JW subtitle extractor

Καλώς ήρθατε στο JW Broadcasting®!
Σε αυτό το πρόγραμμα,
θα δούμε πώς ωφελούμαστε
όταν προσαρμόζουμε πρόθυμα τον τρόπο σκέψης μας.
Θα μάθουμε από δύο οικογένειες
που άνοιξαν τις καρδιές τους—και τα σπίτια τους—
και απόλαυσαν πολλές ευλογίες.
Σκάβοντας βαθιά, θα κατανοήσουμε
πώς ο Ιεχωβά καθαρίζει εμάς και την οργάνωσή του
και τι διδασκόμαστε από αυτή τη διαδικασία.
Επίσης, θα δούμε
πώς οι σωστές προτεραιότητες στη φροντίδα της οικογένειας
φέρνουν πλούσιες ανταμοιβές.
Παρακολουθείτε το JW Broadcasting.
Το θέμα που θα εξετάσουμε
είναι «Να Χρησιμοποιείτε τη Μνήμη σας Σοφά».
Ίσως αναρωτιέστε:
“Πώς μπορεί να γίνει αυτό;
Δεν μπορώ τι ελέγξω τι θυμάμαι”.
Και, σε έναν βαθμό, αυτό είναι αλήθεια.
Μπορούμε όμως να ελέγξουμε
σε τι αναμνήσεις επιλέγουμε να εστιάζουμε.
Θα δούμε, λοιπόν,
τι μαθαίνουμε από τον Ιεχωβά
για το πώς να χρησιμοποιούμε τη μνήμη μας.
Επίσης, θα δούμε τι ρόλο παίζει η μνήμη
στο να αγαπάμε τους άλλους
και να τους υπηρετούμε.
Ο Ιεχωβά πού εστιάζει στη σχέση του μαζί μας;
Παρακαλώ, ανοίξτε στο εδάφιο Εβραίους 6:10.
Εκεί λέει:
«Διότι ο Θεός δεν είναι άδικος
ώστε να ξεχάσει το έργο σας
και την αγάπη που δείξατε για το όνομά του,
διακονώντας τους αγίους
και συνεχίζοντας να τους διακονείτε».
Προσέξατε τι θυμάται ο Ιεχωβά;
Εστιάζει σε ό,τι καλό κάνουμε.
Μια σημείωση μελέτης σε αυτό το εδάφιο λέει:
«Από την άποψη του Θεού,
το να παραβλέπει τα καλά έργα ενός όσιου υπηρέτη του
ή να αδιαφορεί για αυτά
θα αποτελούσε αδικία εκ μέρους του».
Δεν περιγράφει αυτό εύστοχα
το πόσο ενδιαφέρεται ο Ιεχωβά για τους υπηρέτες του;
Φυσικά, ο Ιεχωβά ξέρει τα πάντα για εμάς,
και τις αμαρτίες που διαπράττουμε
και τα λάθη που κάνουμε.
Αλλά δεν εστιάζει στα αρνητικά μας σημεία.
Για παράδειγμα:
Ας παρομοιάσουμε τη μνήμη μας με μια βιβλιοθήκη.
Ο Ιεχωβά ξέρει κάθε βιβλίο που υπάρχει
σε κάθε ράφι.
Κάποια βιβλία περιέχουν τα λάθη και τις αμαρτίες μας.
Άλλα αφηγούνται τα καλά πράγματα που έχουμε κάνει.
Ο Ιεχωβά ξέρει πού βρίσκονται τα βιβλία με τα λάθη μας.
Αλλά επιλέγει να διαβάζει τα βιβλία
με τα καλά πράγματα που έχουμε κάνει
και να εστιάζει σε αυτά.
Πώς βοηθάει το παράδειγμα του Ιεχωβά εμάς
να χρησιμοποιούμε τη μνήμη μας σοφά;
Ας ξαναδούμε το Εβραίους 6:10,
και προσέξτε δύο πράγματα στα οποία μπορούμε να εστιάζουμε.
Το πρώτο είναι
η αγάπη που δείχνουμε για το όνομα του Θεού.
Έχουμε το προνόμιο να φέρουμε το όνομα του Θεού,
καθώς επίσης την ευθύνη να προστατεύουμε τη φήμη του.
Το πώς μιλάμε,
πώς ντυνόμαστε,
πώς ενεργούμε
είτε ανεβάζει τον Ιεχωβά στα μάτια των άλλων
είτε τον υποβιβάζει.
Γι’ αυτό, το εδάφιο Πρώτη Κορινθίους 10:31 λέει πως,
ό,τι και αν κάνουμε,
πρέπει να “κάνουμε τα πάντα για τη δόξα του Θεού”.
Πρέπει να είναι ξεκάθαρο σε όλους
ότι το όνομα του Ιεχωβά είναι ιερό
και σημαντικό για εμάς.
Επίσης, δείχνουμε αγάπη για το όνομα του Θεού
κάνοντάς το γνωστό στους άλλους.
Οπότε, κηρύττουμε τα καλά νέα της Βασιλείας του Θεού.
Γι’ αυτό, δίνουμε προσοχή στην ποιότητα της διακονίας μας.
Θυμόμαστε ότι πρέπει να προετοιμαζόμαστε.
Ενώ επιδιώκουμε να αρχίζουμε συζητήσεις με τους ανθρώπους,
πρέπει να έχουμε και κάτι ουσιαστικό να τους πούμε.
Ας θυμόμαστε επίσης να είμαστε άγρυπνοι
για να αξιοποιούμε ευκαιρίες να δώσουμε ανεπίσημη μαρτυρία,
να θυμόμαστε να βάζουμε προσωπικούς στόχους
και, αν το επιτρέπουν οι περιστάσεις μας,
να θυμόμαστε να προγραμματίζουμε χρόνο για το έργο
κάθε εβδομάδα.
Στόχος μας είναι να “κάνουμε τα πάντα
για χάρη των καλών νέων”
και να αποδεικνύουμε την αγάπη μας για τον Ιεχωβά
και το όνομά του.
Το δεύτερο πράγμα στο οποίο μπορούμε να εστιάζουμε,
σύμφωνα με το Εβραίους 6:10,
είναι το να “συνεχίσουμε να διακονούμε τους αγίους”.
Εδώ, “οι άγιοι”
είναι οι χρισμένοι με το πνεύμα ακόλουθοι του Χριστού.
Οι Εβραίοι Χριστιανοί τότε διακονούσαν
τους χρισμένους αδελφούς και αδελφές τους
με διάφορους τρόπους
—ίσως με υλική βοήθεια ή χρήματα όταν υπήρχε ανάγκη.
Τους δόθηκε έπαινος για ό,τι είχαν κάνει στο παρελθόν
για να υποστηρίξουν αυτούς τους αδελφούς και τις αδελφές
και για ό,τι συνέχιζαν να κάνουν για να τους βοηθούν.
Η αρχή που αναφέρεται στο Εβραίους 6:10
ισχύει και για όλους τους υπηρέτες του Θεού σήμερα.
Να θυμάστε
να κάνετε καλά πράγματα για τους άλλους.
Μας αρέσει όταν μας δείχνουν καλοσύνη ή γενναιοδωρία.
Χαιρόμαστε ακόμα περισσότερο
όταν υποκινούμαστε από αγάπη να δώσουμε κάτι στους άλλους.
Και ο κατάλογος με τα καλά πράγματα,
η πρακτική βοήθεια που μπορούμε να προσφέρουμε,
είναι ατελείωτος.
Λόγου χάρη, να παρέχουμε φαγητό, ρούχα
ή κατάλυμα σε όσους έχουν ανάγκη,
σε όσους έχουν πληγεί από καταστροφές,
είναι σοβαρά άρρωστοι
ή διώκονται λόγω της πίστης τους.
Επίσης, μπορούμε να επαινούμε
και να ενθαρρύνουμε τους αδελφούς της εκκλησίας μας.
Και κάνουμε το καλό
ιδιαίτερα όταν προσευχόμαστε
για αυτούς.
Πάντως,
όποιες και αν είναι οι περιστάσεις μας,
όλοι χρειάζεται να εφαρμόζουμε
τα λόγια του εδαφίου Παροιμίες 3:27:
«Μην αρνείσαι να κάνεις το καλό
σε εκείνους που πρέπει
αν έχεις τη δυνατότητα να τους βοηθήσεις».
Όταν θυμόμαστε ότι πρέπει να αγαπάμε το όνομα του Θεού
και να βοηθάμε τους άλλους,
δείχνουμε ότι χρησιμοποιούμε τη μνήμη μας σοφά.
Μια δυσκολία όσον αφορά τη μνήμη μας είναι ότι, δυστυχώς,
θυμόμαστε και πράγματα που θα θέλαμε να ξεχάσουμε.
Αυτό ισχύει ιδίως
αν κάποιος μας έχει φερθεί άσχημα ή χωρίς σεβασμό.
Και μόνο η ανάμνηση αυτού του ατόμου ή του τι έκανε,
μας γεμίζει μνησικακία,
το μυαλό μας κλειδώνει εκεί
και η πληγή μένει ανοιχτή.
Δείτε δύο διαφορετικά παραδείγματα.
Ας αρχίσουμε με την αφήγηση για τον Δαβίδ και τον Σιμεΐ.
Ο Σιμεΐ ήταν συγγενής του Σαούλ
και ένιωθε χρόνια μνησικακία για τον Δαβίδ
γιατί πίστευε ότι εξαιτίας του
είχε χάσει τη βασιλεία ο οίκος του Σαούλ.
