00:00:00
Τη δεκαετία του 1960, η Νότια Αφρική00:00:04
00:00:04
άρχισε να εμπλέκεται σε στρατιωτικές συγκρούσεις00:00:06
00:00:06
με γειτονικές χώρες.00:00:07
00:00:08
Πολλοί νεαροί αδελφοί μας00:00:09
00:00:09
κλήθηκαν για στρατιωτική υπηρεσία.00:00:11
00:00:12
Λόγω της ουδετερότητάς τους όμως, φυλακίστηκαν.00:00:15
00:00:16
Αρχικά, όταν οι αδελφοί στάλθηκαν σε στρατιωτική φυλακή,00:00:19
00:00:20
τους διέταξαν να φορέσουν στρατιωτική στολή,00:00:22
00:00:22
κάτι που φυσικά αρνήθηκαν να κάνουν.00:00:24
00:00:24
Οι αδελφοί θεωρούσαν ότι, φορώντας αυτά τα ρούχα,00:00:27
00:00:27
θα έδιναν την εντύπωση ότι ήταν στρατιωτικοί κρατούμενοι,00:00:30
00:00:30
και δεν το ήθελαν αυτό.00:00:32
00:00:32
Προτίμησαν να φορούν μπλε στολές εργασίας,00:00:34
00:00:34
και έτσι έγιναν γνωστοί ως «Τα Παιδιά με τα Μπλε».00:00:37
00:00:37
Όλοι ήξεραν ότι «Τα Παιδιά με τα Μπλε»00:00:39
00:00:39
ήταν Μάρτυρες του Ιεχωβά.00:00:41
00:00:41
Τον πρώτο καιρό, οι αδελφοί εξέτιαν ολόκληρη την ποινή τους00:00:45
00:00:45
κλεισμένοι σε ατομικά κελιά,00:00:47
00:00:47
και έτσι ήταν πολύ δύσκολο να συγκεντρώνονται για λατρεία.00:00:50
00:00:50
Ένας από τους αδελφούς που ήταν στη φυλακή εκείνον τον καιρό00:00:53
00:00:53
είναι ο Ντέιβιντ Κάρικας.00:00:55
00:00:55
Πρόσφατα, τον συνάντησα00:00:56
00:00:56
και μιλήσαμε για τις εμπειρίες μας στη φυλακή.00:00:59
00:00:59
Όταν μπήκα στη φυλακή,00:01:01
00:01:01
δεν μας επέτρεπαν να επικοινωνούμε καθόλου μεταξύ μας.00:01:04
00:01:04
Ουσιαστικά, ήμασταν σε απομόνωση.00:01:06
00:01:06
Στόχος τους ήταν να κάνουν τους Μάρτυρες να λυγίσουν00:01:09
00:01:09
—το είπαν ξεκάθαρα.00:01:10
00:01:10
Υπήρχαν 64 κελιά, 32 από την κάθε πλευρά.00:01:14
00:01:14
Δέναμε ένα σεντόνι στα κάγκελα πάνω από την πόρτα00:01:17
00:01:17
και φτιάχναμε κάτι σαν μικρή αιώρα00:01:19
00:01:19
και, όταν όλοι ήταν κλειδωμένοι στα κελιά τους00:01:22
00:01:22
και υπήρχε απόλυτη ησυχία,00:01:24
00:01:24
εμείς κάναμε τις συναθροίσεις μας.00:01:26
00:01:26
Το πνευματικό μας πρόγραμμα ήταν πλήρες.00:01:29
00:01:29
Είχαμε δημόσια ομιλία00:01:30
00:01:30
και κάναμε και τη Σχολή Θεοκρατικής Διακονίας.00:01:32
00:01:32
Βέβαια, έπρεπε να διεξάγουμε τις συναθροίσεις χαμηλόφωνα,00:01:35
00:01:35
ίσα ίσα να ακούμε ο ένας τον άλλον.00:01:37
00:01:38
Οι αδελφοί που πήγαν φυλακή μια δεκαετία πριν από εμένα00:01:42
00:01:42
προλείαναν το έδαφος.00:01:43
00:01:43
Μας βοήθησαν πάρα πολύ.00:01:45
00:01:45
Όταν βγήκαν από τη φυλακή,00:01:47
00:01:47
η πίστη τους ήταν πολύ ισχυρή.00:01:49
00:01:49
Είχαν διατηρήσει τη χαρά τους,00:01:51
00:01:51
και αυτό ήταν πολύ ενθαρρυντικό00:01:52
00:01:52
