JW subtitle extractor

Witajcie w audycji JW Broadcasting®!
Wszyscy chcemy
podejmować dobre decyzje
i patrzeć w przyszłość z optymizmem.
Potrzebujemy do tego
odpowiednich wskazówek.
W tym miesiącu powiemy, gdzie je
znaleźć i jak z nich korzystać.
Odwiedzimy rodzinę Tshomba,
która dzięki posłusznemu
stosowaniu się do wskazówek
zaznała wielu błogosławieństw.
Będziemy wyszukiwać duchowe skarby
z Księgi Habakuka
i nauczymy się,
jak zachowywać spokój,
gdy czujemy się przytłoczeni
naszą sytuacją lub przydziałem.
Spędzimy dzień z młodym bratem,
który przeprowadził się do Dominikany
na teren z większymi potrzebami.
Nie możemy się doczekać,
żeby obejrzeć tę audycję JW Broadcasting.
Czy wiesz, którędy masz iść?
Temat tego przemówienia
jest oparty
na Księdze Jozuego 3:4.
Te słowa zostały
skierowane do Izraelitów
tuż przed wejściem do Ziemi Obiecanej
po 40 latach wędrówki.
Jednak ostatni etap ich podróży
miał nie być łatwy.
Wymagał od nich jeszcze więcej
wysiłku, wiary i odwagi,
żeby mogli wejść
do Ziemi Obiecanej.
Skąd wiedzieli, co robić?
Przeczytajmy Jozuego 3:2-4,
żeby dowiedzieć się,
w jaki sposób Jehowa przewodził
swojemu ludowi w tym trudnym momencie.
Żeby wiedzieć, gdzie iść,
Izraelici mieli podążać
za Arką Przymierza.
Chociaż mogło się
to wydawać oczywiste,
dla wielu z nich
wcale nie było takie proste.
Często negatywnie myśleli o tych,
którzy im przewodzili,
i pozwalali, żeby duma i duch niezależności
wpływały na ich decyzje.
Jakie ma to znaczenie obecnie?
My też żyjemy w szczególnym
momencie historii.
Wszystko wskazuje na to, że znajdujemy się
w końcowej fazie „dni ostatnich”,
i wkrótce możemy być
świadkami wielkiego ucisku,
prowadzącego do Armagedonu.
Słuchanie wskazówek będzie kluczowe.
Skąd będziemy wiedzieć,
którędy iść?
Tak jak w czasach Jozuego
niezbędne będzie zrozumienie,
jak Jehowa prowadzi swój lud,
oraz posłuszeństwo.
Pamiętając o tym,
omówmy trzy kwestie:
1) Skąd mamy wiedzieć,
którędy iść?
2) Jak pozostać na tej drodze?
i 3) Jak nie zwalniać tempa?
Zacznijmy od pierwszej kwestii:
Skąd mamy wiedzieć,
którędy iść?
Na pustkowiu Izraelitom
przewodził Mojżesz i Aaron.
Oprócz tego Jehowa
kierował nimi, posługując się
widocznym dla wszystkich
słupem obłoku za dnia
i słupem ognia w nocy.
Ale Jehowa zmienił to,
jak przewodził swojemu ludowi.
Izraelici potrzebowali wiary,
żeby uznać,
że teraz Jehowa
posługuje się Jozuem.
Aby mieli pewność, że to
sam Jehowa nadal nimi kieruje,
polecił On, żeby Arka Przymierza
była niesiona przed ludźmi.
Kim Jehowa posługuje się obecnie?
Odpowiedzi udzielił Jezus.
Przeczytajmy Mateusza 24:45:
„Niewolnik wierny i roztropny” —
kim jest?
W naszych czasach
to Ciało Kierownicze Świadków Jehowy.
Bracia z Ciała Kierowniczego
zapewniają pokarm duchowy,
kierownictwo i praktyczną pomoc
Świadkom Jehowy na całym świecie.
Wiemy o tym.
Czytaliśmy ten werset wiele razy.
Ale czy zastanawialiśmy się,
dlaczego jesteśmy o tym przekonani?
W książce
Już zawsze ciesz się życiem!
lekcja 54 nosi tytuł:
„Rola ‚niewolnika wiernego
i roztropnego’”.
Zadano tam pytania:
„Co cię przekonuje,
że Ciałem Kierowniczym
posługuje się Jezus?”
i „Czy jesteś przekonany,
że Ciało Kierownicze
to ‚niewolnik wierny i roztropny’?”.
To ważne, głębokie pytania.
Jak byś na nie odpowiedział?
Być może uznasz, że na studium
rodzinnym lub osobistym
byłoby dobrze rozważyć tę lekcję,
w tym część „Wniknij w temat”.
Dlaczego warto to zrobić?
Zastanów się:
Jeśli naród izraelski
miał iść za mężczyznami
niosącymi Arkę Przymierza
i wejść do rwącej rzeki,
musieli całkowicie ufać,
że Jehowa nimi kieruje.
Podobnie my, jeśli mamy w przyszłości
w trudnych momentach
iść w ślad za Ciałem Kierowniczym,
musimy całkowicie ufać,
że Jehowa nim kieruje za pośrednictwem
swojego Syna, Jezusa Chrystusa.
Jak odpowiemy na pierwsze pytanie:
Skąd mamy wiedzieć,
którędy iść?
Tak jak wierni Izraelici
podążamy za osobami,
którymi Jehowa się posługuje.
Przejdźmy do drugiej sprawy:
Jak pozostać na tej drodze?
Łatwo stosować się do wskazówek,
z którymi się zgadzamy.
Ale kiedy mamy zrobić
coś w sposób,
który naszym zdaniem nie jest najlepszy,
może być nam trudniej.
Co wtedy robimy?
Apostoł Paweł dał nam dobry przykład,
jak się wtedy zachować.
W 21 rozdziale Dziejów opisano, jak Paweł
w Jerozolimie zdaje relację Jakubowi
i innym starszym ze swoich
podróży misjonarskich.
Bardzo ich ucieszyły przeżycia Pawła,
ale pojawił się problem.
Zobaczmy, co powiedzieli o chrześcijanach
pochodzenia żydowskiego.
Dzieje 21:21:
Nigdzie nie ma wzmianki,
żeby Paweł tak robił.
Ale krążyły plotki.
Co bracia polecili Pawłowi?