Στο Δεύτερο Σαμουήλ, κεφάλαιο 16,
βλέπουμε τον Σιμεΐ να πετάει πέτρες και χώμα
στον Δαβίδ και στους άντρες του
και να τους καταριέται.
Αυτό ήταν τρομερή έλλειψη σεβασμού
από μέρους του Σιμεΐ.
Τότε ένας από τους άντρες του Δαβίδ, ο Αβισαί,
ζητάει την άδεια να σκοτώσει τον Σιμεΐ,
αλλά ο Δαβίδ αρνείται.
Με ταπεινοφροσύνη,
αντιστάθηκε στον πειρασμό να πάρει εκδίκηση
και άφησε το ζήτημα στα χέρια του Ιεχωβά.
Ο Δαβίδ έμεινε απόλυτα ήρεμος
και έδειξε μεγάλη αυτοσυγκράτηση.
Αργότερα, όταν ο Δαβίδ επέστρεψε στον θρόνο,
ο Σιμεΐ μετανόησε και ζήτησε συγχώρηση.
Και πάλι, ο Αβισαί ήθελε να τον σκοτώσει,
αλλά και πάλι, ο Δαβίδ δεν το επέτρεψε.
Μάλιστα, ορκίστηκε ότι δεν θα σκότωνε τον Σιμεΐ.
Ο Δαβίδ χειρίστηκε το ζήτημα με τρόπο που προφανώς
ευαρεστούσε πολύ τον Ιεχωβά.
Αλλά προτού πεθάνει,
ο Δαβίδ είπε στον γιο του τον Σολομώντα
αυτά που διαβάζουμε στο Πρώτο Βασιλέων 2:8, 9:
«Μαζί σου είναι επίσης ο Σιμεΐ,
ο γιος του Γηρά του Βενιαμινίτη από το Βαχουρίμ.
Αυτός ήταν που με καταράστηκε με βαριά κατάρα
την ημέρα που πήγαινα στη Μαχαναΐμ·
αλλά όταν κατέβηκε να με συναντήσει στον Ιορδάνη,
του ορκίστηκα στον Ιεχωβά:
“Δεν θα σε θανατώσω με σπαθί”.
Εσύ όμως
μην τον αφήσεις ατιμώρητο,
γιατί είσαι σοφός άνθρωπος
και ξέρεις τι πρέπει να του κάνεις·
πρέπει να κατεβάσεις τα γκρίζα του μαλλιά στον Τάφο
με αίμα».
Ο Δαβίδ ίσως ήταν λίγο πάνω από 60 χρονών
όταν πρωτοσυνάντησε τον Σιμεΐ,
και 70 όταν πέθανε.
Άρα, και ύστερα από αρκετά χρόνια,
το κρατούσε μέσα του.
Δεν ξεχνούσε αυτό που είχε κάνει ο Σιμεΐ.
Η Γραφή δεν αποκαλύπτει γιατί αντέδρασε έτσι ο Δαβίδ.
Αλλά αυτό μας δείχνει ότι,
αν κάποιος μας φερθεί άδικα
ή άστοργα,
ίσως είναι πολύ δύσκολο να ξεπεράσουμε το ζήτημα,
έστω και αν το χειριστήκαμε σωστά στην αρχή.
Και ίσως ο πόνος που νιώθουμε μέσα μας
κρατήσει χρόνια.
Επομένως, τι θα μας βοηθήσει
να προχωρήσουμε στη ζωή μας
και να διατηρούμε τη σωστή στάση;
Εξετάστε το παράδειγμα
που έθεσε ο Ιησούς σε σχέση με τον Πέτρο.
Τη νύχτα που τον συνέλαβαν,
ο Πέτρος τού είχε υποσχεθεί
ότι ποτέ δεν θα τον εγκατέλειπε.
Λίγες ώρες μετά,
αρνήθηκε ότι γνώριζε τον Ιησού,
όχι μία ή δύο φορές, αλλά τρεις.
Σκεφτείτε:
Ο Ιησούς αντιμετώπιζε
την πιο σκληρή δοκιμασία της επίγειας ζωής του.
Αλλά τότε ακριβώς που χρειαζόταν στήριξη,
οι μαθητές του,
ακόμα και ο στενός του φίλος ο Πέτρος,
τον εγκατέλειψαν.
Μόλις ο Πέτρος συνειδητοποίησε τι είχε κάνει,
κατέρρευσε και άρχισε να κλαίει,
συντετριμμένος από τις ενοχές του.
Αλλά τι έκανε ο Ιησούς;
Πρώτη Κορινθίους 15:5:
Αφού αναστήθηκε, εμφανίστηκε στον Πέτρο.
Το θεώρησε αυτό ευκαιρία να επιπλήξει τον Πέτρο,
να του πει πόσο απογοητευμένος ήταν μαζί του;
Παίρνουμε μια ιδέα για το τι συνέβη
από το εδάφιο Μάρκος 16:7.
Προσέξτε τι είπε ο άγγελος στις γυναίκες
που πήγαν στο μνήμα του Ιησού:
«Αλλά πηγαίνετε και πείτε στους μαθητές του
και στον Πέτρο:
“Πηγαίνει πριν από εσάς στη Γαλιλαία.
Εκεί θα τον δείτε, όπως σας είπε”».
Η σημείωση μελέτης σε αυτό το εδάφιο λέει εν μέρει
ότι «προτού ο Ιησούς εμφανιστεί
σε όλους τους μαθητές του μαζί,
προφανώς εμφανίστηκε στον Πέτρο
όταν εκείνος ήταν μόνος του.
Η προσοχή που του δείχτηκε προσωπικά,
αλλά και το ότι ο άγγελος αναφέρθηκε ειδικά σε εκείνον,
ασφαλώς τον διαβεβαίωσαν ότι είχε λάβει συγχώρηση
για το ότι είχε αρνηθεί τρεις φορές
οποιαδήποτε σχέση με τον φίλο του».
Πόση ανακούφιση θα ένιωσε ο Πέτρος!
Βέβαια, ο Ιησούς δεν ξέχασε αυτό που είχε κάνει ο Πέτρος.
Αλλά επέλεξε να θυμάται,
όχι τα λάθη του,
αλλά τις εξαιρετικές του ιδιότητες.
Δεν συγχώρησε απλώς τον Πέτρο,
αλλά του εμπιστεύτηκε και το προνόμιο
να ενισχύσει τους αδελφούς του.
Τι θαυμάσιο παράδειγμα έθεσε για εμάς!
Αν πληγωθούμε από κάποιον που θεωρούσαμε φίλο,
ας μιμηθούμε τον Ιησού
και ας χρησιμοποιήσουμε τη μνήμη μας σοφά.
Ας δούμε ένα τελευταίο παράδειγμα σοφής χρήσης της μνήμης.
Έχει να κάνει και πάλι με τον Δαβίδ.
Θυμόταν περιπτώσεις στη ζωή του
στις οποίες είχε δει το χέρι του Ιεχωβά.
Έτσι είχε τη σιγουριά
να αντιμετωπίσει ακόμα και τις χειρότερες αντιξοότητες.
Δείτε τα λόγια του στον 27ο Ψαλμό,
εδάφια 2 και 3:
«Όταν κακοί άνθρωποι μου επιτέθηκαν
για να καταβροχθίσουν τη σάρκα μου,
οι αντίδικοί μου και οι εχθροί μου
ήταν αυτοί που σκόνταψαν και έπεσαν.
Ακόμη και αν κατασκηνώσει ολόκληρος στρατός εναντίον μου,
η καρδιά μου δεν θα φοβηθεί.
Και αν ξεσπάσει πόλεμος εναντίον μου,
ακόμη και τότε θα νιώθω σιγουριά».
Τι αποφασιστικότητα!
«Η καρδιά μου δεν θα φοβηθεί».
«Θα νιώθω σιγουριά».
Μπορούμε να αναπτύξουμε και εμείς
την απόλυτη σιγουριά που είχε ο Δαβίδ;
Μπορούμε αν χρησιμοποιούμε τη μνήμη μας σοφά.
Λόγου χάρη,
περάσατε ποτέ μια δύσκολη κατάσταση
για την οποία προσευχηθήκατε στον Ιεχωβά
και μετά είδατε
πώς σας έδωσε την απαραίτητη σοφία και δύναμη
ή πώς τακτοποίησε το ζήτημα για εσάς;
Να το θυμάστε αυτό.
Θέλατε ποτέ να κάνετε πιο πολλά για τον Ιεχωβά
και μετά είδατε πώς εκείνος απομάκρυνε εμπόδια
που σας φαίνονταν αξεπέραστα
ώστε τελικά να πετύχετε τον στόχο σας;
Και αυτό να το θυμάστε.
Στη διάρκεια της ζωής μας,
θα αποκτήσουμε πολλές αναμνήσεις.
Καθώς θυμόμαστε τις εμπειρίες μας με άλλους,
ας εστιάζουμε στις θετικές ιδιότητες των αδελφών μας
και ας μην ξεχνάμε τα καλά πράγματα που έχουν κάνει.
Και εξετάζοντας την καρδιά μας,
ας βάλουμε στόχο να πετάξουμε καθετί άχρηστο,
όπως η πικρία και ο φθόνος,
και ας συνεχίζουμε να καλλιεργούμε πολύτιμες ιδιότητες,
όπως η αγάπη και η συγχωρητικότητα.
