξουμε μια αλλαγή στη συμπεριφορά
ή, από το πρόσωπό τους, καταλαβαίνουμε
ότι κάτι τους βασανίζει.
Χωρίς να γίνουμε αδιάκριτοι,
μπορούμε να τους πλησιάσουμε με καλοσύνη
ώστε να μας ανοίξουν την καρδιά τους.
Ίσως πάρει χρόνο μέχρι να νιώσουν άνετα
και να μας μιλήσουν ανοιχτά για να αισθήματά τους.
Άρα, χρειάζεται υπομονή.
Το δεύτερο βήμα είναι να προσευχόμαστε
για να διακρίνουμε τι να κάνουμε.
Ίσως δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά
ή και τίποτα για να εξαλείψουμε αυτό που τους στενοχωρεί.
Για παράδειγμα, ένας παλαίμαχος ιεραπόστολος
που έχασε τη γυναίκα του είπε:
«Δεν θέλω να το ξεπεράσω.
Απλά θέλω να μάθω να το υπομένω».
Το σημαντικό είναι να εφαρμόζουμε
τα λόγια του εδαφίου Παροιμίες 3:27:
«Μην αρνείσαι να κάνεις το καλό
σε εκείνους που πρέπει
αν έχεις τη δυνατότητα να τους βοηθήσεις».
Ίσως είναι άβολο να μην ξέρουμε τι να πούμε
ή τι να κάνουμε.
Αν συμβαίνει αυτό,
να στοχάζεστε τι σημαίνει η λέξη του πρωτότυπου κειμένου
που συχνά αποδίδεται «παρηγοριά».
Στην κυριολεξία σημαίνει «το να καλώ κάποιον δίπλα μου».
Με άλλα λόγια, να κάνουμε το τρίτο βήμα:
Να είμαστε διαθέσιμοι.
Μη νιώθετε ότι πρέπει να πείτε πολλά.
Ο αδελφός ή η αδελφή μας
έχει ανάγκη να νιώσει ότι κάποιος νοιάζεται.
Και μόνο το ότι είμαστε εκεί τους δίνει παρηγοριά.
Ίσως θέλουν απλώς να μιλήσουν σε κάποιον.
Αν είναι έτσι,
να είστε καλοί ακροατές.
Αν διαβάσετε εδάφια μαζί τους,
τονίστε ότι αυτά τα λόγια
δείχνουν πώς νιώθει ο Ιεχωβά για όσα περνούν.
Δεν έχει τόση σημασία τι λέτε ή τι κάνετε.
Αυτό που μετράει είναι να δείχνετε κατανόηση
και να εκδηλώνετε εγκάρδια συμπόνια.
Για παράδειγμα,
μια αδελφή στα παγκόσμια κεντρικά γραφεία
έχασε και τους δυο γονείς της στη διάρκεια της πανδημίας.
Μια μέρα που είχε μείνει πολλές ώρες
με τη μητέρας της στο νοσοκομείο,
γύρισε σπίτι και βρήκε ένα τεράστιο καλάθι με φρούτα
που της είχαν στείλει οι συνεργάτες της στο Μπέθελ.
η αδελφή είπε:
«Δεν ήταν τα φρούτα,
είχα ξαναφάει τέτοια φρούτα πολλές φορές.
Ούτε το ωραίο περιτύλιγμα που είχε το καλάθι.
Ήταν το ότι με σκέφτηκαν
και μου έδειξαν αγάπη με αυτή τη χειρονομία.
Αυτό με συγκίνησε βαθιά
σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές που έζησα ποτέ».
Όταν η ανατολική Ιαπωνία
χτυπήθηκε από έναν τρομερό σεισμό και τσουνάμι
τον Μάρτιο του 2011,
οι αδελφοί στην Ιαπωνία και σε άλλες χώρες
ανταποκρίθηκαν αμέσως.
Δυόμισι χρόνια αργότερα,
επισκέφτηκα αρκετές εκκλησίες
εκείνης της περιοχής μαζί με τη σύζυγό μου.
Μια εκκλησία είχε λάβει παρηγορητικά μηνύματα
από αδελφούς στο Νεπάλ.
