JW subtitle extractor

Dzisiejszy tekst
jest zaczerpnięty
z 7 rozdziału
Księgi Objawienia.
Znajdujemy w nim
zapowiedź
ekscytujących wydarzeń:
o stateczne
opieczętowanie 144 000,
którzy będą rządzić
z Chrystusem w niebie,
i wyjście wielkiej rzeszy
z wielkiego ucisku.
Nie możemy się już doczekać
tych fascynujących wydarzeń,
bez względu na to,
jaką mamy nadzieję.
Ale proroctwa biblijne wskazują,
że zanim to nastąpi,
czeka nas najtrudniejszy
czas w dziejach ludzkości.
Z Daniela 12:1 dowiadujemy się,
że „nadejdzie czas takiej udręki,
jakiej nie było od chwili,
gdy powstał naród”.
Przed nami
naprawdę trudne czasy.
Im bliżej wielkiego
ucisku jesteśmy,
tym większe znaczenie
ma skupianie się
na obietnicach Jehowy,
które spełnią się zaraz
po tych wydarzeniach —
na błogosławieństwach,
których zaznają pomazańcy
oraz wielka rzesza.
Dlaczego?
To pomaga nam
umacniać odwagę
i stale pielęgnować
naszą nadzieję.
Pomyślmy o tym,
czego wyczekują pomazańcy.
Czy pamiętacie
przemówienie brata Herda,
w którym wyjaśnił,
co czują pomazańcy,
kiedy rozmyślają
o swojej nadziei?
Są podekscytowani
tym, co się wydarzy,
i modlą się
w tej sprawie.
Zastanówmy się przez chwilę
nad słowami apostoła Jana,
które skierował do innych
chrześcijan namaszczonych duchem.
1 Jana 3:2:
‛Zobaczymy Jehowę
właśnie takim, jakim jest’.
Jakie to będzie uczucie,
kiedy spotkają się z Jehową,
Jezusem, aniołami
i resztą pomazańców?
Możemy być przekonani,
że to będzie coś niesamowitego.
A co z wielką rzeszą?
Jakie czekają ją
błogosławieństwa?
W 47 rozdziale
Księgi Ezechiela
czytamy o wizji, w której woda
wypływa ze świątyni.
Wizja ta przedstawia dobrodziejstwa,
których spodziewamy się w raju.
Na początku płynie strumyk,
ale potem, w trakcie
Tysiącletniego Panowania,
rozszerza się i w końcu
staje się rwącym potokiem.
To, czego doświadczymy,
przejdzie nasze
najśmielsze oczekiwania.
Czy co jakiś czas
zatrzymujesz się
i rozmyślasz o tym,
co obiecał ci Jehowa?
Czy upewniasz się,
że to rzeczywiście się spełni?
Zobaczmy chociażby
trzy obietnice Jehowy.
Zacznijmy od wersetów
z Księgi Izajasza 65:21, 22:
„Pobudują domy
i będą w nich mieszkać,
zasadzą winnice
i będą jeść ich owoce.
Nie będą budować po to,
żeby ktoś inny tam zamieszkał,
ani sadzić po to,
żeby ktoś inny jadł.
Dni mojego ludu
będą jak dni drzewa
i moi wybrani
będą w pełni korzystać
z tego, co zrobią
swoimi rękami”.
Mamy tu opis
przyszłego dobrobytu
w pokojowych
i bezpiecznych warunkach.
Ale czy możemy ufać,
że Chrystus i 144 000
rozwiążą problemy,
z którymi ludzie zmagają się
od tysięcy lat
i z którymi nie poradził sobie
żaden rząd?
Tak!
To, jak Jehowa postępował
z Izraelitami, upewnia nas,
że On wie, jak uporać się
z różnymi trudnościami.
Pomyślmy
zo Prawie Mojżeszowym.
Kiedy Izraelici
się do niego stosowali,
każdy był traktowany
sprawiedliwie.
Cudzoziemcy byli traktowani
na równi z Izraelitami.
Nikt nie głodował.
A kiedy ktoś
znalazł się w trudnej sytuacji,
mógł iść na czyjeś pole
i zebrać to, co zostało.
Wykonywał pracę
i zachowywał poczucie
własnej godności.
Każda rodzina otrzymywała
od Jehowy swoją ziemię,
której nie mogła sprzedać,
i nikt nie mógł im tej ziemi
odebrać na zawsze.
To zapobiegało nadużyciom
i wzbogacaniu się jednostek.
Prawo chroniło też rodziny
przed popadnięciem w ubóstwo.
Nawet kiedy ktoś stracił wszystko
i musiał pracować jako niewolnik,
to w roku jubileuszowym
był uwalniany razem z rodziną
i z powrotem otrzymywał swoją ziemię,
żeby móc zacząć od nowa.
Jako naród Izraelici
nie mieli długów.
W każdym roku jubileuszowym,
który przypadał co 50 lat,
następował
reset gospodarczy.
To eliminowało ryzyko
drastycznych zmian:
inflacji, zadłużenia i recesji.
Wymieniliśmy kilka zalet
Prawa Mojżeszowego.
A potraficie sobie wyobrazić,
jak będzie wyglądało życie
pod panowaniem
Królestwa Bożego
na czele z Chrystusem
i 144 000 współkrólów?