Και ας θυμόμαστε πάντοτε
πώς μας έχει βοηθήσει ο Ιεχωβά στο παρελθόν
και πώς μας βοηθάει τώρα.
Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι
πως, ό,τι δυσκολίες και αν συναντήσουμε,
θα τις ξεπεράσουμε
αν χρησιμοποιούμε τη μνήμη μας σοφά.
Εκτός από τα Βιβλικά παραδείγματα,
και στη σύγχρονη εποχή
κάποιοι έχουν χρησιμοποιήσει τη μνήμη τους σοφά.
Για παράδειγμα, ο αδελφός Ντον Σουένινγκ.
Ύστερα από μια ζωή στην υπηρεσία,
θυμάται πολλές αλλαγές που έγιναν στην οργάνωση του Θεού.
Τι έμαθε από αυτές;
Η σύγχρονη ιστορία του λαού του Ιεχωβά
χαρακτηρίζεται από αύξηση,
πρόοδο
και πολλές αλλαγές.
Έχω ζήσει πολλές από αυτές τις αλλαγές.
Ήταν συναρπαστικό,
λίγο τρομακτικό κάποιες φορές,
αλλά πάντα ανταμειφτικό.
Έχω δει “τον χαλκό να γίνεται χρυσάφι”.
Ονομάζομαι Ντον Σουένινγκ.
Υπηρετώ τον Ιεχωβά πάνω από 70 χρόνια
και βρίσκομαι μόλις στην αρχή.
Ο πατέρας μου γνώρισε την αλήθεια
όταν ένας συνάδελφός του τού έδωσε ένα βιβλίο,
και σύντομα όλοι αρχίσαμε να παρακολουθούμε συναθροίσεις.
Αυτή ήταν μεγάλη αλλαγή για εμάς,
αλλά η εκκλησία μάς καλοδέχτηκε.
Οι αδελφοί με έκαναν να νιώθω
ότι ήμουν και εγώ μέρος της εκκλησίας.
Χαιρόμουν πολύ να πηγαίνω εκεί,
ένιωθα ότι με εκτιμούσαν.
Ορισμένες οργανωτικές αλλαγές
τις κατανόησα και τις δέχτηκα εύκολα.
Όταν πρωτοπήρα τη Μετάφραση Νέου Κόσμου,
είδα αμέσως ότι ήταν μια θαυμάσια αλλαγή.
Τη θεωρούσα πολύτιμη
και διάβαζα ένα κεφάλαιο κάθε μέρα.
Ήταν τόσο απλή και ξεκάθαρη.
Δεν ήταν σαν τη Μετάφραση Βασιλέως Ιακώβου
που διάβαζα πριν.
Με βοήθησε να αντιληφθώ
ότι ο Ιεχωβά είναι πραγματικό Πρόσωπο
και ότι μπορούμε να τον πλησιάσουμε.
Έτσι λοιπόν,
έκανα πρόοδο
και βαφτίστηκα στα 16 μου.
Όταν έκλεισα τα 18,
έγινα διακονικός υπηρέτης.
Ένας από τους πρώτους μου διορισμούς
ήταν να διεξάγω τη μελέτη βιβλίου
σε έναν όμιλο αδελφών
όπου πολλοί ήταν μεγαλύτεροι
και πιο έμπειροι από εμένα.
Είχα πολύ άγχος στην αρχή.
Σας καλωσορίζουμε όλους.
Εε, ας, εε—
Μερικές φορές, μου ήταν δύσκολο.
Υπήρχαν φορές που δεν ήξερα τι έλεγα
και απλώς καλύπταμε την ύλη.
Αλλά, παρά την αμηχανία μου,
οι αδελφοί και οι αδελφές ήταν πολύ υποστηρικτικοί.
Ένιωθα σαν να με καθησύχαζε ο Ιεχωβά στον νέο μου ρόλο.
Οι περισσότερες αλλαγές μάς επηρεάζουν.
Για εμένα, το 1972 ήρθε μια μεγάλη αλλαγή.
Ήμουν υπηρέτης εκκλησίας,
δηλαδή το άτομο που αναλάμβανε την ηγεσία,
και είχα πολλές ευθύνες.
Και τότε ήρθε η κατανόηση
ότι θα είχαμε ένα πρεσβυτέριο στην εκκλησία.
Δεν μου ήταν εύκολο να το δεχτώ
και δεν μου άρεσε που ένιωθα έτσι.
Ήθελα να χαρώ για την αλλαγή,
και έπρεπε να εργαστώ πάνω σε αυτό.
Ήρθα πιο κοντά στον Ιεχωβά
επειδή το έκανα θέμα προσευχής.
Του ζητούσα να με βοηθήσει να καταλάβω την κατάσταση.
Συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να αυξήσω την πνευματικότητά μου.
Είδα τη σοφία πίσω από αυτή την οργανωτική αλλαγή.
Είναι υπέροχο να υπάρχει πρεσβυτέριο.
Περισσότερα άτομα φροντίζουν την εκκλησία.
Πραγματικά, έχει αποδειχτεί μια ευλογία.
Έχω ωφεληθεί πάρα πολύ από την πείρα των μεγαλύτερων αδελφών
και από την ενεργητικότητα των νεότερων.
Έχω δει πόσο αληθινή είναι η παροιμία:
«Η επιτυχία έρχεται μέσω πολλών συμβούλων».
Πάντοτε θα υπάρχουν αλλαγές,
και εμείς πρέπει να συνεργαζόμαστε με τον Ιεχωβά.
Οι αλλαγές είναι για το καλό μας.
Ίσως δεν φαίνεται αρχικά,
αλλά σε βάθος χρόνου θα το δούμε.
Και φυσικά,
οι μεγαλύτερες αλλαγές είναι μπροστά μας.
Αυτός είναι ο πιο συναρπαστικός καιρός στη σύγχρονη ιστορία
για να βρίσκεται κανείς στην εκκλησία του Ιεχωβά.
Αν είστε νεαρά άτομα,
μη χάνετε χρόνο.
Γνωρίστε την οργάνωση του Ιεχωβά,
γίνετε μέρος της.
Να είστε δραστήριοι στην τοπική σας εκκλησία.
Μιλήστε στους πρεσβυτέρους.
Πείτε τους ότι είστε διαθέσιμοι να αναλάβετε
οποιονδήποτε διορισμό θα μπορούσατε.
Αφήστε τον Ιεχωβά να σας κατευθύνει.
Εμπιστευτείτε τον,
και η ζωή σας θα είναι συναρπαστική, γεμάτη ευτυχία.
Και τώρα, με συγχωρείτε αλλά θα σας αφήσω.
Με περιμένει πολλή δουλειά ακόμα.
Σήμερα,
οι περισσότεροι από εμάς
δεν θα μπορούσαμε καν να φανταστούμε μια εκκλησία
που να μην έχει πρεσβυτέριο.
Αλλά ο αδελφός Σουένινγκ
δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί σε αυτή την αλλαγή.
Πώς είδε τελικά τα πράγματα όπως ο Ιεχωβά;
Το έκανε θέμα προσευχής
και προσπάθησε να δει γιατί αυτή η αλλαγή ήταν σοφή.
Ας δούμε πώς η προσευχή βοήθησε δύο οικογένειες
να απολαύσουν επιπρόσθετες θεοκρατικές δραστηριότητες
και πώς ωφελήθηκαν
φιλοξενώντας εκπροσώπους σε ειδικές συνελεύσεις.
Το 2015,
διεξάχθηκε μια ειδική συνέλευση στην πόλη μας, τη Μεδεγίν,
και μας δόθηκε η ευκαιρία
να φιλοξενήσουμε εκπροσώπους στο σπίτι μας.
Αλλά εκείνη την εποχή,
είχα πάρα πολλά στο κεφάλι μου.
Το εικοσιτετράωρο δεν μου έφτανε.
Ο γιος μας ήταν 11 χρονών, σχεδόν έφηβος,
ενώ η γυναίκα μου ανέρρωνε από κάποιο πρόβλημα υγείας.
Φοβόταν ότι δεν θα μπορούσε να περιποιηθεί τους αδελφούς
όπως θα ήθελε.
Σκεφτήκαμε:
“Μπα, δεν είναι καιρός για φιλοξενίες.
Δεν έχουμε περιθώριο για κάτι τέτοιο τώρα”.
Πάντα ζητούσαμε από τον Ιεχωβά
να μας βοηθάει να παρέχουμε στον γιο μας
όσο το δυνατόν καλύτερη πνευματική εκπαίδευση.
Αναζητούσαμε τρόπους για να τον βοηθήσουμε
να πλησιάσει περισσότερο τον Ιεχωβά.
Έτσι μια μέρα, η γυναίκα μου είπε:
«Ο Ιεχωβά είναι πολύ γενναιόδωρος μαζί μας.
Ας τον μιμηθούμε
δείχνοντας γενναιοδωρία στους αδελφούς μας».
Με προσευχή λοιπόν,
μοιράσαμε μεταξύ μας τις δουλειές που έπρεπε να γίνουν
ώστε να είμαστε έτοιμοι να υποδεχτούμε τους αδελφούς μας.
Όταν έφτασαν οι αδελφοί,
ήταν τόσο εγκάρδιοι και αληθινοί.
Νιώσαμε λες και γνωριζόμασταν χρόνια.
Ενθαρρυνθήκαμε πολύ
παρατηρώντας πόσο αγαπούσαν τα πνευματικά πράγματα.