Spójrzmy na werset 24:
Co zrobił Paweł?
Nie sprzeczał się z nimi.
W wersecie 26 czytamy,
że następnego dnia
razem z tymi mężczyznami
oczyścił się ceremonialnie.
Żeby dowieść, że plotki
były bezpodstawne,
Paweł pokrył koszty i zrobił coś,
co już nie było wymagane.
Dlaczego?
Bo był lojalny wobec tych,
których wyznaczył Jehowa.
Lekcja dla nas?
Kiedy otrzymujemy wskazówki,
z którymi się nie zgadzamy,
albo wydają się nam niepotrzebne,
to czy ufamy Jehowie na tyle,
żeby je zastosować?
Jeśli otrzymujesz jakieś wytyczne,
zastosuj je, jeśli nie kłócą się
z żadną zasadą biblijną.
Być może Jehowa dopuszcza do tego
z ważnych powodów.
A nawet jeśli nie,
wynagrodzi twoją lojalność.
Stosowanie wskazówek
może uratować życie.
Pomyślmy o materiale filmowym
„Zdaj się na Jehowę”
opartym na prawdziwych
historiach naszych braci z Afryki,
którzy uciekali,
żeby ratować swoje życie.
Spotyka to wielu
naszych współwyznawców
w różnych częściach świata.
Myślami jesteśmy razem z nimi.
Ten materiał filmowy pomaga nam
przemyśleć, jak się zachowamy,
kiedy zostaniemy poproszeni,
by zrobić coś,
co naszym zdaniem jest niepotrzebne
lub wynika z nadgorliwości.
Warto obejrzeć go jeszcze raz
w trakcie rodzinnego wielbienia
i przemyśleć,
jak my byśmy postąpili.
Dlaczego to takie ważne?
Zastanówmy się:
Czy w przyszłości otrzymamy
konkretne wskazówki,
co robić, a czego nie robić
w trakcie wielkiego ucisku?
W jaki sposób je dostaniemy?
Czy według nas będą rozsądne?
Jeśli będziemy całkowicie ufać
Jehowie i Jego Synowi,
to chętnie podporządkujemy się tym,
którzy nam przewodzą.
Omówiliśmy, skąd wiedzieć, która droga
jest właściwa i jak na niej pozostać.
Przejdźmy do trzeciej sprawy:
Jak nie zwalniać tempa.
Nie pozwól, żeby rozczarowania,
prześladowania lub problemy sprawiły,
że przestaniesz stosować się
do otrzymywanych wskazówek
albo będziesz się ociągał.
Na przykład może chętnie
wprowadzamy w życie to,
co przekazuje nam
Ciało Kierownicze.
Ale czy tak samo reagujemy
na zalecenia miejscowych starszych
lub nadzorcy obwodu?
Dobrze ich znamy,
również ich wady.
Czy to sprawi, że się zatrzymamy
albo zwolnimy tempo?
Czy nadal ufamy, że to Jehowa
tym wszystkim kieruje?
Musimy trzymać się
blisko organizacji Jehowy.
Dlaczego to ważne?
Czy zdarzyło ci się, że jadąc
za samochodem przyjaciela,
utknąłeś w korku i okazało się,
że przyjaciel jest daleko przed tobą?
Zorientowałeś się, że zjechał
z trasy i go zgubiłeś.
Jak to się stało?
Odstęp był za duży.
Właśnie dlatego musimy
dotrzymywać kroku organizacji Jehowy.
Jak to robić?
Często słyszymy przypomnienia,
żeby dbać o zwyczaje duchowe.
Mówimy tu o obecności na zebraniach,
codziennym czytaniu Biblii, modlitwie,
studium osobistym
oraz udziale w służbie.
Dzięki temu dotrzymujemy
kroku organizacji Jehowy.
Czasami niektórzy są niezadowoleni
z podejmowanych decyzji
albo ze sposobu,
w jaki działa organizacja.
Z tego powodu zwalniają tempo,
stają się nieaktywni lub
zrywają kontakt ze zborem.
Niestety przeoczają fakt,
że tak jak za czasów Izraelitów,
przewodzą nam niedoskonali ludzie,
więc nie są w stanie robić
tego w sposób doskonały.
Ale takie osoby nie znajdą
doskonałej organizacji.
Jedynym doskonałym
człowiekiem był Jezus.
Przewodzą nam
niedoskonali ludzie, którzy
starają się jak najlepiej stosować
do wskazówek doskonałego Mistrza.
Pewien wieloletni nadzorca obwodu
tak się wypowiadał
o tym postanowieniu Jehowy:
„To najlepsza niedoskonała
organizacja na ziemi”.
To prawda.
Przywodzi to na myśl
relację z 6 rozdziału Jana.
Czytamy tam, że niektórzy
zgorszyli się słowami Jezusa
o jedzeniu jego ciała
i piciu jego krwi.
„W rezultacie wielu jego uczniów wróciło
do swoich wcześniejszych zajęć
i już za nim nie chodziło”.
Dlatego Jezus
zapytał swoich uczniów:
„Czy i wy chcecie odejść?”.
Jaka była odpowiedź?
Piotr pięknie dał wyraz
swojej wierze
słowami zapisanymi
w Jana 6:68:
„Do kogo odejdziemy?”.
Piotr i inni apostołowie
wcale nie musieli lepiej rozumieć
słów Jezusa od pozostałych.
Ale byli przekonani,
że nie znajdą niczego lepszego.
Tak samo jest dzisiaj.
Zawsze doceniajmy to, co mamy.
Gdzie indziej otrzymamy
kierownictwo, pokarm duchowy
i pokrzepienie, które Jehowa
zapewnia przez swoją organizację?
Nie znajdziemy niczego lepszego.
Nie rezygnujmy
z czegoś tak wartościowego,
tylko dlatego,
że nie rozumiemy jakiejś kwestii.
Jak byśmy to podsumowali?
Wszystko dowodzi,
że to ostatnie dni „dni ostatnich”
i przed nami życie,
którego tak długo wyczekujemy.
Tak jak dla Izraelitów
nad brzegiem Jordanu,
tak i dla nas słuchanie wskazówek
będzie oznaczało życie.
Dlatego to takie ważne,
żebyśmy byli przekonani,
że Jehowa kieruje swoją organizacją.
Nie pozwól, żeby spowolniły cię
rozczarowanie i niedoskonałość innych.
