JW subtitle extractor

Ik heb een hele normale jeugd gehad.
Hele lieve ouders.
Maar ik voelde me nooit helemaal compleet.
Er miste iets in m'n leven.
Ik was gewoon niet gelukkig.
Toen ik jong was hield ik heel erg van muziek.
Ik ging in een koor zingen
en ik deed mee aan heel veel wedstrijden.
Als ik zong genoot ik van de aandacht.
Het voelde goed.
Dus vanaf dat moment zette ik
alles op alles om beroemd te worden.
Anders zou ik me nooit compleet voelen.
Later, toen ik wat ouder werd,
begon ik me steeds vaker somber te voelen.
Ik ging naar een psychiater en die stelde vast
dat ik een klinische depressie had.
Toen ging ik me helemaal op muziek storten.
Het werd een soort obsessie voor me.
Ik volgde nog steeds zanglessen.
En m'n zangleraar zei tegen me dat ik naar de
Victorian College of the Arts moest gaan.
Ik deed hier en daar mee
met operavoorstellingen in kleine theaters.
En dat was heel leuk.
Ik studeerde af en kreeg een diploma in opera.
Maar ook al had ik dat diploma,
er miste gewoon nog steeds iets.
Ik had gewoon zo in m'n hoofd dat pas als ik
beroemd zou worden, dat ik dan gelukkig zou zijn.
In die tijd deed ik ook auditie
voor Opera Australia.
En ik werd uitgekozen.
Nou, dan heb je het echt gemaakt in die wereld.
Toen heb ik veel van de wereld gezien.
Ik ben naar landen geweest zoals Zwitserland,
Griekenland, Hongkong.
In die tijd kreeg ik last van OCD.
Dat is een obsessieve compulsieve stoornis
of een dwangstoornis.
En ik kon daardoor niet echt helder denken.
Ik hield van zingen.
Maar tegelijkertijd had ik het gevoel
dat ik naar iets op zoek was.
Maar ik wist niet waarnaar.
En op een gegeven moment kon ik het niet meer aan.
Ik stopte met opera en alles eromheen.
En toen kwam ik thuis te zitten.
Ik at en dronk gewoon om in leven te blijven.
Maar ik had geen eigenwaarde.
Ik had geen doel in m'n leven.
Ik kon me er niet toe zetten
om ook maar iets te doen.
En zo heb ik ongeveer tien jaar geleefd.
Jehovah's Getuigen brachten jarenlang
de tijdschriften bij ons thuis.
En die las ik.
En ik merkte dat het wat met me begon te doen.
Toen ik nog heel jong was,
had m'n vader Bijbelstudie.
Ik had geleerd dat je eeuwig kunt leven
en dat Jehovah van ons houdt.
Maar ik had nooit beseft dat dat eigenlijk was
waar ik al die tijd naar op zoek was.
En op een dag drong het ineens tot me door.
Ik zat iets te lezen en toen zei ik tegen mezelf:
Dom, je moet naar de vergadering.
Ik wist waar de Koninkrijkszaal was.
Maar ik vond het toch moeilijk om te gaan,
want ik durfde gewoon niet zo goed.
Dus ik bad: Jehovah, ik wil niet dat m'n
mentale gezondheid m'n groei in de weg staat.
Help me alstublieft.
Kort daarna ging ik gewoon.
Ehm... Ik deed het gewoon.
En ik dacht bij mezelf:
Waarom ben ik niet eerder gegaan?
Waarom twijfelde ik zo?
Ik voelde me daar heel erg op m'n gemak
en het werd alleen maar makkelijker.
Ik liet me dopen in 2020.
En dat was de mooiste dag van m'n leven.
Vroeger had ik het gevoel
dat ik iets miste in m'n leven.
En nu weet ik wat het was:
Het was de waarheid. Het was Jehovah.
M'n OCD heb ik redelijk onder controle.
Soms heb ik wel een slechte dag.
En dan voel ik spanning in m'n lijf.
Maar dan denk ik aan de
broeders en zusters die van me houden.
En vooral aan Jehovah.
En dat helpt me om weer wat rustiger te worden.
Sinds ik meer in de velddienst ga,
ben ik minder met mezelf bezig.
En in mijn geval wat minder met m'n problemen.
Medicijnen en therapie helpen echt.
De medicijnen helpen me om wat te kalmeren.
Maar weet je, dat is het dan eigenlijk ook.
Het geeft je geen hoop.
Medicatie kan je geen hoop voor de toekomst geven.
Ik had nooit gedacht dat ik me zo
zou kunnen voelen zoals ik me nu voel.
En dat komt echt alleen door Jehovah.
Als ik dat zelf voor elkaar had kunnen krijgen,
had ik het wel gedaan.
Nu kan ik pas echt van muziek genieten.

Domenic Alessia: Positief ondanks mentale gezondheidsproblemen