Έβλεπες ότι είχαν ένα καλό πνευματικό πρόγραμμα.
Η φιλία μας με αυτούς τους αδελφούς,
οι συζητήσεις που κάναμε,
όλα άσκησαν θετική επίδραση στον γιο μας.
Μια μέρα, μου είπε:
«Μπαμπά, θέλω να σου πω κάτι πολύ σημαντικό».
Μου άνοιξε την καρδιά του
και μου είπε πόσο πολύ αγαπούσε τον Ιεχωβά.
Και λέει:
«Θέλω να βαφτιστώ».
Εκείνοι οι αδελφοί που ήρθαν να μείνουν στο σπίτι
ήταν ξεκάθαρη απάντηση του Ιεχωβά στις προσευχές μας.
Διατηρούμε τη φιλία μας μέχρι σήμερα.
Τους επισκεφτήκαμε και εμείς,
και έχουμε τόσο ωραίες αναμνήσεις από εκείνη τη συνέλευση.
Χαιρόμαστε πολύ που ανοίξαμε το σπίτι
και την καρδιά μας σε εκείνους τους αδελφούς
δείχνοντάς τους αγάπη.
Είναι κάτι ανεκτίμητο.
Μας έδωσε μεγάλη χαρά.
Ποτέ δεν φανταζόμουν
ότι η φιλοξενία θα αποτελούσε απάντηση
στις προσευχές της μαμάς μου και στις δικές μου.
Ο Αβραάμ έδειχνε φιλοξενία σε ξένους.
Όταν άκουσα για την ειδική συνέλευση, είπα:
«Να η ευκαιρία μου!
Πάντα ήθελα να φιλοξενήσω αδελφούς».
Εκείνον τον καιρό,
το σπίτι μας δεν ήταν ιδιαίτερα επιπλωμένο.
Είχαμε μόνο τα απαραίτητα για να κοιμόμαστε και να τρώμε,
ενώ το τραπέζι μας ήταν πολύ μικρό.
Αλλά υπήρχε και άλλο πρόβλημα.
Εγώ διαφωνούσα.
Τους είπα ότι δεν θα βοηθούσα,
μη μου το ζητήσουν καν.
Η αδελφή μου δεν ήταν στην αλήθεια.
Αυτό που με ενδιέφερε ήταν οι σπουδές μου
και η δουλειά μου.
Ένιωθα πολύ μόνη,
άδεια,
πολύ δυστυχισμένη.
Οι αδελφοί που φιλοξενήσαμε
ήταν ένα πολύ ταπεινό αντρόγυνο.
Είχαν πλάκα, ήταν στοργικοί
και κουβέντιαζες άνετα μαζί τους.
Έτρωγαν ό,τι υπήρχε στο σπίτι
—οτιδήποτε και αν ήταν αυτό.
Ήταν απλοί.
Μας έκαναν να νιώθουμε λες και γνωριζόμασταν χρόνια.
Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν η χαρά τους.
Και κατάλαβα ότι ήταν χαρούμενοι
επειδή υπηρετούσαν τον Ιεχωβά.
Είμαι ευγνώμων στη μητέρα μου και στην αδελφή μου
που φιλοξένησαν τους αδελφούς,
επειδή είχα την ευκαιρία να δω
αυτά τα υπέροχα παραδείγματα
που μου έδωσαν την αναγκαία ώθηση
για να πλησιάσω τον Ιεχωβά.
Ζήτησα μελέτη,
το πήρα στα σοβαρά
και έκανα πρόοδο.
Στις 7 Μαρτίου 2020, βαφτίστηκα.
Και αποκτήσαμε παντοτινούς φίλους, φίλους αληθινούς.
Ακόμα κρατάμε επαφή μαζί τους.
Μάλιστα, έχουμε φτιάξει ομάδα για να μιλάμε.
Την ονομάσαμε «Μεγάλη Οικογένεια».
Η επίσκεψή τους δεν ήταν απλώς δώρο
αλλά τεράστια ευλογία του Ιεχωβά
για ολόκληρη την οικογένειά μας.
Πιο δεμένες οικογένειες,
νέοι φίλοι
και αναμνήσεις που θα έχουμε για μια ζωή
είναι μόνο μερικές ευλογίες που απολαμβάνουμε
κάνοντας το καλό στους άλλους.
Φυσικά, δεν είναι καλές όλες οι αναμνήσεις.
Τι θα πούμε για πράγματα που θα θέλαμε να ξεχάσουμε;
Ας δούμε τα μαθήματα
που παρουσιάζονται στην πρωινή λατρεία με θέμα
«Όλοι Σφάλλουμε Πολλές Φορές».
Υπάρχουν πολλά που μπορούμε να πούμε
για το εδάφιο Ιακώβου 3:2.
Εκεί διαβάζουμε:
«Όλοι σφάλλουμε πολλές φορές».
Τα συμφραζόμενα δείχνουν ότι αυτή η έκφραση
αναφέρεται στα σφάλματα που κάνουμε με τα λόγια μας.
Και η υποσημείωση στη λέξη «σφάλλουμε» λέει:
«Κυριολεκτικά “σκοντάφτουμε”».
Όλοι μας έχουμε ακούσει πολλές καλές συμβουλές
για το πώς να ελέγχουμε τα λόγια μας.
Ίσως μας έχουν πει εκφράσεις όπως:
«Σκέψου πριν μιλήσεις»,
«Μέτρα ως το 10»,
«Να ακούς πιο προσεκτικά»
ή μας έχουν δώσει άλλες καλές συμβουλές
για το πώς να μιλάμε.
Και όλες αυτές είναι χρήσιμες.
Έχετε προσέξει όμως ότι παρά τις συμβουλές
και την πείρα που έχουμε αποκτήσει στη ζωή,
λέμε και πάλι λόγια που πληγώνουν;
Μιλάμε με θυμό και μετά σκεφτόμαστε:
“Γιατί το είπα αυτό;”
Η εικόνα που χρησιμοποιεί ο Ιάκωβος,
ότι σκοντάφτουμε, είναι εύστοχη.
Όταν σκοντάφτουμε, ντρεπόμαστε
και κοιτάμε γύρω μας μήπως μας έχει δει κανείς.
Και, αφού σηκωθούμε,
ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνουμε;
Συνήθως κοιτάμε κάτω
για να δούμε γιατί σκοντάψαμε.
Ίσως υπήρχε κάτι στο έδαφος
—ένα αντικείμενο—
ίσως το πεζοδρόμιο να ήταν σπασμένο σε κάποιο σημείο
και εμείς δεν το είδαμε.
Ή μπορεί απλώς να μην προσέχαμε που πηγαίναμε
και έτσι πέσαμε.
Εμένα μου έχει συμβεί πολλές φορές
να κατεβαίνω τις σκάλες και να σκοντάψω
επειδή ήμουν τόσο απορροφημένος στις σκέψεις μου
που δεν πρόσεχα τα βήματά μου.
Υπάρχει βέβαια και η σπάνια περίπτωση
να σκοντάψαμε επειδή κάποιος μας έβαλε τρικλοποδιά.
Σε αυτή τη φυσική αντίδραση θέλουμε να εστιάσουμε σήμερα
—στο ότι κοιτάμε κάτω για να δούμε
για ποιον λόγο σκοντάψαμε.
Αυτό είναι το σημείο.
Κάθε φορά που σκοντάφτουμε
έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε κάτι.
Όταν κάνουμε κάποιο λάθος
χρειάζεται να αφιερώνουμε χρόνο
για να σκεφτόμαστε:
“Τι με έκανε να αντιδράσω έτσι;
Και πώς μπορώ να αναγνωρίζω τέτοιες καταστάσεις
ώστε την επόμενη φορά να αντιδράσω καλύτερα;”
Βλέπετε, αν αναγνωρίζουμε τις καταστάσεις
που μας κάνουν να μιλάμε με άσχημο τρόπο,
θα μπορούμε να προετοιμαζόμαστε
και να ελέγχουμε την αντίδρασή μας
προτού πούμε κάτι,
αντί να το πούμε και μετά να μετανιώσουμε για αυτό.
Αν όμως κάνουμε τα ίδια λάθη ξανά και ξανά,
αυτό σημαίνει ότι τελικά
δεν έχουμε πάρει κάποιο μάθημα από αυτά.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι
που μπορεί να μας κάνουν να σκοντάψουμε
—οι αμφιβολίες, ο φόβος, η υπερηφάνεια.
Ας εξετάσουμε όμως τώρα δύο άλλες προκλήσεις
και ας δούμε πώς μπορούμε κατ’ αρχάς να τις αναγνωρίζουμε
και στη συνέχεια να τις αντιμετωπίζουμε.
Η πρώτη πρόκληση που θα συζητήσουμε
είναι η οικειότητα.
Ίσως γνωρίζουμε κάποιον τόσο καλά
ώστε μερικές φορές δεν του φερόμαστε με σεβασμό.
Αυτό είναι κάτι που μπορεί να αντιμετώπισε και ο Ιάκωβος,
ο συγγραφέας του σημερινού εδαφίου.
Ας σκεφτούμε το εξής:
“Πώς να ήταν για τον Ιάκωβο να μεγαλώνει
έχοντας για μεγάλο αδελφό του τον Ιησού;”
Ίσως σκεφτόταν:
“Αυτός θέλει να είναι ο αγαπημένος της μαμάς.