για τους νεότερους αδελφούς σαν και εμένα00:01:54
00:01:54
που προετοιμαζόμασταν για τη φυλακή.00:01:56
00:01:57
Τα πράγματα είχαν αλλάξει λίγο όταν μπήκα εγώ.00:02:00
00:02:00
Ήμασταν και εμείς στα κελιά μας.00:02:02
00:02:02
Αλλά τα Σαββατοκύριακα δεν μας είχαν κλειδωμένους,00:02:05
00:02:05
μας άφηναν πιο ελεύθερους.00:02:06
00:02:06
Οπότε φέρναμε καρέκλες ή κουβάδες που τους αναποδογυρίζαμε00:02:10
00:02:10
και καθόμασταν σε ομάδες,00:02:12
00:02:12
και έτσι μπορούσαμε να κάνουμε τις περισσότερες συναθροίσεις00:02:15
00:02:15
και να ψέλνουμε και τους ύμνους.00:02:17
00:02:17
Κάποιοι αδελφοί είχαν φτιάξει μόνοι τους μουσικά όργανα,00:02:19
00:02:19
οπότε οι φρουροί είχαν συνηθίσει να μας ακούν να τραγουδάμε,00:02:22
00:02:23
και έτσι η υμνολογία μας δεν τραβούσε πολύ την προσοχή τους.00:02:26
00:02:39
Επίσης, με πολλή προσοχή00:02:41
00:02:41
καταφέρναμε να προμηθευόμαστε την απαραίτητη ύλη00:02:43
00:02:44
για τις συνελεύσεις περιοχής και περιφερείας ...00:02:46
00:02:46
Αα!00:02:47
00:02:47
... και να τις διεξάγουμε.00:02:48
00:02:49
Σε αυτήν εδώ τη φωτογραφία βλέπουμε τους αδελφούς00:02:52
00:02:52
να φορούν στολές για το δράμα.00:02:54
00:02:55
Παίζαμε τα δράματα στις 6:00 το πρωί,00:02:57
00:02:57
ώστε να μην υπάρχουν πολλές πιθανότητες να μας ανακαλύψουν.00:03:00
00:03:01
Στους αδελφούς άρεσε πολύ αυτό,00:03:03
00:03:03
γιατί έτσι οι αφηγήσεις των δραμάτων γίνονταν πιο ζωντανές.00:03:07
00:03:07
Ειδικά αυτό δεν θέλαμε να το δουν οι φρουροί.00:03:09
00:03:09
Είναι εκπληκτικό το πώς φρόντισε ο Ιεχωβά00:03:12
00:03:12
να συνεχιστεί η ροή της πνευματικής τροφής,00:03:14
00:03:14
ακόμη και μέσα στη φυλακή!00:03:16
00:03:16
Όντως.00:03:17
00:03:17
Οι συναθροίσεις ήταν πολύ σημαντικές για εμάς,00:03:20
00:03:20
είτε είχαμε την έγκριση των αρχών είτε όχι.00:03:22
00:03:22
Αυτό δεν το διαπραγματευόμασταν.00:03:25
00:03:25
Με τίποτα!00:03:26
00:03:26
Η πηγή της δύναμης μας ήταν η πνευματική τροφή,00:03:29
00:03:29
καθώς και η αδελφική αγάπη και η ενθάρρυνση που λαβαίναμε.00:03:33
00:03:33
Γι’ αυτό οι αδελφοί κατέβαλλαν κάθε προσπάθεια00:03:35
00:03:35
ώστε να διεξάγονται σταθερά οι συναθροίσεις.00:03:38
00:03:38
Και μια χαρακτηριστική περίπτωση ήταν η Ανάμνηση.00:03:41
00:03:41
Όταν μπήκα στη φυλακή, λέγαμε στους υπευθύνους:00:03:44
00:03:44
«Σας παρακαλούμε, αφήστε μας να κάνουμε την Ανάμνηση»,00:03:47
00:03:47
αλλά η απάντηση πάντα ήταν ένα ξερό «όχι».00:03:50
00:03:50
Προετοιμαστήκαμε να την κάνουμε στα κρυφά,00:03:53
00:03:53
αλλά συνεχίσαμε να ρωτάμε.00:03:54
00:03:55
Και τελικά τη μέρα της Ανάμνησης, ήταν Τρίτη,00:03:58
00:03:58
ξαφνικά το απόγευμα00:04:00
