JW subtitle extractor

Dzisiejszy
komentarz ze Strażnicy
wspomina
o przeżyciach Józefa,
syna Jakuba.
Jednym
z ważnych elementów
opisanych w tej historii
biblijnej jest skrucha.
Odpowiemy sobie na pytanie:
Czym jest prawdziwa skrucha
i jak Jehowa nagradza tych,
którzy ją okazują?
Prawdziwa skrucha
wymaga podjęcia dwóch kroków.
Dana osoba musi przyznać,
że postąpiła źle,
i dać wyraźny dowód, że porzuciła
niewłaściwe postępowanie.
W historii Józefa
widać oba elementy,
więc przyjrzyjmy się
bliżej tym wydarzeniom.
Jakub bardzo kochał
swojego syna, Józefa.
Ale jak odnosili się
do Józefa jego bracia?
W 37 rozdziale Księgi Rodzaju
możemy znaleźć trzy wzmianki o tym,
że bracia Józefa go nienawidzili.
Pewnego razu
synowie Jakuba byli sami —
daleko od domu i daleko od ojca.
Bracia Józefa wykorzystali tę okazję,
żeby dać upust swojej nienawiści.
Wrzucili Józefa
do dołu na wodę.
Potem Juda zaproponował,
żeby sprzedać go w niewolę.
Józef miał wtedy zaledwie 17 lat.
W Egipcie Józef
najpierw był niewolnikiem,
potem więźniem,
a następnie potężnym władcą.
Skupimy się
na tym końcowym okresie.
W tym czasie Jakub i jego rodzina
mieszkali w Kanaanie
i cierpieli z powodu
panującego tam głodu.
Dlatego ojciec wysłał synów do Egiptu,
żeby zdobyli żywność.
Kiedy Józef
zobaczył swoich braci,
od razu ich rozpoznał,
ale oni go nie poznali.
I tak samo było
za drugim i trzecim razem.
Nadal nie wiedzieli,
z kim rozmawiają.
Te spotkania
sprawiały Józefowi wielki ból.
Jak zareagował Józef
na pierwszą rozmowę z braćmi?
‛Rozpłakał się’.
Co zrobił po drugim spotkaniu?
Znowu „się rozpłakał”.
A jak było za trzecim razem?
„Rozpłakał się” w głos.
Dlaczego Józef był gotowy
powtarzać te bolesne spotkania?
Bo chciał się dowiedzieć,
czy jego bracia okazują skruchę.
Jak wspomnieliśmy, prawdziwa skrucha
wymaga podjęcia dwóch kroków.
Najpierw trzeba
przyznać się do winy.
Czy bracia Józefa
przyznali się do winy?
Tak, możemy o tym przeczytać
w Rodzaju 42:21.
Przekonajmy się,
co takiego powiedzieli.
„Zaczęli mówić między sobą:
‚To na pewno kara za to,
co zrobiliśmy naszemu bratu
[czyli Józefowi].
Widzieliśmy, jak cierpi.
Błagał o litość,
ale my go nie słuchaliśmy.
Dlatego spotyka nas
to nieszczęście’”.
Z tych słów wynika,
że mieli wyrzuty sumienia.
To sprawiło, że podjęli pierwszy krok
świadczący o skrusze.
Przyznali się do winy.
Ale czy bracia Józefa
zdobyli się też na drugi krok?
Czy porzucili
niewłaściwe postępowanie?
W jaki sposób Józef sprawdził,
czy naprawdę się zmienili?
Żeby zyskać pewność,
starannie opracował plan,
który miał to jednoznacznie wykazać.
Oczywiście Józef
nie mógł cofnąć czasu o 22 lata,
ale mógł zaaranżować sytuację,
która bardzo przypominała
wydarzenia z tamtego okresu.
A więc co takiego zrobił?
Wprowadził w życie plan,
który stawiał jego braci
w bardzo trudnej sytuacji.
Jeśli chcieli uniknąć
uwięzienia w Egipcie,
musieli zostawić jednego
z synów Jakuba jako zakładnika.
I żeby sytuacja jak najbardziej
przypominała wydarzenia sprzed lat,
ten syn miał być
wyjątkowo bliski sercu Jakuba.
Józef chciał zmusić
swoich 10 braci,
żeby sprowadzili
do Egiptu Beniamina.