Νομίζει ότι είναι τέλειος”.
Τελικά ήταν.
Όπως ξέρουμε, ο Ιάκωβος
δεν αναγνώριζε από την αρχή τον Ιησού ως τον Μεσσία.
Και ένας από τους λόγους
μπορεί να ήταν ότι είχαν μεγαλώσει μαζί.
Το εδάφιο Μάρκος 3:21 μας δίνει μια ιδέα
για το τι σκεφτόταν η οικογένεια του Ιησού
—Μάρκος 3:21:
«Όταν το άκουσαν αυτό οι συγγενείς του,
πήγαν να τον πάρουν από εκεί [τον Ιησού],
γιατί έλεγαν:
“Έχει χάσει τα λογικά του”».
Και όπως λέει η σημείωση μελέτης,
πιθανόν και ο Ιάκωβος
να ήταν ένας από τους συγγενείς
που είπαν αυτά τα λόγια.
Φαντάζεστε πώς μπορεί να ένιωσε αργότερα,
όταν έγινε αυτό που αναφέρεται στην 1 Κορινθίους 15:7;
1 Κορινθίους 15:7:
«Έπειτα από αυτό, [ο Ιησούς] εμφανίστηκε στον Ιάκωβο,
κατόπιν σε όλους τους αποστόλους».
Πώς να ένιωσε ο Ιάκωβος
όταν εμφανίστηκε σε αυτόν ο Ιησούς
και είχαν μια ουσιαστική συζήτηση;
Πιθανότατα πολύ άσχημα.
Πρέπει να είχε μετανιώσει βαθιά
για κάποια από τα πράγματα που του είχε πει στο παρελθόν.
Και πλέον τον αναγνώριζε ως τον Μεσσία.
Ας το εφαρμόσουμε σε εμάς.
Μιλάτε καμιά φορά στον σύζυγο ή στη σύζυγό σας
με τρόπο που ποτέ δεν θα μιλούσατε σε κάποιον άλλον;
Μήπως η οικογένειά σας ξέρει ακριβώς
τι να πει ή τι να κάνει
για να σας βγάλει εκτός εαυτού
και να πείτε πράγματα για τα οποία θα μετανιώσετε;
Ίσως το κάνουν σκόπιμα, ίσως και όχι.
Αναρωτηθείτε:
“Αν δεν ήταν μέλος της οικογένειάς μου,
θα του μιλούσα έτσι;”
Αν όχι,
τότε ίσως χρειάζεται να προετοιμαζόμαστε
για το πώς να αντιδρούμε
όταν μας αναστατώνουν τα κοντινά μας πρόσωπα.
Να αναγνωρίζουμε τι είναι αυτό που μας εκνευρίζει
και να μάθουμε να ελέγχουμε την αντίδρασή μας.
Μην σκοντάφτετε στο σπασμένο πεζοδρόμιο της οικειότητας.
Να το βλέπετε, να προετοιμάζεστε
και να το αποφεύγετε.
Μια άλλη πρόκληση είναι
όταν νιώθουμε ότι δεχόμαστε επίθεση.
Κάθε φορά που βρισκόμαστε σε μια τέτοια κατάσταση,
χρειάζεται να προσδιορίζουμε τι ακριβώς νιώθουμε.
Ποιο είναι το συναίσθημα
που μας οδηγεί σε αυτή την αντίδραση;
Η ζήλια;
Η υπερηφάνεια;
Ο εγωισμός;
Μήπως θυμηθήκαμε ένα πρόβλημα
που είχαμε παλιότερα με αυτό το άτομο;
Αν αναλύουμε κάθε κατάσταση
και προσδιορίζουμε ποιο συναίσθημα
προκάλεσε την αντίδρασή μας,
τότε θα καλλιεργούμε ιδιότητες
που θα μας βοηθούν να αντιδρούμε καλύτερα.
Ας δούμε μερικές κακές αντιδράσεις που μπορεί να έχουμε
σε κάποιες καταστάσεις.
“Δεν με προσέχουν όταν μιλάω”.
Η αντίδραση;
Μιλάμε πιο δυνατά ή φωνάζουμε.
“Δεν με σέβονται”.
Η αντίδρασή μας;
Ούτε εμείς τους σεβόμαστε.
“Με κατηγορούν άδικα”.
Η αντίδρασή μας;
Ξεσπάμε, προσπαθούμε με κάθε τρόπο να δικαιωθούμε.
“Παρεξηγούν τα λόγια μου”.
Η αντίδρασή μας;
Εκνευριζόμαστε, δεν ξαναμιλάμε.
Ο Ιάκωβος στο τέλος του κεφαλαίου 3,
εδάφια 14-18,
εξηγεί πώς να αντικαταστήσουμε
κάποια από αυτά τα αρνητικά αισθήματα με θετικά
—Ιακώβου 3:14-18:
«Aν έχετε πικρή ζήλια και φιλόνικη διάθεση στην καρδιά σας,
μην κομπάζετε και λέτε ψέματα εναντίον της αλήθειας.
Αυτή δεν είναι η σοφία που κατεβαίνει από πάνω·
είναι επίγεια, ζωώδης, δαιμονική.
Διότι όπου υπάρχει ζήλια και φιλόνικη διάθεση,
εκεί θα υπάρχει επίσης ακαταστασία και κάθε απαίσιο πράγμα.
Αλλά η σοφία που κατεβαίνει από πάνω είναι
[να η αντικατάσταση που λέγαμε]
πρώτα από όλα αγνή,
έπειτα ειρηνική, λογική, πρόθυμη να υπακούει,
γεμάτη έλεος και καλούς καρπούς,
αμερόληπτη, ανυπόκριτη.
Επιπλέον, ο σπόρος του καρπού της δικαιοσύνης
σπέρνεται σε ειρηνικές συνθήκες
για τους ειρηνοποιούς».
Σκεφτείτε λοιπόν:
Την επόμενη φορά που θα νιώσετε ότι δέχεστε επίθεση,
πώς θέλετε να αντιδράσετε;
Μπορείτε να κάνετε πρόβες στο μυαλό σας
μέχρι να βρείτε μια καλή αντίδραση.
Ειδικά όταν γνωρίζουμε κάποιον πολύ καλά,
μπορούμε να φανταστούμε πώς θα εξελιχθεί η συζήτηση
—τι θα του πούμε και πώς θα μας απαντήσει.
Να κάνετε τέτοιες πρόβες.
Την πρώτη φορά μπορεί να μη βρείτε τα σωστά λόγια,
αλλά συνεχίστε να κάνετε εξάσκηση μέχρι να τα καταφέρετε.
Βέβαια, η πραγματική συζήτηση πιθανότατα
δεν θα είναι ακριβώς όπως οι πρόβες.
Αλλά ο σκοπός και η πρακτική αξία αυτής της εξάσκησης
είναι ότι μας βοηθάει να ελέγχουμε τα συναισθήματά μας
και να εστιάζουμε στον στόχο που όλοι έχουμε
—να κάνουμε ειρήνη με τους άλλους.
Αν προετοιμαζόμαστε διανοητικά
και μαθαίνουμε από τα παλιά μας λάθη,
θα μπορούμε να ελέγχουμε πολύ καλύτερα αυτά που λέμε.
Ο Ιάκωβος χρησιμοποιεί άλλο ένα παράδειγμα
που υποστηρίζει το βασικό μας σημείο,
ότι κάθε φορά που πέφτουμε
έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε κάτι.
Στο εδάφιο 3:6 παρομοιάζει τη γλώσσα με «φωτιά».
Πώς θα νιώθατε αν βάζατε κατά λάθος μια φωτιά;
Απαίσια.
Αλλά θα αρκούσε αυτό;
Όχι, θα ψάχνατε την αιτία της φωτιάς.
Ή θα ζητούσατε από κάποιον ειδικό να κάνει την έρευνα.
Όπως και να έχει,
τι μάθημα θα παίρνατε;
Να μη ρίχνετε νερό σε τηγάνι που πήρε φωτιά,
να μη βάζετε τη θερμοκρασία στο τέρμα
ή να μην ξεχνάτε το φαγητό στον φούρνο.
Μάθατε τι να αποφεύγετε στο μέλλον.
Μπορείτε να ακολουθείτε αυτήν ακριβώς τη διαδικασία
και όταν σφάλλετε με τα λόγια σας:
Να αναλύετε την κατάσταση.
Να σκέφτεστε πώς μπορείτε να αποφύγετε μια κακή αντίδραση
την επόμενη φορά.
Να θυμάστε:
Κάθε φορά που σκοντάφτουμε
είναι μια ευκαιρία να μάθουμε κάτι.
Όταν δεν σκεφτόμαστε συνέχεια τα λάθη μας,
αλλά εστιάζουμε σε ό,τι μαθαίνουμε από αυτά,
οι αναμνήσεις που έχουμε
—ακόμα και οι οδυνηρές—
είναι χρήσιμες.
Οι οικογενειάρχες έχουν μια βαρυσήμαντη ευθύνη.
Δεν καλύπτονται εύκολα όλες οι ανάγκες της οικογένειας
—υλικές, συναισθηματικές και πνευματικές.
Ας δούμε πώς ένας πατέρας τα εξισορροπεί όλα
στο μουσικό βίντεο με τίτλο
«Στον Ιεχωβά θα Στηριχτώ».
Στον Ιεχωβά θα στηριχτώ.
Εκείνον θα ’χω εγώ
για πάντα οδηγό.
