JW subtitle extractor

We zijn vast blij dat het thema van de lezing is:
4 lessen van 9700 mannen...
en niet 9700 lessen van 4 mannen.
Dat was lastig geweest.
Maar wie waren die 9700 mannen
en wat kunnen we van ze leren?
Pak het verslag er maar eens bij
in Rechters 7.
Dus we gaan naar Rechters 7
en dan gaan we samen vers 7 lezen.
Wie waren deze mannen?
Het staat in het verslag.
Rechters 7:7: Jehovah zei vervolgens tegen Gideon:
Met de 300 mannen die het water opslurpten,
zal ik jullie bevrijden...
en ik zal je Midian in handen geven.
Laat alle andere mannen naar huis gaan.
Dit is het verhaal van Gideon en zijn 300 mannen.
Maar dit keer
gaan we het niet over Gideon hebben...
en ook niet over zijn 300 mannen.
We gaan eens kijken naar die andere mannen.
De 9700 mannen die een enorme verandering
in hun toewijzing meemaakten...
toen ze hoorden dat ze moesten vertrekken.
Wat kunnen we van deze mannen leren?
Jullie krijgen een toewijzing...
om een bijkantoorgebied
te stabiliseren en te versterken...
in een tijd dat veel personen
een nieuwe toewijzing krijgen.
Misschien maak jij op het moment
veel veranderingen mee of komt dat later nog.
Ander werk, ander bijkantoor,
een ander land en een nieuwe taal.
Of misschien verandert er iets anders in je leven.
Soms zijn die veranderingen heel leuk.
Maar soms helemaal niet.
Wat kan ons helpen flexibel te zijn
en anderen aan te moedigen...
als ze veranderingen meemaken?
Dat is wat we van deze mannen gaan leren.
Hoe denk je dat zij zich voelden
toen die verandering kwam?
Laten we ons eens verplaatsen in hun situatie.
Om dat te doen gaan we kijken naar
de context in hoofdstuk 6.
In hoofdstuk 6:1-6 lezen we dat
de Israëlieten al 7 jaar lang in angst leefden...
voor de Midianieten en hun eindeloze plunderingen.
Ze moesten schuilen in grotten,
hun oogst werd vernield.
Ze zijn fysiek, emotioneel
en economisch uitgeput.
Maar in vers 14
kreeg Gideon de opdracht om ze te verslaan.
Dan gaan we naar vers 34 en 35.
Daar blaast hij op de hoorn
en stuurt boodschappers naar de Abiëzrieten...
naar Manasse, Aser, Zebulon en Naftali.
Dit is een groep van 32.000 mannen
die met Gideon meegaan en hem steunen.
Ze lieten alles achter zodat ze daar konden zijn.
Wat een moment.
Het was eindelijk tijd voor verandering.
In hoofdstuk 7:3 krijgen ze
een eervol ontslag aangeboden.
Als ze zich bezorgd of angstig voelden
mochten ze naar huis.
22.000 mannen besluiten te vertrekken.
Maar deze mannen niet.
Zij zijn niet bang.
Ze hebben over Jehovah’s reddingsdaden gehoord.
Dit zou hun Jericho-moment worden, hun Rode Zee.
Zij willen erbij zijn.
Dat is waarom ze alles hebben achtergelaten.
Ze willen het meemaken.
Wat een moment.
Maar dan komt wat we in vers 7 lezen.
Hoe graag ze er ook willen zijn...
krijgen ze te horen dat ze naar huis moeten.
Waarom?
In vers 6 staat dat het komt
omdat ze zich voorover bogen om water te drinken.
Hoe zouden ze zich voelen?
Geef me alsjeblieft nog één kans.
Ik zal nooit meer voorovergebogen water drinken.
Het is niet eerlijk.
Ik ben sneller dan hem.
Ik ben sterker dan hem.
Ik heb meer ervaring dan hem.
Ik moet hier zijn.
En kun je je voorstellen, in vers 8...
dan zijn ze net onderweg naar huis
en dan moeten ze terugkomen en dan horen ze:
Hé, je hoorns en je proviand?
Ja, die hebben we nodig.
Laat ze alsjeblieft hier en dan kun je naar huis.
Hoe voelen ze zich denk je?
Teleurgesteld?
Voelen ze zich misschien verdrietig?
Dat zou heel normaal zijn geweest.
Ze hadden offers gebracht.
Ze wilden daar graag bij zijn.
En dat is de eerste les.
Het is normaal dat het iemand verdriet doet
als een toewijzing waar hij veel van houdt eindigt.
Het is geen gebrek aan geloof,
het is geen slechte instelling.
Het laat gewoon zien hoe toegewijd iemand was.
Diegene vond z’n werk belangrijk.
Hij deed z’n werk met hart en ziel.
Hij bracht offers.
Hij was echt betrokken.
Hoe kun je zo iemand aanmoedigen?
Misschien is het niet het beste om iemand gelijk
te wijzen op alle voordelen van de verandering.
Dat ziet hij vanzelf wel.
Luister naar hem en toon medegevoel.
Uit je dankbaarheid en toon je waardering
voor al het werk dat hij heeft gedaan.
En zeg dat je hem waardeert
en dat je van hem houdt...
en vooral dat Jehovah van hem houdt.
Dus het is heel normaal om je verdrietig
te voelen als je toewijzing verandert.
Maar als jij ooit met zo’n verandering
te maken krijgt...
wil je niet de hele tijd verdrietig blijven.
Wat kan je dan helpen?
Dat brengt ons bij les 2.
Waarom moesten deze mannen naar huis?