00:04:00
μας είπαν να βγούμε από τα κελιά μας και να πάμε στα ντους.00:04:03
00:04:03
Κανονικά, δεν μας άφηναν να χρησιμοποιούμε τα ντους.00:04:06
00:04:06
Και μας είπαν: «Ετοιμαστείτε για τη λειτουργία σας απόψε».00:04:08
00:04:08
Αλήθεια;00:04:09
00:04:09
Ναι, και στις 7:00 κάναμε την Ανάμνηση00:04:12
00:04:12
σε έναν λατρευτικό χώρο που υπήρχε εκεί.00:04:14
00:04:14
Μάλιστα, όταν αρχίσαμε να ψέλνουμε τον ύμνο00:04:17
00:04:17
—ήμασταν 125 άτομα εκεί—00:04:19
00:04:19
οι φωνές μας αντηχούσαν παντού00:04:22
00:04:22
και τα μάτια όλων μας ήταν γεμάτα δάκρυα.00:04:25
00:04:26
Όταν τελείωσε η Ανάμνηση, βγήκαμε έξω00:04:28
00:04:28
και θυμάμαι ακόμα την πανσέληνο ψηλά στον ουρανό,00:04:31
00:04:31
πάνω από τις στρατιωτικές φυλακές.00:04:33
00:04:33
Ήταν μια μεγάλη νίκη.00:04:35
00:04:35
Αν είναι θέλημα του Ιεχωβά να κάνουμε την Ανάμνηση,00:04:38
00:04:38
κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει.00:04:40
00:04:40
Εκείνη την Ανάμνηση δεν θα την ξεχάσω ποτέ.00:04:43
00:04:43
Ναι, είμαι σίγουρος.00:04:45
00:04:45
Οι συναθροίσεις που κάναμε στη φυλακή00:04:47
00:04:47
με έκαναν να συνειδητοποιήσω00:04:50
00:04:50
ότι το προνόμιο να συναθροιζόμαστε00:04:51
00:04:51
δεν είναι τόσο το δώρο μας στον Ιεχωβά,00:04:54
00:04:54
όσο το δικό του δώρο σε εμάς.00:04:56
00:04:56
Έτσι είναι!00:04:57
00:04:57
Και είναι κάτι που μας δένει με πολύ ιδιαίτερο τρόπο.00:04:59
00:04:59
Ναι.00:05:00
00:05:00
Τις έχουμε ανάγκη τις συναθροίσεις.00:05:02
00:05:02
Χρειαζόμαστε την πνευματική ενίσχυση.00:05:05
00:05:05
Ιδίως έπειτα από αυτή την εμπειρία,00:05:07
00:05:07
θεωρώ τις συναθροίσεις ακόμα πιο πολύτιμες.00:05:10
00:05:10
Δεν θέλουμε να τις χάνουμε χωρίς λόγο,00:05:13
00:05:13
και είμαστε εκεί με φυσική παρουσία αν μπορούμε.00:05:15
00:05:15
Το να ακούς τους αδελφούς να εκφράζουν την πίστη τους00:05:18
00:05:19
και να έχεις την ευκαιρία να εκφράζεις
και εσύ τη δική σου πίστη00:05:22
00:05:22
είναι μεγάλη πηγή ενθάρρυνσης, βασική πηγή.00:05:25
00:05:26
Δεν είμαστε απλώς μια ομάδα ανθρώπων00:05:28
00:05:28
που διδάσκονται τα ίδια πράγματα.00:05:30
00:05:30
Είμαστε μια πνευματική οικογένεια.00:05:32
00:05:32
Και ο Ιεχωβά ξέρει ότι πρέπει να είμαστε ενωμένοι00:05:34
00:05:34
και να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον,00:05:36
00:05:36
ιδιαίτερα όπως λέει ο Παύλος, “καθώς η ημέρα πλησιάζει”.00:05:39
«Τα Παιδιά με τα Μπλε» Θεωρούσαν Πολύτιμες τις Πνευματικές Συνάξεις
-
«Τα Παιδιά με τα Μπλε» Θεωρούσαν Πολύτιμες τις Πνευματικές Συνάξεις
Τη δεκαετία του 1960, η Νότια Αφρική
άρχισε να εμπλέκεται σε στρατιωτικές συγκρούσεις
με γειτονικές χώρες.