Στον Ιεχωβά θα στηριχτώ.
Βλέπω καθαρά,
είναι πάντα εδώ.
Είναι πάντα εδώ.
Έγνοιες στη ζωή κλέβουν τη χαρά,
κι ανησυχώ, δεν βλέπω μακριά.
Όλο προσπαθώ την άκρη να βρω.
Το ξέρω καλά μοναχός δεν μπορώ.
Όταν είμ’ αδύναμος, θα είμαι δυνατός.
Για μένα καταφύγιο,
ναι, θα είν’ ο Θεός.
Στον Ιεχωβά θα στηριχτώ.
Εκείνον θα ’χω εγώ για πάντα οδηγό.
Στον Ιεχωβά θα στηριχτώ.
Βλέπω καθαρά,
είναι πάντα εδώ.
Στον Ιεχωβά θα στηριχτώ.
Βλέπω καθαρά,
είναι πάντα εδώ.
Στον Ιεχωβά θα στηριχτώ.
Σκέψεις μου μικρές
μέσα στο μυαλό,
δεν το επιθυμώ,
μα μοιάζουν βουνό.
Όσα είν’ αγνά και αληθινά
είναι η οπτική που ο Γιαχ μού ζητά.
Δεν θα το σκεφτώ ποτέ,
δεν θα παραιτηθώ.
Ναι, με τη δύναμή μου
δεν μπορώ να σταθώ.
Στον Ιεχωβά θα στηριχτώ.
Εκείνον θα ’χω εγώ για πάντα οδηγό.
Στον Ιεχωβά θα στηριχτώ.
Βλέπω καθαρά,
είναι πάντα εδώ.
Στον Ιεχωβά θα στηριχτώ.
Βλέπω καθαρά,
είναι πάντα εδώ.
Στον Ιεχωβά θα στηριχτώ.
Βλέπω καθαρά,
είναι πάντα εδώ.
Εκείνον θα ’χω εγώ,
για πάντα οδηγό.
Στον Ιεχωβά θα στηριχτώ.
Βλέπω καθαρά,
είναι πάντα εδώ.
Οικογενειάρχες,
ο Ιεχωβά βλέπει πόσο αγαπάτε και στηρίζετε τους δικούς σας.
Δεν είναι εύκολο
αλλά, αν εσείς στηρίζεστε στον Ιεχωβά,
εκείνος θα βοηθήσει και εσάς
και την οικογένειά σας να τα καταφέρετε.
Στη σειρά Να Σκάβετε για Θησαυρούς,
μάθαμε πώς να ωφελούμαστε πλήρως
από την ανάγνωση της Γραφής.
Τώρα, φτάσαμε στο τελευταίο βιβλίο των Εβραϊκών Γραφών,
τον Μαλαχία.
Ας δούμε πώς ο Ιεχωβά μάς καθαρίζει πνευματικά.
Απίστευτο που φτάσαμε κιόλας
στον τελευταίο από τους 12 προφήτες!
Ναι. Oύτε που κατάλαβα
πώς πέρασαν αυτές οι Οικογενειακές Λατρείες.
Ξέρεις τι μου άρεσε πολύ;
Η έρευνα που κάναμε για τις συνθήκες που επικρατούσαν
όταν γραφόταν κάθε βιβλίο.
Και εμένα.
Εσύ τι ξεχώρισες από τον Μαλαχία;
Η προφητεία του
δεν είναι απλώς το τελευταίο στη σειρά
βιβλίο των Εβραϊκών Γραφών,
αλλά και αυτό που γράφτηκε τελευταίο.
Παρ’ όλη την υπομονή του Ιεχωβά όμως
και τη διόρθωση από τους προηγούμενους προφήτες,
οι Ισραηλίτες είχαν επιστρέψει σε συνήθειες
που ο Ιεχωβά μισούσε.
Ναι, τα πρώτα δύο κεφάλαια δείχνουν καθαρά τι συνέβαινε.
Οι άνθρωποι δεν σέβονταν τον Ιεχωβά,
πρόσφεραν θυσίες κακής ποιότητας,
κάποιοι εγκατέλειπαν τις συζύγους τους
για να πάρουν ειδωλολάτρισσες.
Και οι ιερείς;
Δεν είχαν κανένα πρόβλημα.
Αν ήμουν εγώ στη θέση του Ιεχωβά,
θα τους είχα εγκαταλείψει.
Δεν ενεργεί όμως έτσι ο Ιεχωβά.
Γι’ αυτό και έστειλε τον Μαλαχία.
Ακριβώς.
Καθώς διάβαζα,
μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση κάποιες λέξεις.
Μπορείς να ανακαλύψεις πολλά
αν δίνεις προσοχή στις λέξεις.
Πράγματι.
Ποιες λέξεις ξεχώρισες;
Στο κεφάλαιο 3, εδάφιο 3, λέει ότι ο Ιεχωβά
«θα καθίσει όπως εκείνος που λιώνει και καθαρίζει το ασήμι
και θα καθαρίσει τους γιους του Λευί».
Μου έκαναν εντύπωση οι φράσεις «θα καθίσει»
και «εκείνος που λιώνει και καθαρίζει το ασήμι».
Α, για πες.
Στη ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ της Σκοπιάς™
βρήκα ένα άρθρο που λέει το εξής:
«Η αρχαία διαδικασία του καθαρισμού μετάλλων έπαιρνε χρόνο.
Γι’ αυτό, ο χωνευτής συχνά “καθόταν”,
ώσπου το υγρό μέταλλο να αντανακλά
σαν ένας καλογυαλισμένος καθρέφτης
και ο ίδιος να μπορεί να δει
στην επιφάνειά του την εικόνα του».
Και σκέφτηκα:
“Αυτό δεν έκανε πάντα ο Ιεχωβά με τους Ισραηλίτες;”
Επέτρεπε να περνούν δοκιμασίες,
τους διόρθωνε
και έστελνε τους προφήτες του ξανά και ξανά.
Με υπομονή τούς καθάριζε από πνευματική άποψη.
Έτσι είναι ο Ιεχωβά.
Ακόμα και όταν οι υπηρέτες του τον απογοητεύουν,
εκείνος δεν τους φέρεται με σκληρότητα
ούτε σπεύδει να τους εγκαταλείψει.
Κάθεται και τους καθαρίζει υπομονετικά.
Αυτό έκανε με τον Ισραήλ
και αυτό κάνει και με εμάς σήμερα.
Ο καθαρισμός μπορεί να γίνει
με τη μορφή συμβουλής από τον Λόγο του
ή από τους εκπροσώπους του
ή και μέσα από μια δοκιμασία που περνάμε.
Η συμβουλή μπορεί να μας πονέσει,
η δοκιμασία μπορεί να είναι έντονη και να κρατήσει πολύ,
αλλά τέτοια πράγματα μας καθαρίζουν πνευματικά.
Έτσι είναι.
Και τι πιστεύεις ότι μας λέει αυτό για τον Ιεχωβά;
Ότι βλέπει τις προοπτικές του κάθε ατόμου.
Ακόμα και αν η διαδικασία του καθαρισμού είναι επώδυνη,
ο Ιεχωβά ξέρει πόσο θα μας ωφελήσει.
Άρα ο καθαρισμός δεν είναι τιμωρία από τον Ιεχωβά.
Είναι έκφραση της αγάπης του.
Ναι. Γι’ αυτό και ενέπνευσε τον Μαλαχία
να αρχίσει το βιβλίο του με τη δήλωση:
«Εγώ σας έχω δείξει αγάπη».
Ας το επεκτείνουμε αυτό.
Μια Σκοπιά είχε κάποιες ωραίες ερωτήσεις για στοχασμό,
όπως: «Τι αισθήματα μου δημιουργεί [αυτό];»
και «Πώς μπορώ να [το] εφαρμόσω;»
Πολύ ωραίες ερωτήσεις.
Αν το σκεφτείς,
η συμβουλή συνήθως μας πονάει.
Θα τη δεχόμαστε όμως πιο εύκολα
αν θυμόμαστε ότι ο Ιεχωβά μάς διορθώνει
επειδή μας αγαπάει,
επειδή βλέπει τι άτομα μπορούμε να γίνουμε
—ακόμη και αν εμείς δεν το βλέπουμε.
Εγώ σκέφτομαι:
“Επιτρέπω στον Ιεχωβά να με καθαρίζει;
Βλέπω πράγματα στα οποία χρειάζομαι βελτίωση,
αλλά πόσο συχνά προσεύχομαι για αυτά;
Όταν λαβαίνω κάποια συμβουλή από τη Γραφή
ή από την οργάνωση,
την αφήνω να με επηρεάσει
ή την αγνοώ;
Ή, όταν ο Ιεχωβά επιτρέπει να περάσω μια δοκιμασία,
μήπως εστιάζω σε αυτήν και αναπτύσσω πικρία
ή την αφήνω να με καθαρίσει,
να με κάνει πιο πράο, πιο υπομονετικό;
Τι με βοηθάει ο Ιεχωβά να καταλάβω
για τον εαυτό μου μέσα από αυτήν;”
Ωραίες ερωτήσεις.
Η υψηλή θερμοκρασία και ο χρόνος
φέρνουν στην επιφάνεια ό,τι ακάθαρτο υπάρχει σε ένα μέταλλο.