Stale rozmyślaj o tym, jakim przywilejem
jest bycie częścią niedoskonałej,
ale zjednoczonej,
ogólnoświatowej organizacji.
I bądź pewny, że bez względu na to,
jak trudne dni przed nami,
jeśli trzymasz się blisko organizacji Jehowy
i słuchasz jej wskazówek,
zawsze będziesz
wiedział, którędy iść.
Loic i Yohari Tshomba,
rodzeństwo z Konga,
przekonało się,
jak ważne jest posłuszeństwo,
kiedy dzięki stosowaniu się
do wskazówek uratowali swoje życie.
Opowieść filmowa „Zdaj się na Jehowę”
bardzo mnie poruszyła,
bo opisuje coś,
przez co przeszła moja rodzina.
Na początku lat 90.
życie było spokojne.
Byliśmy jeszcze bardzo młodzi,
ale kiedy wybuchła wojna,
nasza rodzina musiała uciekać
z Demokratycznej Republiki Konga.
Chociaż wskazówki,
które otrzymaliśmy z Biura Oddziału,
były jasne i proste,
to niektórzy
ich nie posłuchali.
Przez to oni i ich rodziny
stracili życie.
Tata nie miał pieniędzy
potrzebnych do tego,
żebyśmy mogli uciec
wszyscy razem,
więc musieliśmy się rozdzielić.
Moja mama,
czworo mojego rodzeństwa i ja
uciekliśmy razem do Tanzanii.
I mieliśmy wskazówki
od mojego taty oczywiście,
gdzie mamy się spotkać.
I dzięki temu,
że się ich trzymaliśmy,
naszej rodzinie
udało się połączyć.
Ta scena z opowieści filmowej
„Zdaj się na Jehowę”,
kiedy rodzice odnajdują dzieci,
to było coś, co przeżyliśmy
na własnej skórze.
Życie w obozie dla uchodźców
nie było bezpieczne.
Istniało ryzyko,
że zaatakują nas żołnierze.
Pod względem duchowym
to nie było dobre miejsce do życia.
Więc znowu
musieliśmy się przenieść —
tym razem
z Tanzanii do Mozambiku.
Moje najwcześniejsze
wspomnienie to wtedy,
jak jechaliśmy razem
na pace ciężarówki.
Droga była naprawdę kiepska,
ciągle górki i dołki —
strasznie telepało.
W końcu się zatrzymaliśmy
i myślałem, że to nasza szansa
na odpoczynek.
To była chyba 3 nad ranem.
I wtedy tata powiedział:
„Słuchajcie, wysiadamy.
Przeczytamy sobie
i omówimy tekst dzienny”.
Byliśmy dziećmi i myśleliśmy
tylko o tym, żeby iść spać.
Ten pomysł
nam się nie podobał.
To jest coś, czego na pewno
nigdy nie zapomnę.
Bez względu
na okoliczności tata dbał,
żeby sprawy duchowe
były na pierwszym miejscu.
Widziałam,
że we wszystkim, co robił,
tata polegał na Jehowie.
On żył modlitwą.
Modlił się w każdej sprawie,
a potem czekał, jak Jehowa
odpowie na jego modlitwę.
Kiedy byliśmy w Mozambiku,
mama zachorowała
i musiała pojechać
do Kapsztadu w RPA,
żeby skorzystać
z pomocy lekarskiej.
To nie pomogło i niestety...
Niestety zmarła.
To było w 2003.
No i tata sam musiał
się nami wszystkimi zaopiekować.
Mimo tej ogromnej straty
on całkowicie polegał na Jehowie,
skupiał swoją uwagę na Nim
i na tym, żeby
wychować nas w prawdzie.
Często nam powtarzał, że chce,
żebyśmy znów zobaczyli mamę.
Tata miał takie powiedzenie,
które często powtarzał:
„Nie udało nam się
w tym systemie.
Zróbmy wszystko,
żeby udało się w następnym”.
Miał na myśli, żeby robić,
co możemy w służbie dla Jehowy,
bo w tym systemie nie ma nic,
co byłoby naprawdę wartościowe.
I to jest coś, do czego tata
zawsze nas zachęcał.
Mówił:
„Służcie Jehowie pełnoczasowo”.
Kiedy skończyłam szkołę,
postanowiłam zostać pionierką.
W tym czasie
współpracowałam też z LDPB.
Bardzo to polubiłam.
Mam przywilej —
niezwykły przywilej —
służyć w Betel.
Każdego dnia,
i to dosłownie każdego dnia,
mogę wykorzystywać
swoje siły dla Jehowy.
Zgłosiłam się jako ochotnik
i pomagam w pracach
budowlanych w Betel.
Jestem bardzo szczęśliwy,
bo wszystkie „moje dzieci (...)
chodzą drogą prawdy”.
Widziałem rękę Jehowy
w swoim życiu,
nawet w najtrudniejszych
momentach.
Często nie wiedzieliśmy,
co nas czeka
ani gdzie się znajdziemy,
a przecież musieliśmy
się zatroszczyć o dzieci.
Jednak Jehowa
zawsze był przy nas.
Nigdy nawet nie przeszło
nam przez myśl,
żeby przestać ufać Jehowie.
Opowieść filmowa
„Zdaj się na Jehowę”
uświadomiła mi,
że Jehowa nie tylko widzi,
ale też odczuwa to,
przez co przechodzimy.
Posłuszeństwo
naprawdę ratuje życie.
Nawet jeśli
nie rozumiemy wskazówek,
powinniśmy się ich trzymać,
bo Jehowa zawsze wie,
co jest dla nas najlepsze.
Brat Leon Tschomba
pięknie podkreślił,
dlaczego on i jego dzieci
uratowali się i pozostali wierni Jehowie.
Pamiętacie, co powiedział?
„Nigdy nawet nie przeszło nam przez myśl,
żeby przestać ufać Jehowie”.
Rodzina Tschomba wspomniała,
że opowieść filmowa „Zdaj się na Jehowę”
przypomina im ich własne przeżycia.
Zachęcamy was, żebyście
obejrzeli tę niezwykłą opowieść,
która podkreśla, że w trudnych chwilach
ważne jest okazywanie posłuszeństwa.
Kiedy brakuje nam spokoju i stabilizacji,
stosowanie się do wskazówek
może być trudne.