Σε μια άλλη εκκλησία,
μας έδειξαν έναν πίνακα με πολλά τέτοια σημειώματα
γραμμένα σε γλώσσες των Φιλιππίνων.
Οι αδελφοί είπαν:
«Δεν μπορούμε να τα διαβάσουμε,
αλλά ξέρουμε τι λένε».
Πόσο παρηγόρησαν αυτά τα σύντομα μηνύματα
τους αδελφούς μας στην Ιαπωνία!
Ενόσω ήμασταν εκεί,
ο υπερτυφώνας Χαϊγιάν σάρωνε την περιοχή των Φιλιππίνων.
Μιλώντας για τον τυφώνα, οι Ιάπωνες αδελφοί είπαν:
«Τώρα είναι η δική μας σειρά
να παρηγορήσουμε τους αδελφούς στις Φιλιππίνες».
Καθώς ο κόσμος προχωράει ακόμα πιο βαθιά
σε αυτές τις δύσκολες τελευταίες ημέρες,
θα χρειαζόμαστε ολοένα και περισσότερη παρηγοριά.
Πόσο ευγνώμονες είμαστε που ο Ιεχωβά
είναι «ο Πατέρας του τρυφερού ελέους»
και «ο Θεός κάθε παρηγοριάς»!
Μας έχει δώσει γενναιόδωρα το δώρο της προσευχής,
άφθονα λόγια παρηγοριάς στη Γραφή
και μια συμπονετική παγκόσμια αδελφότητα.
Καθώς ωφελούμαστε από αυτές τις στοργικές προμήθειες,
ας είμαστε άγρυπνοι να εντοπίζουμε αυτούς
που χρειάζονται παρηγοριά,
να διακρίνουμε πώς να τους προσφέρουμε πρακτική βοήθεια
και να κάνουμε βήματα για να τους παρηγορούμε
ενώ υπομένουμε σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

Τζέιμς Μαντς: Ας Προσφέρουμε Παρηγοριά ενώ Υπομένουμε σε Αυτούς τους “Δύσκολους Καιρούς”
- 

Τζέιμς Μαντς: Ας Προσφέρουμε Παρηγοριά ενώ Υπομένουμε σε Αυτούς τους “Δύσκολους Καιρούς”

Το θέμα μας βασίζεται στα εδάφια 2 Κορινθίους 1:3, 4:
«Δοξασμένος να είναι ο Θεός
και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού,
ο Πατέρας του τρυφερού ελέους
και ο Θεός κάθε παρηγοριάς,
ο οποίος μας παρηγορεί σε κάθε μας δοκιμασία
για να μπορούμε να παρηγορούμε άλλους
που περνούν οποιοδήποτε είδος δοκιμασίας
με την παρηγοριά που λαβαίνουμε από τον Θεό».
Από τη στιγμή που γεννιόμαστε,
όλοι χρειαζόμαστε παρηγοριά.
Ασφαλώς, δεν θυμάστε την πρώτη φορά
που κλάψατε επειδή πεινούσατε,
σας ενοχλούσε κάτι ή θέλατε αγκαλιά.
Αλλά προφανώς θυμάστε την τελευταία φορά
που χρειαστήκατε παρηγοριά,
και είναι βέβαιο ότι πολλοί
χρειαζόμαστε παρηγοριά αυτή τη στιγμή.
Είναι κατανοητό.
Η ζωή των ατελών ανθρώπων
περιγράφεται ποιητικά στον Ψαλμό 90:10 ως εξής:
«Η ζωή μας διαρκεί 70 χρόνια,
ή 80 αν κάποιος έχει γερή κράση.
Αλλά είναι γεμάτα βάσανα και λύπες·
περνούν γρήγορα, και εμείς πετάμε μακριά».
Πολλές και διάφορες καταστάσεις
μας ταλαιπωρούν και μας στενοχωρούν,
μας απογοητεύουν, μας πονούν.
Κάποιες θα τις αποκαλούσαμε συνηθισμένες
επειδή τις αντιμετωπίζει κάθε ατελής άνθρωπος
—τις αρρώστιες,
τα γηρατειά
και το πένθος για τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου.