Παρόμοια, όταν μια δοκιμασία,
ο διωγμός ή μια αγχωτική κατάσταση
διαρκεί περισσότερο από ό,τι περιμέναμε,
μπορεί να βγάλει στην επιφάνεια συναισθήματα και κίνητρα
που δεν ξέραμε ότι είχαμε.
Μου έχει συμβεί αυτό
και δεν αντέδρασα και τόσο καλά.
Είπα λόγια για τα οποία μετάνιωσα,
είχα αισθήματα που δεν μου άρεσαν.
Αυτό με απογοήτευσε.
Νόμιζα ότι τα πήγαινα καλύτερα πνευματικά.
Λυπάμαι.
Σε καταλαβαίνω απόλυτα.
Αλλά αυτή η λεκτική εικόνα μάς παρηγορεί.
Ο Ιεχωβά ξέρει ότι οι ατέλειές μας θα βγουν στην επιφάνεια.
Το αναμένει.
Αλλά δεν εστιάζει σε αυτές.
Εστιάζει στον χρυσό.
Όταν λοιπόν μας βοηθάει να διακρίνουμε μια αδυναμία μας,
ας το δούμε ως ευκαιρία για να απαλλαγούμε από αυτήν,
όχι ως λόγο για να τα παρατήσουμε.
Σωστό.
Ο Ιεχωβά μπορεί να επιτρέψει να περάσω κάτι δυσάρεστο
επειδή ξέρει τι άτομο μπορώ να γίνω.
Φαντάζεσαι πώς νιώθει
όταν μας βλέπει να αντανακλούμε τις ιδιότητές του;
Μμμ.
Μπορούμε επίσης να αντανακλούμε την προσωπικότητά του Ιεχωβά
στον τρόπο που βλέπουμε τους άλλους.
“Βλέπω το καλό στους άλλους;
Βλέπω τις προοπτικές τους,
το τι άτομα θα γίνουν στον νέο κόσμο;
Ή βλέπω μόνο τα ελαττώματά τους;”
Ναι.
“Βλέπω τι αγαπάει ο Ιεχωβά σε αυτούς;”
Κάποια χαρακτηριστικά τους που με εκνευρίζουν
ίσως αποδειχτούν πολύ χρήσιμα σε έναν διορισμό.
Έχεις δίκιο.
Αυτό ισχύει και για τον γάμο μας.
Θέλω να εστιάζω στον χρυσό,
στις καλές μας ιδιότητες,
όχι στις αδυναμίες και στα ελαττώματά μας.
Όσα χρόνια κι αν είμαστε παντρεμένοι,
ο Ιεχωβά βλέπει πώς θα είμαστε στο μέλλον.
Σε αυτό θέλω να εστιάζω και εγώ.
Τι ωραία πετράδια βρήκαμε σε ένα και μόνο εδάφιο!
Όντως.
Μάθαμε πολλά
επειδή απλώς λάβαμε υπόψη τις συνθήκες που επικρατούσαν,
κάναμε έρευνα για συγκεκριμένες λέξεις
και στοχαστήκαμε πώς να κάνουμε εφαρμογή.
Και υπάρχουν ακόμα πολλά να μάθουμε,
όπως το πώς συνδέεται η προφητεία του Μαλαχία με τον Μεσσία.
Είναι ένα βιβλίο για βαθιά μελέτη.
Ναι. Ο Μαλαχίας ήταν
ο τελευταίος προφήτης των Εβραϊκών Γραφών
προτού εμφανιστεί ο Μεσσίας.
Αλλά το άγγελμά του είναι πολύ σημαντικό.
Ο Μαλαχίας μάς οδηγεί στον Ιωάννη τον Βαφτιστή
και ο Ιωάννης ο Βαφτιστής μάς οδηγεί στον Ιησού.
Φοβερό!
Και υπάρχουν και άλλα.
Πώς δείχνει το βιβλίο του Μαλαχία
ότι ο Ιεχωβά ενδιαφέρεται για τις γυναίκες;
Ή πώς σχετίζεται με εμάς ο όρος «ειδική ιδιοκτησία»;
Υπάρχουν πολλά σε αυτό το βιβλίο
που ανυπομονώ να ανακαλύψουμε.
Μάθαμε πολλά για τον Ιεχωβά από αυτούς τους προφήτες.
Είδαμε την όσια αγάπη του,
το έλεός του, το ενδιαφέρον του, τη δύναμή του.
Βλέπουμε την προσωπικότητά του σε κάθε κεφάλαιο.
Τώρα βλέπουμε τον Ιεχωβά ακόμα πιο καθαρά.
Και έχουμε αγγίξει μόνο την επιφάνεια του Λόγου του Θεού.
Ας συνεχίσουμε το σκάψιμο!
Ο Ιεχωβά, ως ο Μεγάλος Χωνευτής,
μας δείχνει υπομονετικά
πώς να βελτιωνόμαστε ως άτομα και ως οργάνωση.
Καθίστε και σκεφτείτε:
“Πώς καθαρίζει ο Ιεχωβά εμένα
ώστε να γίνω ακόμα καλύτερος υπηρέτης του;”
Δώδεκα διαφορετικοί προφήτες
ζωντάνεψαν στη σειρά Να Σκάβετε για Θησαυρούς.
Οι ομάδες παραγωγής, για να φτιάξουν ρεαλιστικά βίντεο,
δημιουργούν το περιβάλλον στο οποίο εκτυλίσσονται:
ένα χωριό στον Ισραήλ,
μια σύγχρονη πολυκατοικία
ή κάποιο άλλο σκηνικό.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς το κάνουν αυτό;
Για να δούμε.
Σε κάθε βίντεο, στόχος είναι να διδάξουμε
αγγίζοντας την καρδιά.
Γι’ αυτό, πρέπει να δημιουργήσουμε έναν κόσμο
που να φαίνεται αληθινός και αυθεντικός στο κοινό.
Πρέπει από τα αρχικά στάδια της διαδικασίας να αποφασίσουμε
αν θα χρησιμοποιήσουμε έναν υπάρχοντα χώρο
ή αν θα κατασκευάσουμε ένα καινούριο σκηνικό.
Εφόσον διαχειριζόμαστε χρήματα από συνεισφορές,
θέλουμε να βεβαιωνόμαστε
ότι τα χρησιμοποιούμε με τον καλύτερο τρόπο.
Αυτά τα χρήματα προέρχονται από τον κόπο των αδελφών μας,
γι’ αυτόν τον λόγο
αξιοποιούμε αυτές τις συνεισφορές με τον καλύτερο τρόπο
όταν κατασκευάζουμε σκηνικά.
Πριν φτιάξουμε κάποιο σκηνικό,
ελέγχουμε αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κάποια τοποθεσία
που ήδη υπάρχει.
Μερικές φορές τοπικοί αδελφοί
μας επιτρέπουν να χρησιμοποιούμε προσωρινά τα σπίτια τους.
Ή χρησιμοποιούμε δημόσιους χώρους
αφού πάρουμε την κατάλληλη άδεια.
Επίσης, κάνουμε λήψεις σε εγκαταστάσεις του Μπέθελ.
Σε κάποιο βίντεο,
μια σκηνή έπρεπε να γυριστεί σε ένα νοσοκομείο.
Αντί να κατασκευαστεί ένα σκηνικό
ή το συνεργείο να πάει σε ένα νοσοκομείο για λήψεις,
χρησιμοποιήθηκε ένα παράθυρο στο Μπέθελ
σε συνδυασμό με έτοιμα πλάνα ενός μωρού.
Έτσι, με λίγες μόνο λήψεις,
η σκηνή ολοκληρώθηκε.
Για κάποια βίντεο,
δεν βρίσκουμε κατάλληλη τοποθεσία
και χρειάζεται να κατασκευάσουμε το σκηνικό.
Όταν αποφασιστεί η κατασκευή ενός σκηνικού,
η ομάδα Σχεδίασης Παραγωγής συναντιέται
για να καθοριστούν οι ανάγκες που υπάρχουν.
Ο διευθυντής φωτογραφίας και η ομάδα του
ετοιμάζουν έναν κατάλογο
με τα πλάνα και τις γωνίες λήψεις για το βίντεο.
Έτσι, η ομάδα Σχεδίασης Παραγωγής
καταλαβαίνει τι θα φαίνεται στο πλάνο
και πού θα εστιάζει η κάθε σκηνή.
Με αυτό τον τρόπο κατασκευάζουμε μόνο
ό,τι ακριβώς χρειαζόμαστε για το βίντεο.
Στον κατασκευαστικό κλάδο
συνήθως χτίζεις πράγματα που αντέχουν στον χρόνο.
Αλλά η κατασκευή σκηνικών διαφέρει.
Θέλουμε οι κατασκευές μας
να στήνονται και να αποσυναρμολογούνται γρήγορα.
Θέλουμε να έχει ωραία εμφάνιση,
αλλά είναι μια προσωρινή κατασκευή.
Συχνά κατασκευάζουμε πράγματα που φαίνονται αληθινά,
χωρίς όμως να λειτουργούν.
Για παράδειγμα,
ίσως επιλέξουμε να φτιάξουμε μια κουζίνα
που τα ντουλάπια και τα συρτάρια δεν ανοίγουν.
Επίσης στα σκηνικά φτιάχνουμε μόνο έναν όροφο,
και μια σκάλα
που δίνει την εντύπωση επιπλέον χώρου σε άλλον όροφο.
Αυτό εξοικονομεί χρόνο και χρήματα.
Όταν θέλουμε να φτιάξουμε ένα σκηνικό,
συχνά χρησιμοποιούμε προκατασκευασμένα πάνελ τοίχου.