Jednak Habakuk pokazał nam,
jak nie dać się rozproszyć, zachowywać spokój
i okazywać posłuszeństwo.
Omówienie Księgi Habakuka na rodzinnym
wielbieniu będzie bardzo ciekawe.
Tak. Nie musimy nawet zaglądać
do dodatkowych źródeł,
bo w samej Biblii
znajdujemy mnóstwo skarbów.
Na początek spójrzmy
na „Zarys treści”.
Jasne. Czytamy tu:
„Prorok woła o pomoc (...)
‚Jak długo, Jehowo?’”.
Znane słowa.
Ale dlaczego się tak czuł?
Przyjrzyjmy się osi czasu
i zastanówmy się,
jak połączyć te informacje
z tym, co już wiemy.
Świetny pomysł!
Wygląda na to, że Habakuk żył
pod koniec rządów Jozjasza
i za panowania Jehojakima.
Pamiętam, że podczas
rządów Jozjasza
prorocy Jehowy byli szanowani.
To musiał być przyjemny
i spokojny czas dla Habakuka.
A potem jedna strzała
zmieniła wszystko.
Jozjasz został zabity,
niegodziwi królowie przejęli władzę,
a ludzie wrócili do fałszywego
wielbienia i złego postępowania.
Tak naprawdę
nigdy się nie zmienili.
Szczególnie Jehojakim zaciekle
prześladował proroków Jehowy.
Zabił nawet Urijasza.
Czy wyobrażasz sobie, jak musiał się czuć
Habakuk w czasie tych prześladowań?
W jednej chwili masz
spokojne i stabilne życie,
a zaraz potem musisz uciekać
przed ludźmi, którzy chcą cię zabić.
Nic dziwnego, że Habakuk
wołał o pomoc!
Kierowały nim głębokie emocje.
To prawda.
Ale jak Jehowa
mu na to odpowiedział?
Jak czytałaś tę Księgę,
to czy zauważyłaś,
żeby Jehowa skarcił za to
Habakuka albo zapytał:
„Kim jesteś,
żeby we mnie wątpić?”.
Nie, ani trochę.
Ja też nie. Myślę, że możemy się
wiele nauczyć z reakcji Jehowy.
Tak. Jehowa wysłuchał Habakuka.
Nie zlekceważył jego uczuć.
Dobrze rozumiał,
co się za nimi kryje.
To nie wszystko.
Jehowa myślał o innych
i dlatego natchnął Habakuka,
żeby opisał swoje uczucia.
Możemy sobie wyobrazić,
jak wpłynęło to na proroka.
Taki właśnie jest Jehowa.
On ceni szczere,
płynące z serca słowa.
Jest naprawdę przystępny.
To tak, jakby mówił do nas:
„Tak odpowiedziałem Habakukowi
i tak samo odpowiem tobie.
Doceniam, że otwarcie
dzielisz się swoimi uczuciami,
i rozumiem, skąd się one biorą”.
Zwróciłam uwagę na to, co Jehowa
powiedział w rozdziale 2, wersecie 4:
To bardzo ważne.
Mam przy tym wersecie notatkę,
że to nie jest tylko
ogólne stwierdzenie,
ale jedna z najważniejszych
prawd biblijnych.
Jehowa zapewnił Habakuka,
że nie opuści tych, którzy
przejawiają wiarę, i ich ocali.
I faktycznie to zrobił.
Sprawił, że Jeremiasz,
Baruch, Ebed-Melech i Rechabici
przeżyli zagładę Jerozolimy.
Jehowie naprawdę można zaufać.
Ale spróbujmy pogrzebać głębiej —
pomogą nam w tym
odsyłacze do wersetów.
Zobacz: Paweł zacytował
te słowa trzy razy,
żeby wzmocnić pierwszych chrześcijan,
którzy przechodzili próby.
Pomyślmy: Jehowa zadbał o to,
żeby słowa Habakuka pojawiły się
w Biblii kilkukrotnie.
To tak jakby nam mówił:
„Pamiętaj,
co powiedziałem Habakukowi”.
A jak sam Habakuk zareagował
na słowa Jehowy?
Powiedział: „Moją radością będzie Jehowa,
będę się [Nim] cieszył”.
Pamiętam, jak na porannym
wielbieniu powiedziano,
że te słowa można oddać
jako „skakać z radości” i „tańczyć”.
To niesamowite!
Sytuacja Habakuka się nie zmieniła,
ale kiedy wylał swoje serce
przed Jehową i postanowił Mu zaufać,
zmieniło się jego nastawienie.
Dzięki temu, że Jehowa jest
przystępny i godny zaufania,
smutek Habakuka
zmienił się w ulgę.
To takie zachęcające.
OK, to czego możemy się
z tego nauczyć?
Co ci się spodobało?
To, że Jehowa jest taki przystępny.
Dzięki temu mam pewność,
że kiedy się do Niego modlę,
mogę być naprawdę szczera,
mówić o wszystkim.
On już wie, jak się czuję,
więc nie muszę niczego
zachowywać dla siebie
ani pięknie ubierać tego w słowa.
I Jehowa chce, żebym otwarcie mówiła
Mu o swoich najgłębszych uczuciach.
On naprawdę to ceni.
To prawda.
Chciałbym być
tak przystępny jak Jehowa —
nie tylko w tym, co mówię,
ale też w tym, co robię.
Chciałbym swoją postawą
i wyrazem twarzy sprawiać,
że inni będą swobodnie zwracać się
do mnie w każdej sytuacji.
I nawet jeśli ktoś — tak jak Habakuk —
powie coś zbyt bezpośrednio,
wciąż będę potrafił
zrozumieć jego uczucia
i skupić się na tym,
co tak naprawdę miał na myśli.
Fajna myśl!
Ja też uważam, że to wspaniałe,
że Jehowa jest godny zaufania.
Jestem przekonana, że Jehowa
spełni swoją obietnicę.
„Prawy będzie żył”.
To przecież podstawowa
prawda biblijna.
Bez względu na to,
co się wydarzy,
mogę zachowywać radość
tak jak Habakuk.
Kiedy rozmyślam
o dokonaniach Jehowy,
tak jak to robił Habakuk
w 3 rozdziale swojej Księgi,
to upewniam się, że nawet kiedy
sytuacja zmieni się na gorsze,
mogę polegać na Jehowie
i Jego kierownictwie.