Άλλες αιτίες στενοχώριας είναι θέμα συγκυρίας
—τα ατυχήματα,
τα οικονομικά προβλήματα,
η διάλυση ενός γάμου,
οι φυσικές καταστροφές,
η κακοποίηση ή άλλα εγκλήματα εις βάρος μας,
οι πολιτικές αναταραχές και ο πόλεμος.
Ίσως χρειαζόμαστε παρηγοριά
και για λόγους σχετικούς με τη λατρεία μας
—ένα θρησκευτικά διαιρεμένο σπιτικό,
ο διωγμός ή η φυλάκιση,
ο χλευασμός στο σχολείο
ή στον χώρο εργασίας.
Ή ίσως κάποιος στενός συγγενής ή φίλος
εγκαταλείψει τον Ιεχωβά.
Και οι μετανοημένοι παραβάτες
που επιστρέφουν στην εκκλησία χρειάζονται παρηγοριά.
Είτε η αιτία της στενοχώριας μας είναι συνηθισμένη,
θέμα συγκυρίας ή σχετίζεται με τη λατρεία μας,
όλοι χρειαζόμαστε παρηγοριά.
Και το πρόβλημα είναι παγκόσμιο.
Το εδάφιο 1 Πέτρου 5:9
αναφέρει ότι «τα ίδια βάσανα
περνάει ολόκληρη η αδελφότητά σας στον κόσμο».
Ωστόσο, μπορούμε να βρούμε παρηγοριά
από Εκείνον που αποκαλύπτεται στα εδάφια 6 και 7,
όπου μας λέγεται:
«Ταπεινωθείτε λοιπόν
κάτω από το κραταιό χέρι του Θεού,
ώστε αυτός να σας εξυψώσει στον ορισμένο καιρό,
καθώς ρίχνετε κάθε ανησυχία σας πάνω του,
επειδή αυτός ενδιαφέρεται για εσάς».
Ο Ιεχωβά ήταν ανέκαθεν η απόλυτη Πηγή αληθινής παρηγοριάς.
Ο Μωυσής ήταν βέβαιος
για τη στήριξη και την παρηγοριά του Ιεχωβά
σε οποιαδήποτε κατάσταση και αν βρισκόταν.
Με πεποίθηση,
έγραψε κάτι που διαβάζουμε στο Δευτερονόμιο 33:27:
«Ο Θεός είναι καταφύγιο από τους αρχαίους χρόνους,
σε βαστάζει στους αιώνιους βραχίονές του».
Όταν νιώθουμε πεσμένοι,
ανήμποροι να σηκωθούμε,
ο Ιεχωβά μάς βαστάζει με τους βραχίονές του,
μας σηκώνει απαλά
και μας βοηθάει να σταθούμε στα πόδια μας.
Οι Ψαλμοί εκφράζουν επανειλημμένα εκτίμηση
για την τρυφερή φροντίδα και την παρηγοριά του Ιεχωβά.
Για παράδειγμα,
ο συγγραφέας του Ψαλμού 94:19,
ευγνώμων στον Ιεχωβά, είπε:
«Όταν οι έγνοιες με έπνιξαν,
εσύ με παρηγόρησες και με καθησύχασες».
Όπως επιβεβαιώνει το Ρωμαίους 15:4:
«Όλα όσα γράφτηκαν στο παρελθόν
γράφτηκαν για τη διδασκαλία μας,
ώστε μέσω της υπομονής μας
και μέσω της παρηγοριάς από τις Γραφές
να έχουμε ελπίδα».
Οτιδήποτε και αν μας προκαλεί στενοχώρια,
μπορούμε να βρούμε εδάφια που μας παρηγορούν.
Στο βιβλίο <i>Εδάφια για τη Χριστιανική Ζωή</i>
υπάρχει το λήμμα «Παρηγοριά»,
όπου εξετάζονται πολλές αιτίες αποθάρρυνσης.
Δεν μας παραπέμπει απλώς σε εδάφια
που επιβεβαιώνουν τη στοργική φροντίδα του Ιεχωβά,
αλλά αναφέρει και παραδείγματα Βιβλικών χαρακτήρων
που πέρασαν τέτοιες δυσκολίες
και το πώς τους βοήθησε ο Ιεχωβά.
