00:00:03
Τα παιδικά μου χρόνια ήταν πολύ ήρεμα,00:00:06
00:00:06
είχα πολύ στοργικούς γονείς,00:00:08
00:00:09
αλλά πάντα ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε.00:00:12
00:00:12
Υπήρχε μέσα μου ένα κενό.00:00:14
00:00:15
Δεν ήμουν ευτυχισμένος.00:00:17
00:00:22
Όταν ήμουν μικρός, μου άρεσε πολύ η μουσική.00:00:26
00:00:32
Μπήκα σε μια χορωδία00:00:33
00:00:33
και έπαιρνα μέρος σε πολλούς διαγωνισμούς.00:00:36
00:00:52
Όταν τραγουδούσα,00:00:54
00:00:54
ένιωθα ξεχωριστός.00:00:56
00:01:01
Κάπως μπήκε η σκέψη στο μυαλό μου00:01:03
00:01:03
ότι, αν δεν γινόμουν διάσημος τραγουδιστής,00:01:06
00:01:06
δεν θα ένιωθα ποτέ γεμάτος.00:01:08
00:01:09
Καθώς τα χρόνια περνούσαν,00:01:11
00:01:11
άρχισα να έχω μια έντονη θλίψη.00:01:13
00:01:15
Πήγα στον ψυχίατρο,00:01:16
00:01:17
και η διάγνωση ήταν κλινική κατάθλιψη.00:01:20
00:01:23
Έτσι λοιπόν, η μουσική έγινε κάτι σαν εμμονή για εμένα.00:01:27
00:01:28
Συνέχιζα τα μαθήματα φωνητικής,00:01:31
00:01:31
και ο δάσκαλος που είχα τότε00:01:32
00:01:32
με παρότρυνε να πάω στη Σχολή
Καλών Τεχνών και Μουσικής της Βικτόρια.00:01:37
00:01:39
Τραγουδούσα όπερα σε μικρά θέατρα00:01:41
00:01:41
και το απολάμβανα πολύ.00:01:43
00:01:44
Πήρα λοιπόν το πτυχίο μου στην όπερα.00:01:46
00:01:48
Αλλά ακόμη και τότε,00:01:49
00:01:51
κάτι μου έλειπε.00:01:52
00:01:55
Νομίζω ότι είχα πείσει τον εαυτό μου00:01:57
00:01:57
πως, αν γινόμουν διάσημος,00:01:59
00:01:59
όλα θα άλλαζαν προς το καλύτερο.00:02:01
00:02:03
Την ίδια εποχή,00:02:04
00:02:04
πέρασα από ακρόαση για την Όπερα της Αυστραλίας00:02:07
00:02:07
και με δέχτηκαν.00:02:08
00:02:09
Αυτή η Όπερα είναι κορυφαία.00:02:11
00:02:11
Είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο.00:02:14
00:02:15
Είδα μέρη όπως η Ελβετία, η Ελλάδα, το Χονγκ Κονγκ.00:02:18
00:02:20
Εκείνον τον καιρό, εμφανίστηκε και η OCD,00:02:24
00:02:24
δηλαδή η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή.00:02:28
00:02:29
Δεν μπορούσα να σκεφτώ καθαρά.00:02:31
00:02:32
Απολάμβανα το τραγούδι00:02:34
00:02:35
αλλά ταυτόχρονα00:02:36
00:02:36
ένιωθα σαν να προσπαθούσα να βρω κάτι που μου έλειπε,00:02:39
00:02:39
χωρίς να ξέρω τι ακριβώς.00:02:41
00:02:41
Έφτασα σε σημείο να μην αντέχω άλλο πια.00:02:44
00:02:47
Άφησα την όπερα,00:02:48
00:02:48
τα παράτησα όλα.00:02:50
00:02:50
Απλώς υπήρχα00:02:52
00:02:52
—έτρωγα μόνο και μόνο για να μείνω ζωντανός.00:02:55
00:02:55
Αλλά δεν είχα σκοπό ούτε αυτοεκτίμηση.00:02:58
00:02:59
Για περίπου δέκα χρόνια,00:03:01
00:03:01
δεν είχα διάθεση να κάνω τίποτα.00:03:03
00:03:06
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά00:03:08
00:03:08
μας έφερναν τα περιοδικά πολλά χρόνια,00:03:11
00:03:12
και έριχνα μια ματιά.00:03:13
00:03:16
Αυτό άρχισε να με βοηθάει κάπως.00:03:18
00:03:19
Όταν ήμουν πολύ μικρός,00:03:21
00:03:21
ο μπαμπάς μου είχε αρχίσει Γραφική μελέτη.00:03:23
00:03:24
Μόλις έμαθα ότι μπορούμε να ζούμε για πάντα00:03:27
00:03:27
και ότι ο Ιεχωβά είναι ένας Θεός που μας αγαπάει,00:03:29
00:03:30
συνειδητοποίησα ότι αυτό00:03:32
00:03:32
