JW subtitle extractor

2.500 delege bekliyoruz.
Onlara elimizdekinin en iyisini vermek istiyoruz.
Gerçek kardeş sevgisini hissettirmek istiyoruz.
Görevimiz kardeşlerimize unutulmaz bir zaman yaşatmaktı.
Dolayısıyla, birlikte yemek yemekten fazlasını yapmalıyız dedik.
O kadar çok şey yapmışlar ki, dilim tutuldu.
Önce eğlence konusunda fikir üretmeli, plan ve prova yapmalıydık.
Bu yüzden 2 gün boyunca dua ettim ve ağladım.
Yehova’nın, teşkilatı aracılığıyla bizi yönlendirdiğine güveniyoruz.
Bize yardım eden şey bu.
Delegelere konukseverlik göstermek
başta düşündüğümüzden çok daha fazla şey içeriyordu.
1892’den kalma bir at arabamız, Teksas kovboylarımız, at eğitmenlerimiz,
kement derslerimiz ve Teksas’a özgü sığırlarımız var.
Buraya ilk yerleşen kişilerin yaptığı çöreklerden pişiriyoruz.
Üstelik geleneksel yöntemle!
Dört farklı ekibimiz var.
Her bir ekipte 80, 90 kardeş yer alıyor.
Dört gün boyunca üç farklı yerde gösteriler yapacağız.
Akşam etkinliklerinde delegelere yiyecek ikram ediyoruz
ve müzik, söyleşiler ve videoların yer aldığı bir program sunuyoruz.
Önceden delegelerle birlikte hizmete çıkma düzenlemesi yoktu.
Fakat artık sadık hizmetkâr bunu yapmamızı istiyor.
Bunun ardında Yehova’nın olduğu çok belli.
Kardeşler hizmette bizimkine benzer zorluklar yaşıyorlar.
Buna rağmen yılmadan hizmeti sürdürüyorlar.
Bunu görmek bana güç verdi ve duyuru işini gayretle sürdürme isteğimi artırdı.
Otobüslerle gelen kardeşleri Kongre Salonunda karşılayacak gönüllüler gerekiyordu.
Otobüsten bakınca, dışarıda neden bu kadar çok insan var diye merak ettim.
Bizi karşılamaya geldiklerini öğrenince gözyaşlarımı tutamadım.
Turların Kongre Salonuna geleceğini öğrendiğimizde
bunun özel bir nimet olacağını düşündük.
3.600’ü aşkın resmi gönüllü vardı, ama aslında 5.000’i aşkın kişi çalıştı!
Bu etkinlikler için 200’den fazla cemaatten yardım istedik.
Buradan 1.400 kilometre uzaktaki Cheyenne, Wyoming’den geliyoruz.
At arabalarını hazırlamaya 2-3 hafta önce başladık
ve buraya varmamız birkaç gün sürdü.
Burada olabilmek için işimden 1 hafta izin istemem gerekiyordu.
Yehova’ya çok dua ettim.
O, dualarımı cevapladı ve işten izin alabildim.
Bu sayede buradayım.
Çok ama çok heyecanlıyım.
Sanki yeni dünyaya geçmişiz ve her günümüz böyle olacakmış gibi hissediyorum.
Benim görevim Washington’a özgü şeylerin olduğu
kartlar için çizimler ve resimler yapmak.
Bana verilen iş, uluslararası ibadet için hazırlanan
hediye çantalarındaki logoyu tasarlamaktı.
Kardeşler için ilahi söyleyeceğiz.
Delegeler için ilahi söyleyeceğim, çünkü Tanrı’yı ve kardeşleri mutlu etmek istiyorum.
Havalimanlarında bizim için ilahi söylediler.
Bizi beklediklerini görünce çok duygulandık.
Çünkü akşam 10’da gelmiştik.
Bence onları karşıladığımızı ve hazırladığımız onca şeyi görünce çok mutlu olacaklar.
Evlerine döndüklerinde de bunu hep hatırlayacaklar.
Bu çantadaki büyük JW harflerinde kullandığımız yazı tipi
1931’de Columbus’ta yapılan uluslararası ibadettekinin aynısı.
Görüyorsunuz, herkes yardım etmek istiyor.
Herkes bu işte bir payı olsun istiyor.
Herkes gönüllü olmak istiyor.
Herkes elinden ne geliyorsa onu yapmak istiyor.
Seattle’a hoş geldiniz!
Delegelerin bu çantayı sevdiğini ve kullandığını görünce çok mutlu oldum.
Uçuş yüzünden biraz yorgundum ama tüm o gülümseyen yüzleri, tezahüratları,
pankartları ve bütün o hediyeleri görünce ağzım açık kaldı.
Kesinlikle.
Ne sevgi ama değil mi?
Daha o anda hissettik.
Gerçek sevgiyi hissettik.
Nereli olduklarını, isimlerini bilmiyoruz ama gülümsüyorlar ve el sallıyorlar.
Bu birliği, bu gerçek sevgiyi görünce içinizden ağlamak geliyor.
Bilmelerini istiyoruz ki kardeşleri olarak onların yanındayız,
onları seviyoruz ve burada güzel zaman geçirmeleri için her şeyi yapmaya hazırız.
Evet.
Burada geçirdikleri zaman boyunca onları sarıp sarmaladığımızı hissetsinler istiyoruz.
Bu işin arkasında Yehova’nın olduğu çok açık.
Sevgi dolu bir kardeşler topluluğu içinde olduğumuz da çok açık.
Çünkü her yerde mutlu yüzler, gayretli, coşkulu insanlar görüyorsunuz.
Tüm emeğimizin amacı Yehova’yı yüceltmek ve O’nun koyunlarını,
dünyanın dört bir yanından gelen delegeleri karşılamak.
Umarım 2.000-3.000 yıl sonra biri gelip şöyle der:
“Seni hatırlıyorum, sen Teksas’taki kovboy gösterisindeydin.”
Bu harika olurdu!
Biliyorum kovboylar ağlamaz ama böyle bir durumda emin olun ağlarız.
Çok mutluyum, çok duygulandım.
Bizi dinlemeye geldiler.
Söylediğimiz ilahileri ve şarkıları hep hatırlayacaklar.
Misafirlerin mutlu olmasını istiyoruz.

Uluslararası Kongrelerde Konukseverlik Göstermek