Ένας από τους καλύτερους τρόπους
για να λάβουμε παρηγοριά από τον Ιεχωβά
είναι να του το ζητήσουμε.
Διαβάζοντας τον Ψαλμό 145,
βλέπουμε ότι ο Δαβίδ αίνεσε τον Ιεχωβά
για το πώς απαντάει στις προσευχές.
Ας δούμε μαζί τα εδάφια 18 και 19.
Ο Δαβίδ έγραψε:
«Ο Ιεχωβά είναι κοντά σε όλους όσους τον επικαλούνται,
σε όλους όσους τον επικαλούνται με αλήθεια.
Ικανοποιεί την επιθυμία εκείνων που τον φοβούνται·
ακούει την κραυγή τους για βοήθεια και τους σώζει».
Όπως ένας στοργικός γονέας
ανταποκρίνεται με υπομονή στα κλάματα του παιδιού του,
έτσι και ο Ιεχωβά μάς ακούει με συμπόνια
όταν του ζητάμε βοήθεια.
Σύμφωνα με το 1 Σαμουήλ, κεφάλαια 1 και 2,
η Ισραηλίτισσα Άννα ήταν ταραγμένη και «τρομερά πικραμένη»
επειδή δεν είχε παιδιά
—τόσο πολύ ώστε δεν μπορούσε να φάει.
Όταν πλησίασε τον Ιεχωβά στη σκηνή της μαρτυρίας,
«άρχισε να προσεύχεται ...
και να κλαίει απαρηγόρητα».
Ο Ιεχωβά άκουσε
και απάντησε στην προσευχή αυτής της ταπεινής γυναίκας.
Μετά, η Άννα «έφυγε ... και έφαγε,
και το πρόσωπό της δεν ήταν πια θλιμμένο».
Παρόμοια, ο Ιεχωβά θα παρηγορεί και εμάς
όταν εκφράζουμε ανοιχτά τις ανησυχίες μας
με εγκάρδιες προσευχές.
Έχοντας υπόψη όλα όσα λέει η Γραφή για την παρηγοριά,
δεν μας εκπλήσσουν τα λόγια των εδαφίων 2 Κορινθίους 1:3, 4.
Ανοίξτε, παρακαλώ, στα θεματικά εδάφια της ομιλίας.
Καθώς τα διαβάζουμε ξανά,
σκεφτείτε με ποιον τρόπο μάς βοηθούν να παρηγορούμε άλλους,
ενώ εμείς οι ίδιοι υπομένουμε τις πιεστικές καταστάσεις
αυτών των δύσκολων καιρών.
2 Κορινθίους 1:3, 4:
«Δοξασμένος να είναι ο Θεός
και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού,
ο Πατέρας του τρυφερού ελέους
και ο Θεός κάθε παρηγοριάς,
ο οποίος μας παρηγορεί σε κάθε μας δοκιμασία
για να μπορούμε να παρηγορούμε άλλους
που περνούν οποιοδήποτε είδος δοκιμασίας
με την παρηγοριά που λαβαίνουμε από τον Θεό».
Η έκφραση «τρυφερό έλεος»
προέρχεται από μια λέξη που μεταδίδει την ιδέα της λύπης
για τα παθήματα κάποιου άλλου.
Περιγράφει τα τρυφερά αισθήματα του Ιεχωβά
για τους πιστούς υπηρέτες του που αντιμετωπίζουν θλίψεις.
Ο Παύλος λέει στη συνέχεια
ότι ο Ιεχωβά είναι «ο Θεός κάθε παρηγοριάς».
Άρα, κάθε παρηγοριά προέρχεται από τον Ιεχωβά.
Το εδάφιο 4 δείχνει έναν ιδιαίτερο τρόπο
με τον οποίο ο Ιεχωβά δίνει παρηγοριά:
χρησιμοποιεί τους αδελφούς και τις αδελφές μας.
Ας το διαβάσουμε ξανά.
Λέει ότι ο Ιεχωβά «μας παρηγορεί
σε κάθε μας δοκιμασία
για να μπορούμε να παρηγορούμε άλλους
που περνούν οποιοδήποτε είδος δοκιμασίας
με την παρηγοριά που λαβαίνουμε από [εκείνον]».