Πολλοί νεαροί αδελφοί μας
κλήθηκαν για στρατιωτική υπηρεσία.
Λόγω της ουδετερότητάς τους όμως, φυλακίστηκαν.
Αρχικά, όταν οι αδελφοί στάλθηκαν σε στρατιωτική φυλακή,
τους διέταξαν να φορέσουν στρατιωτική στολή,
κάτι που φυσικά αρνήθηκαν να κάνουν.
Οι αδελφοί θεωρούσαν ότι, φορώντας αυτά τα ρούχα,
θα έδιναν την εντύπωση ότι ήταν στρατιωτικοί κρατούμενοι,
και δεν το ήθελαν αυτό.
Προτίμησαν να φορούν μπλε στολές εργασίας,
και έτσι έγιναν γνωστοί ως «Τα Παιδιά με τα Μπλε».
Όλοι ήξεραν ότι «Τα Παιδιά με τα Μπλε»
ήταν Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Τον πρώτο καιρό, οι αδελφοί εξέτιαν ολόκληρη την ποινή τους
κλεισμένοι σε ατομικά κελιά,
και έτσι ήταν πολύ δύσκολο να συγκεντρώνονται για λατρεία.
Ένας από τους αδελφούς που ήταν στη φυλακή εκείνον τον καιρό
είναι ο Ντέιβιντ Κάρικας.
Πρόσφατα, τον συνάντησα
και μιλήσαμε για τις εμπειρίες μας στη φυλακή.
Όταν μπήκα στη φυλακή,
δεν μας επέτρεπαν να επικοινωνούμε καθόλου μεταξύ μας.
Ουσιαστικά, ήμασταν σε απομόνωση.
Στόχος τους ήταν να κάνουν τους Μάρτυρες να λυγίσουν
—το είπαν ξεκάθαρα.
Υπήρχαν 64 κελιά, 32 από την κάθε πλευρά.
Δέναμε ένα σεντόνι στα κάγκελα πάνω από την πόρτα
και φτιάχναμε κάτι σαν μικρή αιώρα
και, όταν όλοι ήταν κλειδωμένοι στα κελιά τους
και υπήρχε απόλυτη ησυχία,
εμείς κάναμε τις συναθροίσεις μας.
Το πνευματικό μας πρόγραμμα ήταν πλήρες.
Είχαμε δημόσια ομιλία
και κάναμε και τη Σχολή Θεοκρατικής Διακονίας.
Βέβαια, έπρεπε να διεξάγουμε τις συναθροίσεις χαμηλόφωνα,
ίσα ίσα να ακούμε ο ένας τον άλλον.
Οι αδελφοί που πήγαν φυλακή μια δεκαετία πριν από εμένα
προλείαναν το έδαφος.
Μας βοήθησαν πάρα πολύ.
Όταν βγήκαν από τη φυλακή,
η πίστη τους ήταν πολύ ισχυρή.
Είχαν διατηρήσει τη χαρά τους,
και αυτό ήταν πολύ ενθαρρυντικό
για τους νεότερους αδελφούς σαν και εμένα
που προετοιμαζόμασταν για τη φυλακή.
Τα πράγματα είχαν αλλάξει λίγο όταν μπήκα εγώ.
Ήμασταν και εμείς στα κελιά μας.
Αλλά τα Σαββατοκύριακα δεν μας είχαν κλειδωμένους,
μας άφηναν πιο ελεύθερους.
Οπότε φέρναμε καρέκλες ή κουβάδες που τους αναποδογυρίζαμε
και καθόμασταν σε ομάδες,
και έτσι μπορούσαμε να κάνουμε τις περισσότερες συναθροίσεις
και να ψέλνουμε και τους ύμνους.
Κάποιοι αδελφοί είχαν φτιάξει μόνοι τους μουσικά όργανα,
οπότε οι φρουροί είχαν συνηθίσει να μας ακούν να τραγουδάμε,
και έτσι η υμνολογία μας δεν τραβούσε πολύ την προσοχή τους.
Επίσης, με πολλή προσοχή
καταφέρναμε να προμηθευόμαστε την απαραίτητη ύλη
για τις συνελεύσεις περιοχής και περιφερείας ...
Αα!
... και να τις διεξάγουμε.
Σε αυτήν εδώ τη φωτογραφία βλέπουμε τους αδελφούς
να φορούν στολές για το δράμα.
Παίζαμε τα δράματα στις 6:00 το πρωί,
ώστε να μην υπάρχουν πολλές πιθανότητες να μας ανακαλύψουν.