Czemu jego?
Bo Jakub kochał
Beniamina równie mocno,
jak kiedyś kochał Józefa.
A zatem w tym złożonym,
misternie opracowanym planie
Beniamin w pewnym sensie
stanowił odpowiednik Józefa.
To, jak bracia potraktują Beniamina,
miało wyraźnie pokazać,
czy szczerze żałują,
że w przeszłości postąpili
z Józefem tak okrutnie.
W końcu nadszedł czas
na ostatni etap tego wielkiego planu.
Przed powrotem
synów Jakuba do Kanaanu
Józef rozkazał umieścić
w worku Beniamina srebrny kielich.
Kiedy jeszcze byli w drodze,
Józef wysłał za nimi zarządcę,
żeby ich zatrzymał
i przeszukał bagaże.
Możemy sobie wyobrazić
ich przerażenie,
gdy srebrny kielich znaleziono
w worku Beniamina.
Teraz musieli się stawić
przed egipskim dostojnikiem,
ale co mogli mu powiedzieć?
Warto pamiętać,
że 22 lata wcześniej
to Juda podsunął braciom myśl,
żeby sprzedać Józefa do niewoli.
I to on przekonał Jakuba,
żeby mimo obaw
puścił Beniamina do Egiptu.
A co zrobi Juda w tej sytuacji?
Trzeba mu przyznać,
że w rozmowie z Józefem
odważnie zabrał głos
w imieniu swoich braci.
Jego słowa znajdziemy
w Rodzaju 44:16:
„Co możemy powiedzieć
naszemu panu?
Jak się wytłumaczyć?
I jak możemy udowodnić,
że jesteśmy uczciwi?
Prawdziwy Bóg uznał
twoich niewolników za winnych.
Teraz, panie,
jesteśmy twoimi niewolnikami —
i my, i ten, u którego
znaleziono kielich”.
Słowa Judy
stanowiły deklarację,
że wszyscy bracia są gotowi
stać się niewolnikami.
Ale nie na tym
polegał plan Józefa.
W Rodzaju 44:17
Józef tak odpowiedział Judzie:
„Nie mogę zrobić czegoś takiego!
Moim niewolnikiem zostanie tylko ten,
u którego znaleziono kielich.
A reszta niech wraca
w pokoju do ojca”.
Tak więc Józef był gotów
pozwolić swoim 10 braciom
odejść wolno pod warunkiem,
że zostawią Beniamina jako niewolnika.
Wtedy Juda
zdobył się na odwagę,
żeby się przeciwstawić egipskiemu
dostojnikowi, i zabrał głos.
Co ciekawe, jego wypowiedź
to najdłuższe przemówienie
zapisane w Księdze Rodzaju.
W rozdziale 44, od wersetu 33
znajdujemy końcowe słowa
błagalnej przemowy Judy:
„Panie, proszę,
pozwól mi zostać twoim niewolnikiem
zamiast tego chłopca,
a on niech idzie
ze swoimi braćmi.
Po prostu nie mógłbym wrócić
bez tego chłopca
i patrzeć,
jak mój ojciec cierpi!”
W ten sposób Juda pokazał,
że jest gotowy zostać niewolnikiem
zamiast Beniamina.
Dowiódł tym, że już nie jest
tym samym człowiekiem co 22 lata temu.
Zmienił się.
Okazał prawdziwą skruchę.
W tym momencie Józef zakończył test
i ujawnił swoją tożsamość.
Czego nas uczy
ta wzruszająca historia?
Czy Jehowa nagradza tych,
którzy okazują
prawdziwą skruchę?
Tak!
Jehowa pokierował wydarzeniami
w taki sposób,
że Juda znalazł się w linii rodowej
prowadzącej do Mesjasza.
To wspaniała nagroda
za okazanie szczerej skruchy!
Co to znaczy dla nas?
Wszyscy popełniamy błędy
i wszyscy potrzebujemy
miłosierdzia Jehowy.
Dlatego pociesza nas
świadomość,
że Jehowa
chętnie nam przebaczy,
jeśli okażemy prawdziwą skruchę,
przyznając się do winy
i porzucając
niewłaściwe postępowanie.

Hermanus van Selm: Czym jest prawdziwa skrucha? (Rodz. 44:16)