Nieważne, kiedy przyjdzie koniec,
ważne, czy okażemy się wierni.
To niesamowite.
Jehowa jest przystępny
i godny zaufania —
właśnie tego dzisiaj potrzebujemy.
Zobacz, jak wiele skarbów
udało nam się znaleźć,
korzystając z samej Biblii
i z tego, co do tej pory wiedzieliśmy.
A nie doszliśmy nawet
jeszcze do tego,
jak Jehowa okazał
Habakukowi cierpliwość
i dlaczego prorok oczekiwał,
że będzie upomniany.
Możemy się jeszcze tyle nauczyć.
No, mamy jeszcze czas,
więc poszukajmy dalej.
Zastanawiałem się,
jak Habakuk się czuł, kiedy...
„Prawy będzie żył
dzięki swej wierności”.
Habakuk wierzył w te słowa
i my też możemy.
Jak zaufanie wiąże się
z posłuszeństwem?
Posłuchajmy, jak brat William Turner
omawia to zagadnienie podczas
porannego programu duchowego.
Jeśli chodzi
o okazywanie zaufania,
to bardzo ważne,
żeby całkowicie ufać Jehowie.
Ale co ciekawe,
gdybyśmy poszukali
w naszych publikacjach
więcej informacji,
to zobaczymy,
że równie ważne jest
okazywanie zaufania
do imienia Jehowy,
Jego Słowa, Jego organizacji
i przewodnictwa Jego Syna.
Skoro więc mamy
do Jehowy pełne zaufanie,
to dlaczego potrzebujemy zaufania
też w tych innych aspektach?
Na początek ustalmy,
co to znaczy całkowicie ufać Jehowie.
Otwórzmy Księgę Przysłów
na rozdziale 3.
Dobrze
znamy ten werset.
Przeczytajmy
Przysłów 3:5, 6:
„Zaufaj Jehowie całym sercem
i nie polegaj na własnym zrozumieniu.
Pamiętaj o Bogu
na wszystkich drogach,
a On wyprostuje
twoje ścieżki”.
Jestem przekonany, że chętnie
korzystacie z serii artykułów
„Objaśnienia
wersetów biblijnych”
w naszej aplikacji
JW Library®.
Zobaczmy,
co możemy tam znaleźć
na temat tych wersetów.
Jeśli jesteście
na stronie głównej aplikacji,
wybierzcie zakładkę
„Biblioteka”,
a w niej „Publikacje”,
a następnie
„Serie artykułów”.
W serii „Objaśnienia
wersetów biblijnych”
odszukajmy
Przysłów 3:5, 6
i zwróćmy uwagę
na śródtytuł
„Zaufaj Jehowie
całym sercem”.
Mniej więcej w połowie akapitu
znajdziemy takie zdanie:
„Dlatego ufanie Bogu całym sercem
nie ogranicza się tylko do uczuć.
To świadoma decyzja,
która wypływa
z głębokiego przekonania,
że Stwórca wie,
co jest dla nas najlepsze”.
Całkowite zaufanie
nie opiera się tylko na uczuciach.
To kwestia wyboru.
Musimy podjąć świadomą,
przemyślaną decyzję,
że będziemy ufać Jehowie,
nawet gdy nie do końca
coś rozumiemy
albo nie znamy
wszystkich szczegółów.
Pomoże nam to zrozumieć
pewna relacja biblijna.
Otwórzmy 2 Księgę Królów
na 9 rozdziale.
Możemy tam przeczytać o tym,
jak Jehu został namaszczony na króla.
W wersetach 1-3
znajdujemy informację,
że prorok Elizeusz zlecił to zadanie
jednemu z synów prorockich.
Podał mu przy tym
bardzo szczegółowe wskazówki,
jak to namaszczenie
ma przebiegać.
Zobaczmy, jaka rozmowa
wywiązała się między Jehu
i dowódcami wojsk po tym,
jak pomocnik proroka
wykonał swoje zadanie.
2 Królów 9:11:
„Kiedy Jehu wrócił do sług
swojego pana, ci zapytali:
‚Czy wszystko w porządku?
Po co przyszedł do ciebie
ten szaleniec?’.
Odpowiedział im:
‚Przecież wiecie, co to za człowiek
i co on wygaduje’.
Ale oni odparli: ‚Wcale nie!
Powiedz nam, prosimy’.
Jehu wyjawił im więc,
co powiedział ten człowiek.
Następnie dodał:
‚Powiedział też:
„Tak mówi Jehowa:
‚Namaszczam cię
na króla Izraela’”’”.
Zatrzymajmy się tu na chwilę.
Ustaliliśmy dwie rzeczy.
Przede wszystkim
dowódcy wojsk
najwyraźniej nie zrozumieli tego,
co zrobił prorok.
Wydawało im się to dziwne,
absurdalne.
Ale mimo to
zdawali sobie sprawę,
że jego słowa
pochodzą od Jehowy.
Wygląd i zachowanie Jehu
sugerowały,
że wydarzyło się
coś ważnego.
Więc kiedy dowódcy wojskowi
usłyszeli słowa proroka —
słowa, które Jehowa przekazał
przez swojego przedstawiciela —
jak zareagowali?
Werset 13:
„Wtedy każdy z nich
szybko wziął swoją szatę
i położył ją przed nim
na schodach.
Zadęli w róg i wołali:
‚Jehu został królem!’”.
Chociaż nie wszystko rozumieli
i nie znali wielu szczegółów,
to skupili się na tym,
co wiedzieli.
Wiedzieli, skąd pochodzą te słowa,
i bez wahania okazali poparcie.
Wyobraźmy sobie,
co by się stało,
gdyby dowódcy wojskowi
podeszli do sprawy sceptycznie
albo zwyczajnie dali się
ponieść emocjom.
Jak mogłoby się
to odbić na Jehu?
Jak widzieliśmy
w wersecie 11,
Jehu już próbował zbagatelizować
znaczenie tej wizyty.
Biblia nie wyjaśnia,
dlaczego starał się
odwrócić uwagę od tego,
że został
namaszczony na króla.
Ale dowódcy wojskowi
okazali zdecydowane poparcie
i pełne zaufanie, że te słowa
naprawdę pochodzą od Jehowy.
Ich postawa ewidentnie
dodała sił Jehu.