Będzie ono
naprawdę wspaniałe!
Przejdźmy
do drugiej obietnicy.
Spójrzmy
do Księgi Ezechiela 34:25.
Ezechiela 34:25:
„Zawrę z nimi
przymierze pokoju
i usunę z kraju
groźne dzikie zwierzęta,
tak iż będą bezpiecznie
mieszkać na pustkowiu
i spać w lasach”.
Pokój ze zwierzętami —
skąd wiemy, że to możliwe?
Niektórzy uważają, że życie
w zgodzie z dzikimi zwierzętami
jest tylko przenośnią.
Przypomnijmy sobie,
co się stało,
kiedy Izraelici weszli
do Ziemi Obiecanej.
Może przychodzą nam na myśl
słowa z Wyjścia 23:29,
gdzie w odniesieniu
do wrogich narodów
Jehowa powiedział:
„Nie wypędzę ich od razu,
żeby ta ziemia nie stała się pustkowiem
i żeby nie namnożyło się tam
dzikich zwierząt,
które by wam zagrażały”.
Jehowa nie chciał,
żeby wszyscy ludzie
opuścili ten teren od razu,
żeby nie opanowały go
dzikie zwierzęta.
W Biblii
nie ma wzmianki o tym,
że Jehowa będzie usuwał
niegodziwych stopniowo.
Dlaczego więc zwierzęta
nie będą nam zagrażać?
Czy to dowód,
że w przyszłości zwierzęta
będą pokojowo nastawione?
Czy nie możesz się już doczekać,
kiedy spełnią się twoje
dziecięce marzenia o tym,
żeby żyć w pokoju ze zwierzętami
i móc bezpiecznie spać w lesie?
I trzecia obietnica —
Dzieje 24:15.
Czytamy tu:
„I pokładam w Bogu nadzieję,
tak samo zresztą jak oni,
że nastąpi
zmartwychwstanie”.
Być może niektórzy z nas
żyli w okresie względnego spokoju
i stabilności gospodarczej.
Albo widzieli
przyjazne dzikie zwierzęta.
Ale nikt z nas
nie spotkał zmartwychwstałego.
Czy to możliwe?
Jak możemy dowieść,
że sam Jehowa to zagwarantował?
Zawsze zachęcająca jest dla mnie
relacja z Księgi Hioba.
Wszyscy dobrze wiemy,
co spotkało Hioba —
że stracił dzieci
i cały swój majątek.
Ale jak to się skończyło?
Jeśli spojrzymy
do Hioba 42:10,
zobaczymy, że dzięki Jehowie
odzyskał dwa razy więcej.
Ale to nie wszystko.
Jehowa natchnął Mojżesza,
żeby dokładnie opisał, co Hiob stracił.
W 1 rozdziale Księgi Hioba
wymieniono, ile owiec,
wielbłądów, bydła, osłów i dzieci
Hiob miał na początku.
A później, z 42 rozdziału,
dowiadujemy się,
że Hiob odzyskał
wszystkiego dwa razy więcej,
z jednym wyjątkiem.
Werset 13:
„Ponadto urodziło mu się
jeszcze siedmiu synów i trzy córki”.
Chwileczkę.
Dlaczego Jehowa nie dał Hiobowi
14 synów i 6 córek,
skoro wszystko
inne podwoił?
Czy Jehowa
nie dotrzymał danego słowa,
że odda Hiobowi
dwa razy więcej?
Wiemy, że to niemożliwe.
Zwierzęta
nie zmartwychwstaną,
więc Jehowa dał je
podwójnie Hiobowi już wtedy.
Ale jego dzieci
dla Jehowy wciąż żyły.
Ten przykład
daje nam pewność,
że Jehowa wskrzesi Hioba,
wskrzesi jego dzieci, które zginęły,
i wskrzesi te,
które dał mu później.
Tak jak obiecał Jehowa,
Hiob w nowym świecie
spotka się z całą 20
swoich dzieci.
Nastąpi zmartwychwstanie.
Potrafisz
to sobie wyobrazić?
Niestety, warunki na świecie
coraz bardziej się pogarszają
i odczuwają to nie tylko
nasi bracia w Europie,
ale też w innych
częściach świata.
Zanim ten system
się skończy,
nas wszystkich
czekają trudne chwile.
Drodzy, w czasie tych trudności
wzmacniajcie swoją nadzieję.
Przejawiajcie odwagę.
Ożywiajcie w swoim umyśle
piękne obietnice, które są przed wami.
I tak jak dzisiaj
obserwujemy
niezawodne spełnianie się
obietnic Jehowy,
tak samo zobaczymy,
jak w przyszłości spełnią się
Jego pozostałe obietnice.
Wyobraźmy sobie,
jaka radość zapanuje,
kiedy wszystkie stworzenia
w niebie i na ziemi
będą zjednoczone
w czystym wielbieniu —
kiedy strumyk stanie się
rwącym potokiem.
Możemy być pewni,
że przyszłe błogosławieństwa
przerosną nasze
najśmielsze oczekiwania!

Robert Luccioni: Nie trać z oczu obietnic Jehowy! (Obj. 7:9)