Ging het echt om de manier
waarop ze dronken van het water?
Laten we kijken naar Rechters 7:2.
Waarom moesten ze naar huis?
Jehovah zei tegen Gideon:
Je hebt te veel mannen bij je.
Ik zal Midian niet in hun handen geven.
Anders zou Israël kunnen gaan opscheppen
en zeggen: Mijn eigen kracht heeft me gered.
Wat was de hoofdreden dat ze naar huis gingen?
Ze moesten het leger zo klein maken
dat het overduidelijk was...
dat Jehovah voor de overwinning had gezorgd.
Het drinken van het water was bedoeld
om een kleine selectie te maken...
met als doel: het eren van Jehovah.
Als de mannen die daar waren
dat voor ogen hielden...
en als dat de reden was waarom ze
mee wilden vechten, om Jehovah te eren...
dan vonden ze het misschien wel heel jammer...
maar uiteindelijk
zouden ze niet teleurgesteld zijn.
Want door naar huis te gaan
zou Jehovah nog veel meer worden geëerd...
dan door wat ze ook
in de strijd hadden kunnen doen.
Dus dat is de tweede les.
Bezie het eren van Jehovah’s naam
als je belangrijkste toewijzing.
Dat is het ook.
En dat zal altijd zo blijven.
Er is niets wat dat ooit zal veranderen.
Er is niets wat dat ooit
van je zou kunnen wegnemen.
Je wordt nooit te oud voor die toewijzing.
Als het eren van Jehovah’s naam je
uitgangspunt is, je houvast...
als je daar je vreugde uithaalt,
dan kun je je soms alsnog teleurgesteld voelen...
maar uiteindelijk zul je gelukkig zijn,
op welke plek je ook dient.
We gaan nu naar les 3.
We maken allemaal veranderingen mee, iedereen.
Het waren niet alleen die 9700,
het gold ook voor de 300 mannen.
Dat geweldige moment met de fakkels,
de kruiken, de Midianieten achtervolgen...
duurde maar één nacht.
In Rechters 8:28 lezen we dan...
dat nadat de Midianieten waren onderworpen,
het land 40 jaar lang rust had.
Vers 29 vertelt ons dat
zelfs Gideon naar huis ging en daar bleef.
We maken dus allemaal veranderingen mee.
Wat moeten we dus in gedachten houden
als er wijzigingen zijn in onze toewijzing?
Een echtpaar dat 30 jaar lang heeft gediend
als veldzendelingen in Burkina Faso...
vond het ook lastig om te vertrekken.
Ze vertelden: Of je nou gek op je toewijzing bent,
of het een uitdaging vindt...
focus op de leuke dingen.
Geniet ervan, zolang je die nog hebt.
Om dit te illustreren
vertel ik jullie over Kenneth.
Kenneth was een broeder
die z’n hele leven al naar Bethel wilde.
Uiteindelijk wordt hij uitgenodigd.
Hij mocht naar Wallkill.
Hij was zo blij.
Hij genoot van elke dag.
Tot hij een blessure opliep
en hij terug naar huis moest.
Hij was er kapot van.
Kenneth wilde nog helemaal niet naar huis.
Elke dag dacht hij: was ik maar op Bethel.
Hij wilde zo graag terug.
Hij bad elke dag of hij terug mocht gaan.
En wat gebeurde er?
5 jaar later mocht hij weer terug naar Bethel.
Maar hij zegt iets interessants.
Als hij terugkijkt, heeft hij van één ding spijt:
Dat hij niet echt de tijd had genomen...
om te genieten van wat hij achteraf ervaarde
als een heel bijzondere tijd...
omdat hij kon pionieren
met z’n moeder en z’n zus.
Dus onthoud: van elke toewijzing kun je genieten,
ook als je het eerst moeilijk vindt.
Besef dat niet pas als het al voorbij is.
We gaan nu naar les 4. Dat is misschien wel
m’n favoriete deel van het verslag.
Die 300 mannen bliezen op de hoorns
en de Midianieten maakten dat ze wegkwamen.
Wat gebeurde er toen?
We gaan terug naar hoofdstuk 7.
En dan vers 23.
En de mannen van Israël werden
bij elkaar geroepen uit Naftali...
Aser en heel Manasse
en ze achtervolgden Midian.
Wat is daar zo bijzonder aan?
Herken je die stammen?
Een deel van die 9700 mannen uit vers 6
kwamen uit deze stammen.
Vóór de strijd werden ze naar huis gestuurd,
maar het werk was nog niet klaar.
Ze mochten samen helpen
om de Midianieten te achtervolgen.
Als ze zich konden aanpassen.
Dus dat is de vierde les.
De organisatie blijft veranderen,
dus blijf flexibel. Pas je aan.
Doe in elke toewijzing die je krijgt je best,
wat die ook is.
Het is logisch dat je af en toe
teleurgesteld raakt door een verandering...
maar raak niet teleurgesteld
in Jehovah’s organisatie.
Houd die prachtige, nederige instelling vast.
Dat is waar Jehovah heel veel van houdt.
Zo kan Jehovah je altijd blijven gebruiken.
Dus wat hebben we geleerd van die 9700 mannen?
Wees een echte vriend voor personen
die een verandering meemaken.
En als je zelf met een verandering
te maken krijgt...
doe dan wat je kunt voor Jehovah.
Focus op de leuke dingen en geniet ervan.
En vergeet nooit waar het om draait:
het eren van Jehovah.
Wees vastbesloten om je voor altijd
toe te leggen op die toewijzing.

D’Arcy MacEwan: Vier lessen van 9700 mannen: 159ste Gileadgraduatie