ήταν κάτι που είχα ανάγκη να ξέρω.00:03:34
00:03:37
Μια μέρα, ξαφνικά,00:03:39
00:03:39
κάτι ξύπνησε μέσα μου.00:03:40
00:03:40
Όπως καθόμουν και διάβαζα, σκέφτηκα:00:03:43
00:03:43
“Ντομ, πρέπει να πας σε μια συνάθροιση”.00:03:45
00:03:45
Ήξερα πού ήταν η Αίθουσα Βασιλείας00:03:47
00:03:48
αλλά και πάλι δυσκολευόμουν.00:03:49
00:03:49
Δεν έβρισκα το κουράγιο.00:03:51
00:03:51
Και τότε προσευχήθηκα στον Ιεχωβά:00:03:53
00:03:53
«Μην αφήσεις την αρρώστια μου00:03:55
00:03:55
να με εμποδίσει να προοδεύσω πνευματικά».00:03:57
00:03:57
Δεν πέρασε πολύς καιρός,00:03:59
00:03:59
και τελικά πήρα την απόφαση.00:04:01
00:04:01
Σηκώθηκα και πήγα.00:04:03
00:04:07
Και όταν βρέθηκα εκεί, είπα:00:04:08
00:04:08
“Μα, πού ήμουν ως τώρα;00:04:10
00:04:10
Γιατί δίσταζα;00:04:11
00:04:11
Νιώθω τόσο άνετα εδώ”.00:04:14
00:04:14
Και κάθε φορά, αισθανόμουν όλο και καλύτερα.00:04:17
00:04:18
Βαφτίστηκα το 2020.00:04:20
00:04:21
Ήταν η καλύτερη μέρα της ζωής μου.00:04:24
00:04:25
Πάντοτε ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε.00:04:28
00:04:29
Τώρα ξέρω τι ήταν αυτό:00:04:31
00:04:31
η αλήθεια, ο Ιεχωβά.00:04:33
00:04:35
Τώρα η ασθένειά μου είναι ελεγχόμενη,00:04:38
00:04:38
ακόμη και στις άσχημες μέρες, όταν νιώθω λίγη ανησυχία.00:04:41
00:04:42
Και μόνο η σκέψη ότι έχω αδελφούς00:04:44
00:04:44
που με αγαπούν στην εκκλησία00:04:45
00:04:46
και ότι πάνω από όλα έχω τον Ιεχωβά00:04:48
00:04:48
με βοηθάει να συνέλθω πιο γρήγορα.00:04:51
00:04:53
Συμμετέχοντας περισσότερο στο έργο κηρύγματος,00:04:57
00:04:57
έχω αρχίσει να εστιάζω λιγότερο στον εαυτό μου,00:05:00
00:05:00
δηλαδή στα προβλήματά μου.00:05:01
00:05:03
Τα φάρμακα και η συμβουλευτική00:05:05
00:05:06
με βοηθάνε00:05:07
00:05:08
(τα φάρμακα με βοηθούν να χαλαρώσω κάπως),00:05:10
00:05:11
αλλά αυτό είναι όλο και όλο που μπορούν να κάνουν.00:05:14
00:05:14
Δεν μπορούν να σε γεμίσουν με άλλον τρόπο,00:05:16
00:05:16
ας πούμε, να σου δώσουν ελπίδα.00:05:18
00:05:18
Τα φάρμακα δεν μπορούν να προσφέρουν ελπίδα για το μέλλον.00:05:21
00:05:23
Ποτέ δεν φανταζόμουν00:05:24
00:05:24
πως θα έφτανα στο σημείο που βρίσκομαι τώρα.00:05:27
00:05:27
Μόνο ο Ιεχωβά μπορεί να το κάνει αυτό.00:05:29
00:05:29
Το ξέρω επειδή αλλιώς00:05:31
00:05:31
θα τα είχα καταφέρει και παλιότερα μόνος μου.00:05:33
00:05:35
Τώρα είναι η πρώτη φορά00:05:37
00:05:37
που απολαμβάνω το τραγούδι.00:05:39
Ντόμινικ Αλέσια: Βρήκα Ελπίδα Παρά την Ψυχική μου Ασθένεια
-
Ντόμινικ Αλέσια: Βρήκα Ελπίδα Παρά την Ψυχική μου Ασθένεια
Τα παιδικά μου χρόνια ήταν πολύ ήρεμα,
είχα πολύ στοργικούς γονείς,
αλλά πάντα ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε.
Υπήρχε μέσα μου ένα κενό.
Δεν ήμουν ευτυχισμένος.
Όταν ήμουν μικρός, μου άρεσε πολύ η μουσική.
Μπήκα σε μια χορωδία
και έπαιρνα μέρος σε πολλούς διαγωνισμούς.
Όταν τραγουδούσα,
ένιωθα ξεχωριστός.
Κάπως μπήκε η σκέψη στο μυαλό μου
ότι, αν δεν γινόμουν διάσημος τραγουδιστής,
δεν θα ένιωθα ποτέ γεμάτος.
Καθώς τα χρόνια περνούσαν,
άρχισα να έχω μια έντονη θλίψη.
Πήγα στον ψυχίατρο,
και η διάγνωση ήταν κλινική κατάθλιψη.