Προσέξατε τη σύνδεση
ανάμεσα στο να λαβαίνουμε παρηγοριά
και στο να μπορούμε να παρηγορούμε άλλους;
Ο Ιεχωβά παρηγορεί εμάς
και εμείς, επειδή έχουμε δημιουργηθεί
κατά την εικόνα του Θεού,
υποκινούμαστε από το άγιο πνεύμα του
να μοιραζόμαστε αυτή την παρηγοριά με άλλους.
Επομένως, οι Χριστιανοί δεν χωρίζονται σε δύο ομάδες
—εκείνους που δίνουν παρηγοριά
και εκείνους που τη λαβαίνουν.
Όχι!
Όλοι έχουμε την ευθύνη να δίνουμε παρηγοριά
ακόμα και όταν εμείς οι ίδιοι χρειαζόμαστε παρηγοριά.
Πώς θα το καταφέρουμε;
Σκεφτείτε τον απόστολο Παύλο.
Στη διάρκεια της πρώτης φυλάκισής του στη Ρώμη,
ο Παύλος αναφέρθηκε με εκτίμηση σε πολλούς αδελφούς
που είχαν γίνει «πηγή μεγάλης παρηγοριάς» για εκείνον.
Στην επιστολή του προς τους Κολοσσαείς, κεφάλαιο 4,
αναφέρεται ονομαστικά στον Αρίσταρχο,
στον Τυχικό
και στον Μάρκο.
Θα μάθουμε περισσότερα για αυτούς τους τρεις άντρες
στη συνέχεια του προγράμματος.
Ο Παύλος ήταν ευγνώμων για τις προσπάθειες
που έκαναν οι αδελφοί του να τον επισκέπτονται
και να τον παρηγορούν με τα λόγια τους
και με πρακτικούς τρόπους.
Αλλά τον Παύλο δεν τον ενδιέφερε μόνο να παίρνει.
Αξιοποιούσε τον χρόνο του στη φυλακή
για να εποικοδομεί όσους τον επισκέπτονταν
και να γράφει ενθαρρυντικές επιστολές προς τις εκκλησίες.
Η Κλοντίν, μια αδελφή στη Νότια Αφρική,
μιμήθηκε το παράδειγμα του Παύλου
μετά από ένα σοβαρό χειρουργείο στο οποίο υποβλήθηκε.
Λόγω της πανδημίας COVID-19,
δεν μπορούσε να δέχεται επισκέψεις.
Αλλά η Κλοντίν ήταν αποφασισμένη
να μην ενδώσει στην αυτολύπηση,
και ζήτησε από τον Θεό να της δώσει δύναμη
για να παρηγορεί άλλους.
Επικοινώνησε με μια γυναίκα
που μελετούσε τη Γραφή στο παρελθόν.
Εκείνη ξανάρχισε τη μελέτη της
και συνδεόταν στις συναθροίσεις.
Μετά, η Κλοντίν ξεκίνησε μελέτη
με τη μικρότερη αδελφή αυτής της γυναίκας,
η οποία της σύστησε τέσσερις άλλες γυναίκες
που ενδιαφέρονταν για μελέτη.
Επειδή ήταν αποφασισμένη να παρηγορεί άλλους,
παρ’ όλο που ήταν η ίδια άρρωστη,
η Κλοντίν έφτασε τελικά
να κάνει Γραφική μελέτη με 16 γυναίκες.
Κάποιες φορές,
εκείνοι που αντιμετωπίζουν στενοχώριες
και χρειάζονται παρηγοριά
ίσως διστάζουν να δεχτούν βοήθεια.
Για παράδειγμα,
όταν ο Μωυσής είπε στους Ισραηλίτες
πως ο Ιεχωβά θα τους απελευθέρωνε από τον αιγυπτιακό ζυγό,
εκείνοι στην αρχή «δεν τον άκουσαν
λόγω της αποθάρρυνσής τους».
Έπειτα όμως έδωσαν προσοχή.