Στους αδελφούς άρεσε πολύ αυτό,
γιατί έτσι οι αφηγήσεις των δραμάτων γίνονταν πιο ζωντανές.
Ειδικά αυτό δεν θέλαμε να το δουν οι φρουροί.
Είναι εκπληκτικό το πώς φρόντισε ο Ιεχωβά
να συνεχιστεί η ροή της πνευματικής τροφής,
ακόμη και μέσα στη φυλακή!
Όντως.
Οι συναθροίσεις ήταν πολύ σημαντικές για εμάς,
είτε είχαμε την έγκριση των αρχών είτε όχι.
Αυτό δεν το διαπραγματευόμασταν.
Με τίποτα!
Η πηγή της δύναμης μας ήταν η πνευματική τροφή,
καθώς και η αδελφική αγάπη και η ενθάρρυνση που λαβαίναμε.
Γι’ αυτό οι αδελφοί κατέβαλλαν κάθε προσπάθεια
ώστε να διεξάγονται σταθερά οι συναθροίσεις.
Και μια χαρακτηριστική περίπτωση ήταν η Ανάμνηση.
Όταν μπήκα στη φυλακή, λέγαμε στους υπευθύνους:
«Σας παρακαλούμε, αφήστε μας να κάνουμε την Ανάμνηση»,
αλλά η απάντηση πάντα ήταν ένα ξερό «όχι».
Προετοιμαστήκαμε να την κάνουμε στα κρυφά,
αλλά συνεχίσαμε να ρωτάμε.
Και τελικά τη μέρα της Ανάμνησης, ήταν Τρίτη,
ξαφνικά το απόγευμα
μας είπαν να βγούμε από τα κελιά μας και να πάμε στα ντους.
Κανονικά, δεν μας άφηναν να χρησιμοποιούμε τα ντους.
Και μας είπαν: «Ετοιμαστείτε για τη λειτουργία σας απόψε».
Αλήθεια;
Ναι, και στις 7:00 κάναμε την Ανάμνηση
σε έναν λατρευτικό χώρο που υπήρχε εκεί.
Μάλιστα, όταν αρχίσαμε να ψέλνουμε τον ύμνο
—ήμασταν 125 άτομα εκεί—
οι φωνές μας αντηχούσαν παντού
και τα μάτια όλων μας ήταν γεμάτα δάκρυα.
Όταν τελείωσε η Ανάμνηση, βγήκαμε έξω
και θυμάμαι ακόμα την πανσέληνο ψηλά στον ουρανό,
πάνω από τις στρατιωτικές φυλακές.
Ήταν μια μεγάλη νίκη.
Αν είναι θέλημα του Ιεχωβά να κάνουμε την Ανάμνηση,
κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει.
Εκείνη την Ανάμνηση δεν θα την ξεχάσω ποτέ.
Ναι, είμαι σίγουρος.
Οι συναθροίσεις που κάναμε στη φυλακή
με έκαναν να συνειδητοποιήσω
ότι το προνόμιο να συναθροιζόμαστε
δεν είναι τόσο το δώρο μας στον Ιεχωβά,
όσο το δικό του δώρο σε εμάς.
Έτσι είναι!
Και είναι κάτι που μας δένει με πολύ ιδιαίτερο τρόπο.
Ναι.
Τις έχουμε ανάγκη τις συναθροίσεις.
Χρειαζόμαστε την πνευματική ενίσχυση.
Ιδίως έπειτα από αυτή την εμπειρία,
θεωρώ τις συναθροίσεις ακόμα πιο πολύτιμες.
Δεν θέλουμε να τις χάνουμε χωρίς λόγο,
και είμαστε εκεί με φυσική παρουσία αν μπορούμε.
Το να ακούς τους αδελφούς να εκφράζουν την πίστη τους
και να έχεις την ευκαιρία να εκφράζεις
και εσύ τη δική σου πίστη
είναι μεγάλη πηγή ενθάρρυνσης, βασική πηγή.
Δεν είμαστε απλώς μια ομάδα ανθρώπων
που διδάσκονται τα ίδια πράγματα.
Είμαστε μια πνευματική οικογένεια.
Και ο Ιεχωβά ξέρει ότι πρέπει να είμαστε ενωμένοι
και να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον,
ιδιαίτερα όπως λέει ο Παύλος, “καθώς η ημέρα πλησιάζει”.
-