Widać to wyraźnie
w wersecie 14.
Jehu niezwłocznie zabrał się
do zadania zleconego przez Jehowę.
Czego się z tego uczymy?
Przez ostatnie kilka lat z powodu
zmieniającej się sytuacji na świecie
otrzymaliśmy wiele wskazówek —
zarówno tu w Betel, jak i w terenie.
Ale Jehowa wie i rozumie,
że możemy mieć różne wątpliwości,
a nawet obawy, zwłaszcza jeśli
nie do końca coś rozumiemy
albo nie znamy
wszystkich szczegółów.
Wyobraźmy sobie,
jak się czuje Jehowa,
kiedy — tak jak ci
dowódcy wojskowi —
ufamy
Jego kierownictwu
i chętnie popieramy
postanowienia Jego organizacji.
Gdy decydujemy się wprowadzić
w życie otrzymane wskazówki,
to sprawiamy Jehowie
wielką radość —
On naprawdę to ceni.
Bo to nie tylko dowodzi
naszej wiary i zaufania,
ale wywiera też pozytywny
wpływ na innych braci.
Dodaje im sił.
Pewnie nieraz się
o tym przekonaliśmy.
Zastanówmy się teraz,
jak to wszystko wiąże się z zaufaniem
do imienia Jehowy,
Jego Słowa i organizacji.
Na pewno się zgodzimy,
że nasze słowa
zawsze powinny iść
w parze z tym, co robimy.
Jehowa
z pewnością się cieszy,
gdy w naszych modlitwach
mówimy Mu,
że Go kochamy
i Mu ufamy.
Ale żeby te słowa
okazały się prawdziwe,
musimy
tego dowodzić czynami.
A wtedy nasza więź
z Jehową będzie się umacniać.
Oznacza to, że powinniśmy
ufać wskazówkom Jehowy
i chętnie się
do nich stosować.
Chcemy też okazywać
zaufanie Jezusowi,
który kieruje zborem,
oraz „niewolnikowi
wiernemu i roztropnemu”,
który troszczy się o
ziemską część organizacji Bożej.
Ufajmy też starszym,
którzy wprowadzają
wskazówki w zborach.
I chociaż są oni
niedoskonali,
pamiętajmy, że Jehowa
ma do nich zaufanie.
Gdy popieramy ich decyzje,
możemy pozytywnie
wpływać na cały zbór.
Wszyscy wyczekujemy
lepszych czasów w nowym świecie.
Ale zanim one nadejdą,
żyjemy w „krytycznych czasach,
trudnych do zniesienia”,
co wyraźnie widać.
Dlatego bardziej
niż kiedykolwiek
musimy brać sobie do serca
i stosować w życiu
natchnione słowa
z Izajasza 30:15:
„Zachowujcie spokój
i okazujcie zaufanie
[pełne zaufanie do Jehowy,
naszego Boga] —
to będzie waszą siłą”.
Zaufanie to nie przypadkowe uczucie.
To świadomy wybór
oparty na przekonaniu,
że Jehowa zawsze wie,
co jest dla nas najlepsze.
Kiedy ufamy Jehowie
i Jego organizacji,
zachowujemy jedność.
Wideoklip z tego miesiąca podkreśla,
że braterska jedność
dodaje nam sił do trwania
mimo zmieniających się okoliczności.
Bracie, bądź tu
obok mnie, bym trwał,
tak wielki ciężar
na dnie serca czuję.
Choć wiem, że Bóg
z miłości Syna dał,
to znów myślę,
że na miłość nie zasługuję.
Przyjdź,
bo zwierzyć się chcę,
i pomódl ze mną się.
To, że jesteś przy mnie,
przynosi ulgę
i ogrzewa serce —
znów się uśmiecham.
Ty mi przypominasz,
że Bóg Jehowa
wspiera nas przez braci.
Trzymajmy się razem,
zawsze już razem.
Bracie, twe łzy,
drżący głos,
smutna twarz —
widzę to
i płaczę razem z tobą.
Pamiętaj, że
wsparcie zboru masz.
Mów śmiało, w czym jeszcze
ci możemy pomóc.
Wiedz,
że wysłuchać cię chcę,
pomodlę z tobą się.
Jestem, by ci pomóc
i dać ci ulgę,
ogrzać twoje serce,
wywołać uśmiech.
Więc pamiętaj, proszę,
że Bóg Jehowa
wspiera nas przez braci.
Jestem, by ci pomóc
i dać ci ulgę,
ogrzać twoje serce,
wywołać uśmiech.
Więc pamiętaj, proszę,
że Bóg Jehowa
wspiera nas przez braci.
Trzymajmy się razem.
Już zawsze,
zawsze już razem,
już zawsze.
Podczas klęski żywiołowej
wsparcie zapewniane przez naszą
duchową rodzinę jest bezcenne,
a nasze zaufanie do Bożej organizacji
może być dla innych pokrzepieniem.
Młodzi, czy wasi znajomi uważają,
że można wielbić Boga
na wiele sposobów?
Jak znaleźć ten właściwy
mimo tylu opinii?
Zobaczmy, jak dwie młode osoby
rozwiały swoje wątpliwości.
W szkole często się
nas przekonuje,
że powinniśmy akceptować
każdą religię i każdy styl życia.
Kiedyś w służbie agresywny
mężczyzna powiedział mi:
„Moja religia buduje szpitale,
działa charytatywnie,
robi tyle dobrego, a u was co?”.
To prawda, że jego religia
robiła to wszystko.
Pomyślałem:
„Czemu u nas tak nie jest?
Jeśli inne religie
robią coś dobrego,
czy na pewno jesteśmy
tą jedyną prawdziwą?”.
Zacząłem mieć wtedy
pewne wątpliwości.
W trakcie szkolenia
dla pielęgniarek
musiałam chodzić
na zajęcia z etyki.
Często omawialiśmy,
jak czyjaś religia
może wpływać na podejście
do opieki nad pacjentem.
Kiedyś rozmawialiśmy
o różnych orientacjach seksualnych,
tożsamości płciowej
i alternatywnych stylach życia.
Wykładowczyni zaczęła
chodzić po sali
i pytać każdego studenta,
co o tym myśli.
Siedziałam na krześle
i chciałam zapaść się pod ziemię.
Byłam totalnie zestresowana.
Mateusza 7:13, 14
mówi o dwóch drogach.