Έτσι λοιπόν, η μουσική έγινε κάτι σαν εμμονή για εμένα.
Συνέχιζα τα μαθήματα φωνητικής,
και ο δάσκαλος που είχα τότε
με παρότρυνε να πάω στη Σχολή
Καλών Τεχνών και Μουσικής της Βικτόρια.
Τραγουδούσα όπερα σε μικρά θέατρα
και το απολάμβανα πολύ.
Πήρα λοιπόν το πτυχίο μου στην όπερα.
Αλλά ακόμη και τότε,
κάτι μου έλειπε.
Νομίζω ότι είχα πείσει τον εαυτό μου
πως, αν γινόμουν διάσημος,
όλα θα άλλαζαν προς το καλύτερο.
Την ίδια εποχή,
πέρασα από ακρόαση για την Όπερα της Αυστραλίας
και με δέχτηκαν.
Αυτή η Όπερα είναι κορυφαία.
Είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο.
Είδα μέρη όπως η Ελβετία, η Ελλάδα, το Χονγκ Κονγκ.
Εκείνον τον καιρό, εμφανίστηκε και η OCD,
δηλαδή η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή.
Δεν μπορούσα να σκεφτώ καθαρά.
Απολάμβανα το τραγούδι
αλλά ταυτόχρονα
ένιωθα σαν να προσπαθούσα να βρω κάτι που μου έλειπε,
χωρίς να ξέρω τι ακριβώς.
Έφτασα σε σημείο να μην αντέχω άλλο πια.
Άφησα την όπερα,
τα παράτησα όλα.
Απλώς υπήρχα
—έτρωγα μόνο και μόνο για να μείνω ζωντανός.
Αλλά δεν είχα σκοπό ούτε αυτοεκτίμηση.
Για περίπου δέκα χρόνια,
δεν είχα διάθεση να κάνω τίποτα.
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά
μας έφερναν τα περιοδικά πολλά χρόνια,
και έριχνα μια ματιά.
Αυτό άρχισε να με βοηθάει κάπως.
Όταν ήμουν πολύ μικρός,
ο μπαμπάς μου είχε αρχίσει Γραφική μελέτη.
Μόλις έμαθα ότι μπορούμε να ζούμε για πάντα
και ότι ο Ιεχωβά είναι ένας Θεός που μας αγαπάει,
συνειδητοποίησα ότι αυτό
ήταν κάτι που είχα ανάγκη να ξέρω.
Μια μέρα, ξαφνικά,
κάτι ξύπνησε μέσα μου.
Όπως καθόμουν και διάβαζα, σκέφτηκα:
“Ντομ, πρέπει να πας σε μια συνάθροιση”.
Ήξερα πού ήταν η Αίθουσα Βασιλείας
αλλά και πάλι δυσκολευόμουν.
Δεν έβρισκα το κουράγιο.
Και τότε προσευχήθηκα στον Ιεχωβά:
«Μην αφήσεις την αρρώστια μου
να με εμποδίσει να προοδεύσω πνευματικά».
Δεν πέρασε πολύς καιρός,
και τελικά πήρα την απόφαση.
Σηκώθηκα και πήγα.
Και όταν βρέθηκα εκεί, είπα:
“Μα, πού ήμουν ως τώρα;
Γιατί δίσταζα;
Νιώθω τόσο άνετα εδώ”.
Και κάθε φορά, αισθανόμουν όλο και καλύτερα.
Βαφτίστηκα το 2020.
Ήταν η καλύτερη μέρα της ζωής μου.
Πάντοτε ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε.
Τώρα ξέρω τι ήταν αυτό:
η αλήθεια, ο Ιεχωβά.
Τώρα η ασθένειά μου είναι ελεγχόμενη,
ακόμη και στις άσχημες μέρες, όταν νιώθω λίγη ανησυχία.
Και μόνο η σκέψη ότι έχω αδελφούς
που με αγαπούν στην εκκλησία
και ότι πάνω από όλα έχω τον Ιεχωβά
με βοηθάει να συνέλθω πιο γρήγορα.
Συμμετέχοντας περισσότερο στο έργο κηρύγματος,
έχω αρχίσει να εστιάζω λιγότερο στον εαυτό μου,
δηλαδή στα προβλήματά μου.
Τα φάρμακα και η συμβουλευτική
με βοηθάνε
(τα φάρμακα με βοηθούν να χαλαρώσω κάπως),
αλλά αυτό είναι όλο και όλο που μπορούν να κάνουν.
Δεν μπορούν να σε γεμίσουν με άλλον τρόπο,
ας πούμε, να σου δώσουν ελπίδα.
Τα φάρμακα δεν μπορούν να προσφέρουν ελπίδα για το μέλλον.
Ποτέ δεν φανταζόμουν
πως θα έφτανα στο σημείο που βρίσκομαι τώρα.
Μόνο ο Ιεχωβά μπορεί να το κάνει αυτό.
Το ξέρω επειδή αλλιώς
θα τα είχα καταφέρει και παλιότερα μόνος μου.
Τώρα είναι η πρώτη φορά
που απολαμβάνω το τραγούδι.
-