JW subtitle extractor

Dobrze wspominam
swoje dzieciństwo.
Miałem kochających rodziców.
Mimo to zawsze
czegoś mi brakowało.
Czułem pustkę.
Nie byłem szczęśliwy.
Od młodości naprawdę
kochałem muzykę.
Zacząłem śpiewać w chórze,
brać udział
w różnych konkursach.
Kiedy śpiewałem,
czułem się wyjątkowy.
Uważałem, że jeśli
nie osiągnę sukcesu w muzyce,
to nie będę
naprawdę szczęśliwy.
Kiedy byłem trochę starszy,
popadłem w przygnębienie,
które nie mijało.
Poszedłem więc do psychiatry,
który zdiagnozował
u mnie ciężką depresję.
Dlatego zacząłem
uciekać w muzykę.
Stała się ona dla mnie
wręcz obsesją.
Nadal brałem lekcje śpiewu
i mój nauczyciel zachęcił mnie,
żebym poszedł na studia
do Victorian College of the Arts.
Występowałem w operach
w niedużych teatrach
i naprawdę to lubiłem.
Pomogło mi to ukończyć studia
i zdobyć dyplom.
Ale nawet wtedy czułem,
że czegoś mi brakuje.
Chyba wmówiłem sobie,
że moje życie byłoby lepsze,
gdybym stał się sławny.
Zgłosiłem się na przesłuchania
do australijskiej opery narodowej.
I się tam dostałem.
To było coś!
Występowaliśmy
w różnych krajach,
na przykład w Szwajcarii,
Grecji czy Hongkongu.
W tamtym czasie
zdiagnozowano u mnie OCD.
OCD to zaburzenie
obsesyjno-kompulsyjne.
Nie potrafiłem jasno myśleć.
Kochałem śpiewanie,
a jednocześnie szukałem
czegoś więcej,
chociaż nie wiedziałem,
czego dokładnie.
W pewnym momencie
po prostu się poddałem.
Rzuciłem operę,
rzuciłem to wszystko.
Moje życie zmieniło się
w zwykłą egzystencję.
Jadłem, piłem, żeby przeżyć,
ale nie miałem
żadnego celu,
nie miałem poczucia
własnej wartości.
Przez jakieś 10 lat
brakowało mi sił i chęci,
żeby zająć się czymkolwiek.
Świadkowie Jehowy przez lata
przynosili nam czasopisma.
Zaglądałem do nich
i poczułem, że
zaczyna mi to pomagać.
Kiedy byłem dzieckiem,
mój tata zaczął studiować Biblię.
Dowiedziałem się wtedy,
że możemy żyć wiecznie
i że Jehowa to Bóg,
który nas kocha.
Nawet nie zdawałem
sobie sprawy,
jak bardzo
potrzebowałem tej wiedzy.
Pewnego dnia dotarło do mnie,
że muszę coś zrobić.
Siedziałem w fotelu
i powiedziałem sobie:
„Domenic, musisz iść
na zebranie”.
Wiedziałem, gdzie jest
Sala Królestwa,
ale nie mogłem się zdobyć
na odwagę, żeby tam pójść.
Dlatego modliłem się
do Jehowy:
„Nie pozwól, żeby choroba
powstrzymała mnie
przed przybliżaniem się
do Ciebie”.
Po niedługim czasie
podjąłem decyzję,
że pójdę na zebranie.
I tak zrobiłem.
Pomyślałem wtedy:
„Dlaczego nie przyszedłem
tu wcześniej?
Czemu się wahałem?”.
Czułem się tam
tak dobrze —
a z każdym zebraniem
jeszcze lepiej.
W 2020 roku
zostałem ochrzczony.
To był najlepszy dzień
mojego życia.
Zawsze czułem,
że czegoś mi brakuje.
I teraz wiedziałem, czego —
brakowało mi prawdy i Jehowy.
Teraz moja choroba
jest pod kontrolą.
Nawet kiedy mam
zły dzień i czuję niepokój,
to szybko myślę sobie, że w zborze
mam mnóstwo braci i sióstr,
którzy mnie kochają.
I mam Jehowę —
a to najważniejsze.
Dzięki temu
odzyskuję równowagę.
Odkąd więcej głoszę,
mniej myślę o sobie
i o swoich problemach.
Oczywiście
leki i terapia pomagają.
Leki pozwalają mi się wyciszyć.
Ale to by było na tyle.
Bo one nie są
w stanie dać nadziei.
To coś, czego
żadne leki ci nie dadzą.
Nigdy nie sądziłem, że mogę być
tak szczęśliwy, jak jestem teraz.
I wiem, że jest to możliwe
tylko dzięki Jehowie.
Gdybym sam był w stanie to osiągnąć,
to zrobiłbym to wcześniej.
Teraz śpiewanie naprawdę
sprawia mi przyjemność.

Domenic Alessia: Mimo choroby psychicznej znalazłem nadzieję