Tylko jedna z nich
jest dobra, druga nie.
Wiedziałem, że muszę
wzmocnić wiarę,
żeby upewnić się,
że jestem na tej właściwej.
Czyli na tej wąskiej.
Podczas studium osobistego wróciłem
do rozmowy z tamtym mężczyzną
i zapisałem sobie
wszystkie jego zarzuty.
Nad każdym z nich
mocno popracowałem.
Znalazłem wersety
z Mateusza 7:22, 23,
gdzie sam Jezus ostrzegł,
że nie wszyscy, którzy dokonują
wielu potężnych dzieł w jego imię,
będą zasługiwać na jego uznanie.
Pomyślałem o tym, co robimy
jako Świadkowie Jehowy.
Zachowujemy neutralność,
okazujemy wszystkim ludziom miłość
i na całym świecie
głosimy dobrą nowinę.
Czyli robimy to, co polecił Jezus.
Od razu się pomodliłam.
Jehowa naprawdę dodał mi sił.
Dzięki temu odpowiedziałam,
że nie żyję według własnych zasad.
Wybieram zasady Jehowy.
W Jana 18:38 czytamy,
że Piłat cynicznie zapytał Jezusa:
„A co to jest prawda?”,
bo nie wierzył, że Jezus
mógł znać prawdę absolutną.
Twierdzenie,
że prawda jest względna,
a wszystko jest do zaakceptowania,
nie jest niczym nowym.
Przysłów 22:3 mówi,
że „roztropny widzi
niebezpieczeństwo i się kryje”.
Przed zajęciami sprawdziłam,
co będziemy omawiać.
Wiedziałam, że bez
dobrego przygotowania
nie dam rady w logiczny sposób
obronić swoich wierzeń.
Pomogły mi różne artykuły, które
znalazłam na stronie jw.org.
Wiedziałem, że nie mogę tak po prostu
siedzieć w domu i się dołować,
bo nie miałbym sił do służby.
Kilka tygodni później znowu miałem
okazję bronić swoich wierzeń.
Kiedy z kimś rozmawiasz
i pokazujesz mu coś w Biblii,
być może nie uda ci się
go przekonać,
ale przekonujesz sam siebie,
że jesteś na właściwej drodze.
Osoby nieśmiałe, takie jak ja,
mogłyby pod wpływem drugich
zacząć wątpić w swoje przekonania.
Ale Jehowa zawsze wskazuje
nam jedyną właściwą drogę.
1 Koryntian 1:10 zachęca,
żeby ‛panowała wśród nas
całkowita jedność myśli i poglądów’.
Sprzeczne poglądy się wykluczają.
Trudno mi nawet wyrazić słowami,
jak niezwykle wdzięczna
jestem Jehowie za to,
że dał mi się poznać i wskazał mi
jedyną religię prawdziwą.
Bardzo sobie cenię
te niezwykłe dary
i dlatego chcę się ciągle wysilać,
żeby opowiadać innym o Jehowie
i dzielić się z nimi tymi prawdami.
Przekonanie, że istnieje
jedna religia prawdziwa,
nadaje mojemu życiu kierunek.
Pomaga mi pokonywać
różne przeciwności.
Nie muszę się ciągle zastanawiać,
co jest prawdą, a co nie.
Słowo Boże, Biblia, pozwala mi
rozwiewać wątpliwości
i zapewnia kierownictwo,
bez względu na to, co się wydarzy.
Nasza organizacja nie buduje szpitali,
ale to, co robimy, ratuje życie.
Pomagamy ludziom nawiązać
bliską więź z Jehową Bogiem.
Czy twoi nauczyciele lub rówieśnicy
zadają ci podobne pytania?
Może ty też chciałbyś wzmocnić
swoją wiarę tak jak Naomi i Vince?
Bądź pewny, że Jehowa
pobłogosławi twoim staraniom,
pomoże ci rozwiać wątpliwości
i zapewni wskazówki, które pomogą ci
się do Niego przybliżyć.
Jehowa nagrodzi również tych,
którzy wychodzą ze swojej strefy komfortu,
żeby poszerzyć zakres służby.
Zobaczmy, jak to potwierdzają
głosiciele na terenie z potrzebami.
Cześć, jestem Robert McGee
i działam na terenie z potrzebami
w Dominikanie.
Dominikana to raj do głoszenia.
Ma piękne plaże
i urozmaicony krajobraz,
ale przede wszystkim
przyjaznych mieszkańców.
Kiedy byłem dzieckiem,
zawsze chciałem zostać misjonarzem
i głosić ludziom
w dalekich krajach.
Teraz robię to każdego dnia.
Służba tutaj wiąże się
z pewnymi wyzwaniami,
trochę tęsknię też za domem,
ale miejscowi bracia
stali się dla mnie jak rodzina.
Zawsze chętnie pomagają
przybyszowi w potrzebie,
a ja często potrzebowałem
ich pomocy.
Kiedy przyjechałem,
pomogli mi znaleźć kwaterę.
Często przynosili mi coś do jedzenia
i pytali, jak sobie radzę.
Więc chociaż czasami
tęsknię za domem,
bardzo pomaga mi,
że mam tutaj duchową rodzinę.
Radość ze służby wynagradza mi
wszystkie niedogodności.
Pokażę wam teraz, jak wygląda
mój typowy dzień w Dominikanie.
Wstaję około 7:15.
O 8.30 wychodzę z domu.
Samochody ma tu niewielu ludzi,
popularne za to są motocykle.
To bardzo ekonomiczny
środek transportu.
Przed przyjazdem tutaj
nie umiałem jeździć na motocyklu
i nigdy nie myślałem,
że będę tak jeździł do służby.
Ale z pomocą miejscowych braci
nauczyłem się jeździć bezpiecznie.
I tak się teraz przemieszczam.
Dojazd do Sali Królestwa
zajmuje mi około 15 minut.
Jestem w zborze,
gdzie bracia posługują się
amerykańskim językiem migowym.
Zaraz po zbiórce
wyruszamy na teren.
Naprawdę łatwo się tu głosi.
Ludzie są przyjaźni
i chętnie rozmawiają.
Kiedy szukamy niesłyszących,
mieszkańcy często nas
do nich prowadzą.
Czasem musimy iść
naprawdę daleko.
Na początku taka służba
była dla mnie stresująca.
