JW subtitle extractor

In de jaren 60 raakte Zuid-Afrika steeds meer
betrokken bij conflicten met buurlanden.
Om die reden werden jonge broeders
opgeroepen voor het leger.
Maar vanwege hun neutraliteit
werden ze gevangengezet.
Omdat ze naar een
militaire gevangenis werden gestuurd...
werden ze verplicht
om een militair uniform te dragen.
Maar dat weigerden ze natuurlijk.
Als ze zo’n uniform zouden dragen...
zouden ze daar eigenlijk mee zeggen
dat ze bij het leger hoorden.
En ze wilden natuurlijk voorkomen
dat mensen dat dachten.
Daarom gingen ze een blauwe overall dragen.
En zo kwamen ze bekend te staan als de blue boys.
Iedereen wist dat die jongens met die
blauwe overalls Jehovah’s Getuigen waren.
In het begin werden
onze broeders in isoleercellen gezet.
En dat maakte het natuurlijk moeilijk
om voor aanbidding samen te komen.
Een van hen was broeder David Carikas.
En onlangs heb ik David weer even gesproken...
om wat herinneringen op te halen
over onze tijd in de gevangenis.
Toen ik werd gevangengezet,
kwam ik in een isoleercel terecht.
En het was verboden om met elkaar te praten.
Hun doel was dat wij als
Jehovah’s Getuigen zouden zwichten.
Er waren 64 cellen, 32 aan elke kant.
En wat we dan deden,
was een laken aan de tralies vastknopen.
En dan maakten we er een soort hangmat van.
En als het dan ‘s avonds stil was,
dan konden we op die manier de vergadering houden.
We hadden een heel programma.
We hadden een openbare lezing...
de theocratische bedieningsschool.
En we zorgden ervoor dat we net
hard genoeg praatten om elkaar te kunnen verstaan.
We hebben heel veel gehad
aan de ervaring van de broeders...
die vóór ons in de gevangenis hadden gezeten.
Zij waren ons voorbeeld.
Toen die broeders vrijkwamen
hadden ze een sterk geloof.
Ze straalden vreugde uit.
En voor ons als jonge broeders
was dat heel inspirerend.
Het bereidde ons voor
op onze tijd in de gevangenis.
In mijn tijd, toen ik gevangenzat,
was het alweer heel anders.
We zaten nog steeds
in dat gedeelte van de gevangenis.
Maar in het weekend
lieten ze ons een beetje met rust.
Dan konden we stoelen pakken
of een plastic emmer omdraaien.
En zo hielden we samen de vergadering.
En we zongen gewoon de liederen.
Sommige broeders hadden
een eigen muziekinstrument gemaakt.
Dus de bewaking was het wel gewend
dat we af en toe samen aan het zingen waren.
Dus het viel niet echt op.
Soms, als we voorzichtig genoeg waren...
konden we in het weekend aan het materiaal
voor de kring of het congres komen.
En zo konden we dan een congres houden.
Hier op deze foto...
zie je dat ze verkleed zijn voor het drama.
De drama's deden we altijd
rond zes uur 's ochtends...
want dan was de kans niet zo groot
dat we betrapt zouden worden.
Het was mooi, want de broeders die meededen,
die gingen er helemaal in op tijdens de opvoering.
En we wilden vooral niet
dat de bewakers dat zagen.
Mooi hoe Jehovah ervoor heeft gezorgd
dat er zelfs binnen de gevangenismuren...
altijd geestelijk voedsel was.
-Ja.
We zorgden ervoor
dat de vergaderingen altijd doorgingen.
Of die nou verboden waren of niet.
Dat pakten ze niet van ons af.
Dat lieten we niet gebeuren.
Wat ons hielp sterk te blijven
was natuurlijk het onderwijs...
de onderlinge liefde
en de aanmoediging die we elkaar gaven.
Dus er werd alles aan gedaan
om de vergaderingen altijd door te laten gaan.
En een mooi voorbeeld daarvan was het Avondmaal.
Op een gegeven moment vroegen we de directie:
Alsjeblieft, laat ons het Avondmaal vieren.
Maar het antwoord was: Nee.
Hun besluit stond vast.
Dus we moesten zelf iets verzinnen.
Maar ondertussen bleven we het vragen.
En uiteindelijk op de dag van het Avondmaal,
op een dinsdagmiddag...
moesten we ineens
uit onze cel komen om te douchen.
Terwijl we normaal nooit
op dat tijdstip mochten douchen.
Ze zeiden:
Ga je klaarmaken voor jullie dienst vanavond.
Dat meen je.
-Dus om zeven uur zaten we daar...
in het kapelletje om het Avondmaal te vieren.
En het geluid toen we
met z'n honderdvijfentwintigen...
in dat kapelletje begonnen te zingen,
het was oorverdovend.
Er was niemand in het publiek die het drooghield.
En ik weet nog heel goed:
na afloop liepen we naar buiten...
en toen zagen we de volle maan.
En het hele gevangenisterrein
werd verlicht door de volle maan.
Het was alsof Jehovah zei:
Als ik wil dat jullie het Avondmaal vieren,
dan gaan jullie het Avondmaal vieren.
Dat Avondmaal zal ik niet zo snel vergeten.
Dat kan ik me voorstellen.
Al die vergaderingen
in de gevangenis hebben mij geleerd...
dat samenkomen voor aanbidding
niet zozeer ons geschenk aan Jehovah is...
maar Jehovah's geschenk aan ons.
-Ja.
En het creëert echt een band, een speciale band.
- Ja, dat is zo.
We hebben de vergaderingen nodig.
We hebben het nodig om door te gaan.
De vergaderingen, vooral sinds die tijd,
zie ik echt als iets heel kostbaars.
Je kunt gewoon geen vergadering missen.
En als je fysiek aanwezig kunt zijn,
is dat het mooist.
Anderen aanmoedigen en aangemoedigd
worden door mooie commentaren...
dat is iets wat we allemaal nodig hebben.
Iets waar we niet zonder kunnen.
Het is niet gewoon
een groep mensen die samen iets komt leren.
Het is een geestelijke familie en Jehovah weet
hoe belangrijk het is dat we elkaar aanmoedigen.
En dat des te meer, zoals Paulus zei,
naarmate je de dag dichterbij ziet komen.

De blue boys: Samenkomen ondanks gevangenschap