Η Ναομί,
το όνομα της οποίας σημαίνει «η τερπνότητά μου»,
ζούσε σε ξένη χώρα επειδή στον Ισραήλ υπήρχε πείνα.
Έμεινε χήρα
και πενθούσε για τον χαμό των δύο γιων της.
Όταν κατάφερε να επιστρέψει στον Ισραήλ,
οι γυναίκες της Βηθλεέμ την είδαν και έλεγαν:
«Η Ναομί είναι αυτή;»
Θεωρώντας ότι ο Ιεχωβά έφταιγε για τις πίκρες της,
εκείνη απάντησε λέγοντας με πόνο:
«Μη με φωνάζετε Ναομί.
Να με φωνάζετε Μαρά,
γιατί ο Παντοδύναμος με πίκρανε πολύ».
Αλλά σύντομα
η Ναομί ήρθε πιο κοντά στον λαό του Θεού
και δέχτηκε τη στοργική τους βοήθεια.
Η πίκρα της μετατράπηκε σε χαρά.
Αν υποφέρετε,
αντισταθείτε στη φυσική τάση να απομονώνεστε
και να αποφεύγετε την επαφή με άλλους.
Αν και είναι δύσκολο,
η εμπειρία έχει δείξει πως,
όταν προσπαθείτε να είστε με άλλους,
αυτό σας επιτρέπει
να λάβετε την παρηγοριά που δίνει ο Ιεχωβά
με ό,τι λένε και κάνουν από συμπόνια
οι αδελφοί και οι αδελφές μας.
Η παρηγοριά που μας δίνει ο Ιεχωβά όταν υπομένουμε θλίψεις
μας εκπαιδεύει να είμαστε πιο ευαίσθητοι
στις ανάγκες των άλλων.
Αυτό είναι το πρώτο βήμα για να προσφέρουμε παρηγοριά:
Να είμαστε προσεκτικοί και παρατηρητικοί
για να διακρίνουμε ποιοι χρειάζονται παρηγοριά.
Πολλές φορές,
η ανάγκη είναι προφανής
—ένας αδελφός μας είχε ένα ατύχημα
ή έχασε τη δουλειά του.
Ένας στενός φίλος ή συγγενής του πέθανε.
Άλλες φορές,
η ανάγκη μπορεί να μην είναι τόσο προφανής.
Ίσως προσέξουμε μια αλλαγή στη συμπεριφορά
ή, από το πρόσωπό τους, καταλαβαίνουμε
ότι κάτι τους βασανίζει.
Χωρίς να γίνουμε αδιάκριτοι,
μπορούμε να τους πλησιάσουμε με καλοσύνη
ώστε να μας ανοίξουν την καρδιά τους.
Ίσως πάρει χρόνο μέχρι να νιώσουν άνετα
και να μας μιλήσουν ανοιχτά για να αισθήματά τους.
Άρα, χρειάζεται υπομονή.
Το δεύτερο βήμα είναι να προσευχόμαστε
για να διακρίνουμε τι να κάνουμε.
Ίσως δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά
ή και τίποτα για να εξαλείψουμε αυτό που τους στενοχωρεί.
Για παράδειγμα, ένας παλαίμαχος ιεραπόστολος
που έχασε τη γυναίκα του είπε:
«Δεν θέλω να το ξεπεράσω.
Απλά θέλω να μάθω να το υπομένω».
Το σημαντικό είναι να εφαρμόζουμε
τα λόγια του εδαφίου Παροιμίες 3:27:
«Μην αρνείσαι να κάνεις το καλό
σε εκείνους που πρέπει
αν έχεις τη δυνατότητα να τους βοηθήσεις».
Ίσως είναι άβολο να μην ξέρουμε τι να πούμε
ή τι να κάνουμε.
Αν συμβαίνει αυτό,
να στοχάζεστε τι σημαίνει η λέξη του πρωτότυπου κειμένου
που συχνά αποδίδεται «παρηγοριά».
Στην κυριολεξία σημαίνει «το να καλώ κάποιον δίπλα μου».
Με άλλα λόγια, να κάνουμε το τρίτο βήμα:
Να είμαστε διαθέσιμοι.
Μη νιώθετε ότι πρέπει να πείτε πολλά.