Ale bracia, z którymi głosiłem,
zawsze zachowywali spokój,
który mi się udzielał.
Ludzie naprawdę chcą nam pomóc
znaleźć niesłyszących
i cieszą się,
że robimy dla nich coś dobrego.
Większość ludzi szanuje tu Biblię,
dlatego łatwo się z nimi rozmawia.
Po porannej służbie
wszyscy wracają do domu,
żeby odpocząć
w czasie największego upału.
Ten miejscowy zwyczaj
bardzo mi się spodobał.
W czasie takiej przerwy
jem obiad.
Bardzo smakuje mi
la bandera.
To danie składa się z ryżu,
fasoli i jakiegoś mięsa.
Po obiedzie piję kawę
i odpoczywam lub sobie studiuję.
Po południu
znowu się spotykamy
i do wieczora prowadzimy
kursy biblijne.
W Dominikanie możesz prowadzić
tyle kursów, ile chcesz.
To mi się najbardziej
tutaj podoba.
Kiedy siadasz, żeby obliczyć koszty,
łatwo się skupić na tym,
co będziesz musiał poświęcić.
Ale pomyśl też o tym,
co zyskasz.
Mogę robić to, co kocham:
uczyć innych o Jehowie.
Niektórzy moi zainteresowani
zostali nawet ochrzczeni.
Nie ma większej radości.
Dużo się nauczyłem i przeżyłem
ze zborem wspaniałe chwile.
To wszystko by mnie ominęło,
gdybym został w domu.
Jehowa dał mi braci i siostry,
matki i ojców,
więc nigdy
nie czuję się samotny.
Często mówimy o ogólnoświatowej
społeczności braterskiej,
ale warto samemu przekonać się,
czym ona jest.
W Psalmie 34:8 czytamy:
„Spróbujcie i przekonajcie się,
że Jehowa jest dobry”.
Kiedy to zrobisz,
masz szansę doświadczyć
wielu wspaniałych błogosławieństw.
Naprawdę niewiele może się równać
z radością z głoszenia innym
prawdy o Jehowie.
Jeśli na razie nie możesz wyjechać
na teren z potrzebami,
to może mógłbyś poszerzyć
zakres służby w inny sposób?
W tym miesiącu usłyszeliśmy,
że stosowanie się do wskazówek
organizacji Jehowy w każdej sytuacji
może uratować nam życie.
Podobnie jak Habakuk, powinniśmy
wylewać swoje serce przed Jehową,
bo dzięki temu zachowamy spokój
i pokażemy, że Mu ufamy.
Rodzina Tschomba
w pełni zaufała Jehowie
i zastosowała się do wskazówek
w czasie niezwykle ciężkich prób.
Jeżeli chcemy trzymać się
wskazówek od Jehowy
przekazywanych przez
„niewolnika wiernego i roztropnego”,
to musimy się upewniać, że to,
w co wierzymy, jest prawdą.
Pocztówka z tego miesiąca
pochodzi z Serbii.
Jest to kraj śródlądowy pełen
żyznych równin na północy,
kotlin krasowych na wschodzie,
łagodnych wzgórz na zachodzie
i gór na południu.
Żyzna ziemia w tym kraju
daje obfite plony.
Serbia jest jednym z największych
eksporterów malin na świecie.
Rozległe pola rzepaku są źródłem pokarmu
dla zwierząt gospodarskich.
Popularnym przysmakiem
jest tu ćevapi,
czyli bałkańskie danie
z mięsa mielonego z przyprawami
w formie małych kiełbasek.
Kiełbaski wkłada się do puszystej bułki
i polewa tamtejszym kajmakiem,
czyli tłustym, kremowym,
słonym serkiem.
Zapraszamy na niedzielny obiad!
Spotykanie się na wspólnym posiłku
wczesnym popołudniem
to serbska tradycja, która jest okazją
do spędzenia czasu z przyjaciółmi.
Wiele osób przyczyniło się do tego,
że dobra nowina
trafiła do byłej Jugosławii,
po rozpadzie której powstała
między innymi Serbia.
Jedną z nich był żołnierz
Nica Tralea.
Kiedy w 1918 roku służył
w armii austro-węgierskiej,
został wzięty do niewoli przez Rosjan
i trafił na Syberię
tysiące kilometrów od domu.
Tam poznał prawdę.
Kiedy odzyskał wolność, wrócił do domu
i zaczął organizować zebrania.
Inną osobą był
młody barber Franz Brand.
Możecie go pamiętać
z pocztówki z Czarnogóry.
Był znany z tego,
że głosił swoim klientom.
Jeden z nich, Rudolf Kalle, został jego
współpracownikiem w służbie,
a potem obaj zostali nadzorcami
w Biurze Oddziału.
W latach 30. dwudziestu
doświadczonych pionierów,
w tym Martin Pötzinger, przyjechało tu,
żeby wesprzeć dzieło głoszenia.
Nie mówili w języku
serbsko-chorwackim,
ale używali kart świadectwa,
żeby głosić o Królestwie.
Martin Pötzinger wspomina,
jak z plecakami pełnymi literatury
odwiedzali odległe wioski i głosili tym,
którzy chcieli poznać prawdę.
Dziś, dzięki wysiłkom braci i sióstr,
prawda dociera do kolejnych miejsc.
W czasie żniw w Wojwodinie
rolnicy są bardzo zajęci,
dlatego głosiciele przemierzają
rowerami długie dystanse,
żeby dotrzeć do tych,
którzy pracują w polu.
Serbia jest niezwykle zróżnicowana.
Możemy tam usłyszeć ludzi
mówiących językiem
rosyjskim, chińskim,
urdu, perskim i romani.
Żeby dotrzeć
do społeczności romskiej,
głosiciele odwiedzają
zamieszkane przez nich okolice,
które zazwyczaj składają się
z małych domów zbudowanych blisko siebie.
Ich działania przynoszą
wspaniałe rezultaty.
Głosiciele ze zboru Belgrad-Romani
prowadzą 46 kursów biblijnych,
a ich średnia frekwencja na zebraniach
wynosi ponad 100 procent.
Bracia i siostry z tego zboru przesyłają
nam serdeczne pozdrowienia.
My też ich pozdrawiamy.
To była audycja JW Broadcasting
z Biura Głównego Świadków Jehowy.

JW Broadcasting — lipiec 2026