Αυτά τα πάνελ συναρμολογούνται εύκολα
και εγκαθίστανται γρήγορα.
Και όταν τελειώνουμε, δεν χρειάζεται να τα πετάξουμε.
Μετά την ολοκλήρωση της εργασίας,
αν η επιφάνεια έχει βαφτεί
ή έχουν μπει πάνω άλλα πράγματα,
την αφαιρούμε μαζί με οποιαδήποτε καρφιά ίσως υπάρχουν.
Στη συνέχεια
βάζουμε μια νέα επιφάνεια από λεπτό κόντρα πλακέ.
Και έτσι έχουμε ξανά ένα πάνελ που είναι σαν καινούριο.
Μερικά από τα πάνελ που έχουμε
τα χρησιμοποιούμε πάνω από εννιά χρόνια.
Όταν κατασκευάζουμε ένα νέο σκηνικό,
σκεφτόμαστε πώς μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί
και να προσαρμοστεί για άλλες χρήσεις.
Στη δραματοποιημένη ιστορία του Εζεκία
“Ιεχωβά, σε Εσένα Εμπιστεύομαι”
μας ζητήθηκε να επαναχρησιμοποιήσουμε
και να αξιοποιήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα υλικά.
Σχεδόν μια δεκαετία μετά,
εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε κάποια από αυτά τα υλικά.
Το τμήμα μας εξετάζει τακτικά
πώς μπορεί να αξιοποιεί καλύτερα τους πόρους
για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Για παράδειγμα, ένα από τα σκηνικά του Ιωσία
χρησιμοποιήθηκε ξανά στον Νεεμία
και στη σειρά για τον Δαβίδ.
Επίσης είχαμε ένα σκηνικό
που χρησιμοποιήθηκε ως σύγχρονη σχολική αίθουσα,
έπειτα μετατράπηκε σε παλιά σχολική αίθουσα
και αργότερα σε σπίτι στη Νότια Αμερική.
Κατασκευάσαμε ένα σκηνικό Αίθουσας Βασιλείας
που έχει χρησιμοποιηθεί για πολλές παραγωγές.
Έχει ιδανικό μέγεθος για την παραγωγή βίντεο,
αφού φαίνεται γεμάτη μόνο με 30 άτομα,
σε αντίθεση με μια κανονική Αίθουσα.
Επίσης, η βιβλιοθήκη της Αίθουσας
έχει και άλλες χρήσεις.
Για παράδειγμα, την έχουμε διαμορφώσει
σαν υπνοδωμάτιο σπιτιού
ή χώρο συνέντευξης.
Όταν χρησιμοποιούμε ξανά ένα σκηνικό,
πάντα ανησυχούμε
μήπως το αναγνωρίσει το κοινό από προηγούμενα βίντεο.
Σε αυτό μας βοηθάει η διακόσμηση.
Με μερικές καθοριστικές αλλαγές,
μπορούμε να μεταμορφώσουμε έναν χώρο
κάνοντάς τον να φαίνεται σαν εντελώς διαφορετικό σκηνικό.
Γεμίζουμε ικανοποίηση
όταν σχεδιάζουμε ακριβή, εντυπωσιακά σκηνικά.
Αλλά νιώθουμε ακόμα μεγαλύτερη ικανοποίηση
όταν βρίσκουμε δημιουργικούς τρόπους
να απλοποιούμε διαδικασίες και να λύνουμε προβλήματα.
Είναι πραγματική χαρά να περιστοιχίζομαι
από τόσους πολλούς αδελφούς και αδελφές
που είναι τόσο ταλαντούχοι και δημιουργικοί
στην επίλυση προβλημάτων.
Παίρνουν την πιο απλή τοποθεσία
και τη μετατρέπουν σε κάτι
που φαίνεται φανταστικό στην κάμερα,
και τα κάνουν όλα αυτά
για να βοηθήσουν στη διδασκαλία των αδελφών.
Είναι κάτι πολύ όμορφο.
Τα βίντεό μας είναι μεγάλη ευλογία από τον Ιεχωβά!
Ίσως να τα παρακολουθούμε όλοι λίγο διαφορετικά
τώρα που είδαμε πόση προσπάθεια και δημιουργικότητα
απαιτούν τα σκηνικά που βλέπουμε στην οθόνη.
Στο πρόγραμμα αυτού του μήνα,
είδαμε πώς να χρησιμοποιούμε τις αναμνήσεις μας
ώστε να ευαρεστούμε πιο πολύ τον Ιεχωβά
με το να δεχόμαστε τις αλλαγές,
να κάνουμε το καλό στους άλλους
και να αφήνουμε τον Ιεχωβά να μας καθαρίζει πνευματικά.
Αυτόν τον μήνα,
θα ταξιδέψουμε στην Καμπότζη.
Η Καμπότζη, στην καρδιά της νοτιοανατολικής Ασίας,
φημίζεται για τη ζωντάνια της κουλτούρας της
και την κουζίνα της.
Σε πολύβουες αγορές,
οι ντόπιοι αγοράζουν φρέσκα υλικά
για την αγαπημένη τους σπεσιαλιτέ,
το αμόκ τρέι,
ένα πιάτο με ψάρι και κάρι μέσα σε φύλλα μπανανιάς.
Έξω από τις πόλεις,
ανακαλύπτουμε τη φυσική ομορφιά της χώρας
—μεγάλους καταρράκτες στα βορειοανατολικά,
εντυπωσιακά άγρια ζώα,
όπως ο ασιατικός ελέφαντας και η γιγάντια ίβιδα
στα προστατευόμενα δάση,
και όμορφες εκτάσεις με υδρόβιους λωτούς
σχεδόν σε κάθε επαρχία.
Επίσης, εδώ υπάρχουν πετράδια ζιρκονίου
με το χαρακτηριστικό χρώμα
που ονομάζεται μπλε του Ρατανακίρι.
Οι τεχνίτες πετυχαίνουν αυτή τη μοναδική απόχρωση
υποβάλλοντας τα πετράδια σε υψηλή θερμοκρασία,
κάτι που αλλάζει μόνιμα το χρώμα τους.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950,
ήρθαν εδώ ιεραπόστολοι για να κηρύξουν.
Το 1965,
ιεραπόστολοι όπως ο Τζορτζ και η Κάρολ Κράουφορντ
χρειάστηκε να φύγουν από τη χώρα
λόγω της αστάθειας που επικρατούσε τότε.
Μάλιστα, για κάποιο διάστημα
ήταν ανέφικτη κάθε θρησκευτική δραστηριότητα.
Ως αποτέλεσμα,
δεν υπήρχαν Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Καμπότζη
σχεδόν 25 χρόνια.
Ο Ιεχωβά όμως δεν ξέχασε τα ειλικρινή άτομα στην Καμπότζη.
Το 1993,
οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έλαβαν νομική αναγνώριση
και οι ιεραπόστολοι έγιναν πάλι δεκτοί.
Σήμερα, 33 χρόνια αφότου ξανάρχισε το έργο κηρύγματος,
υπάρχουν ήδη πάνω από 1.200 Μάρτυρες,
ανάμεσά τους εκατοντάδες αδελφοί και αδελφές
από όλο τον κόσμο.
Έχουν έρθει εδώ εντυπωσιασμένοι
από την ομορφιά του λαού και της χώρας,
και διεξάγουν 1.400 Γραφικές μελέτες.
Εύκολα καταλαβαίνει κανείς
γιατί πολλοί επισκέπτες αγαπούν αμέσως τους χαρούμενους
και ειλικρινείς ανθρώπους που ζουν εδώ.
Πρόσφατα διεξάχθηκε στη χώρα
η πρώτη Σχολή για Ευαγγελιστές της Βασιλείας.
Είκοσι σπουδαστές ωφελήθηκαν πλήρως από τη σχολή,
ανάμεσά τους ένα ζευγάρι ιεραποστόλων
που λαχταρούσαν μια τέτοια εκπαίδευση
από τότε που αποφοίτησαν από τη Γαλαάδ
το 1999.
Οι νεαροί Καμποτζιανοί αδελφοί και αδελφές
εκπαιδεύτηκαν μαζί με έμπειρους ιεραποστόλους.
Δύο απόφοιτοι
διορίστηκαν στην εκκλησία Τσαμπά Αμπόβ.
Αυτή η εκκλησία
βοηθάει στην κάλυψη του απομακρυσμένου τομέα του Σβάι Ρινγκ,
που βρίσκεται περίπου 120 χιλιόμετρα μακριά.
Ο όμιλος παρακολουθεί τις συναθροίσεις διαδικτυακά,
και ευαγγελιζόμενοι από το Τσαμπά Αμπόβ
πηγαίνουν εκεί κατά καιρούς
για να κηρύξουν και να ενθαρρύνουν τους αδελφούς τους.
Οι ευαγγελιζόμενοι της εκκλησίας Τσαμπά Αμπόβ
και του ομίλου Σβάι Ρινγκ
στέλνουν σε όλους τους αδελφούς
τη θερμή αγάπη και τους χαιρετισμούς τους.
Πόσο ενθαρρυνόμαστε
βλέποντας τους αδελφούς μας σε άλλες χώρες
να αινούν τον Ιεχωβά!
Παρακολουθήσατε το JW Broadcasting
από τα παγκόσμια κεντρικά γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

JW Broadcasting—Νοέμβριος 2026