Ο αδελφός ή η αδελφή μας
έχει ανάγκη να νιώσει ότι κάποιος νοιάζεται.
Και μόνο το ότι είμαστε εκεί τους δίνει παρηγοριά.
Ίσως θέλουν απλώς να μιλήσουν σε κάποιον.
Αν είναι έτσι,
να είστε καλοί ακροατές.
Αν διαβάσετε εδάφια μαζί τους,
τονίστε ότι αυτά τα λόγια
δείχνουν πώς νιώθει ο Ιεχωβά για όσα περνούν.
Δεν έχει τόση σημασία τι λέτε ή τι κάνετε.
Αυτό που μετράει είναι να δείχνετε κατανόηση
και να εκδηλώνετε εγκάρδια συμπόνια.
Για παράδειγμα,
μια αδελφή στα παγκόσμια κεντρικά γραφεία
έχασε και τους δυο γονείς της στη διάρκεια της πανδημίας.
Μια μέρα που είχε μείνει πολλές ώρες
με τη μητέρας της στο νοσοκομείο,
γύρισε σπίτι και βρήκε ένα τεράστιο καλάθι με φρούτα
που της είχαν στείλει οι συνεργάτες της στο Μπέθελ.
η αδελφή είπε:
«Δεν ήταν τα φρούτα,
είχα ξαναφάει τέτοια φρούτα πολλές φορές.
Ούτε το ωραίο περιτύλιγμα που είχε το καλάθι.
Ήταν το ότι με σκέφτηκαν
και μου έδειξαν αγάπη με αυτή τη χειρονομία.
Αυτό με συγκίνησε βαθιά
σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές που έζησα ποτέ».
Όταν η ανατολική Ιαπωνία
χτυπήθηκε από έναν τρομερό σεισμό και τσουνάμι
τον Μάρτιο του 2011,
οι αδελφοί στην Ιαπωνία και σε άλλες χώρες
ανταποκρίθηκαν αμέσως.
Δυόμισι χρόνια αργότερα,
επισκέφτηκα αρκετές εκκλησίες
εκείνης της περιοχής μαζί με τη σύζυγό μου.
Μια εκκλησία είχε λάβει παρηγορητικά μηνύματα
από αδελφούς στο Νεπάλ.
Σε μια άλλη εκκλησία,
μας έδειξαν έναν πίνακα με πολλά τέτοια σημειώματα
γραμμένα σε γλώσσες των Φιλιππίνων.
Οι αδελφοί είπαν:
«Δεν μπορούμε να τα διαβάσουμε,
αλλά ξέρουμε τι λένε».
Πόσο παρηγόρησαν αυτά τα σύντομα μηνύματα
τους αδελφούς μας στην Ιαπωνία!
Ενόσω ήμασταν εκεί,
ο υπερτυφώνας Χαϊγιάν σάρωνε την περιοχή των Φιλιππίνων.
Μιλώντας για τον τυφώνα, οι Ιάπωνες αδελφοί είπαν:
«Τώρα είναι η δική μας σειρά
να παρηγορήσουμε τους αδελφούς στις Φιλιππίνες».
Καθώς ο κόσμος προχωράει ακόμα πιο βαθιά
σε αυτές τις δύσκολες τελευταίες ημέρες,
θα χρειαζόμαστε ολοένα και περισσότερη παρηγοριά.
Πόσο ευγνώμονες είμαστε που ο Ιεχωβά
είναι «ο Πατέρας του τρυφερού ελέους»
και «ο Θεός κάθε παρηγοριάς»!
Μας έχει δώσει γενναιόδωρα το δώρο της προσευχής,
άφθονα λόγια παρηγοριάς στη Γραφή
και μια συμπονετική παγκόσμια αδελφότητα.
Καθώς ωφελούμαστε από αυτές τις στοργικές προμήθειες,
ας είμαστε άγρυπνοι να εντοπίζουμε αυτούς
που χρειάζονται παρηγοριά,
να διακρίνουμε πώς να τους προσφέρουμε πρακτική βοήθεια
και να κάνουμε βήματα για να τους παρηγορούμε
ενώ υπομένουμε σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.


-