JW subtitle extractor

Στο εδάφιο Ματθαίος 5:9,
ο Ιησούς ανέφερε
γιατί αξίζει να προσπαθούμε να είμαστε ειρηνοποιοί.
Είπε ότι ο ειρηνοποιός είναι ευτυχισμένος.
Ακούγεται αρκετά απλό,
αλλά σίγουρα
το να είναι κανείς ειρηνοποιός έχει τις δυσκολίες του.
Ας δούμε μια συγκεκριμένη δυσκολία.
Περιγράφεται στην Επιστολή του Ιακώβου
—Επιστολή του Ιακώβου, κεφάλαιο 3,
και ας δούμε το εδάφιο 5.
Λέει:
«Έτσι και η γλώσσα είναι μικρό μέλος του σώματος,
και όμως κάνει μεγάλους κομπασμούς.
Δείτε πόσο μικρή φωτιά χρειάζεται
για να ξεσπάσει πυρκαγιά σε ένα μεγάλο δάσος!»
Και φυσικά, όπως λέει το εδάφιο 8:
«Τη γλώσσα όμως
δεν μπορεί να τη δαμάσει κανένας άνθρωπος.
Είναι ανυπότακτη και βλαβερή,
γεμάτη θανατηφόρο δηλητήριο».
Επομένως, η δυσκολία είναι να δαμάσουμε τη γλώσσα.
Αυτή είναι η δυσκολία του ειρηνοποιού.
Η γλώσσα είναι ένα μυώδες όργανο
που μας βοηθάει να τρώμε, να αναπνέουμε και να μιλάμε.
Σε αυτό το εδάφιο,
ο Ιάκωβος αναφέρεται στην ομιλία.
Όπως ξέρουμε,
από τη λέξη γλῶσσα που χρησιμοποιείται στο πρωτότυπο κείμενο
προέρχονται διάφορες σύγχρονες λέξεις, όπως «γλωσσάριο»,
«γλωσσομαθής» ή «ξενόγλωσσος».
Επίσης, χρησιμοποιούμε καθημερινές εκφράσεις
που τονίζουν τον ρόλο της γλώσσας,
όπως «γλωσσοδέτης»,
«μπέρδεψα τη γλώσσα μου», «μητρική γλώσσα»
ή «αυτός κατάπιε τη γλώσσα του».
Αλλά όπως λέει ο Ιάκωβος, «η γλώσσα είναι [...] φωτιά»,
είναι ικανή να προκαλέσει μεγάλο κακό.
Αρκεί μία σπίθα για να γίνει ένα δάσος στάχτη.
Άρα, ο ειρηνοποιός, παρότι είναι ατελής,
πρέπει να αγωνίζεται να συγκρατεί τη γλώσσα του
όταν οι άλλοι τον προκαλούν.
Η γλώσσα μας ανιχνεύει τέσσερις βασικές γεύσεις:
γλυκό, αλμυρό, ξινό και πικρό.
Το γλυκό το γευόμαστε με την άκρη της γλώσσας,
ενώ οι γευστικοί κάλυκες στο πλάι της γλώσσας
μάς βοηθούν να αντιλαμβανόμαστε το ξινό ή το αλμυρό.
Αλλά το πικρό το αντιλαμβανόμαστε
στο πίσω μέρος της γλώσσας,
κοντά στον λάρυγγα.
Οι Βιβλικοί συγγραφείς
συγκρίνουν τις λειτουργίες της γλώσσας με την ομιλία.
Για παράδειγμα, το Ιώβ 34:3 λέει:
«Το αφτί δοκιμάζει τα λόγια
όπως η γλώσσα γεύεται την τροφή».
Και ξέρουμε τα λόγια του Παύλου
στο Κολοσσαείς 4:6, όπου είπε:
«Τα λόγια σας
ας είναι πάντοτε καλοσυνάτα,
καρυκευμένα με αλάτι,
ώστε να ξέρετε πώς πρέπει να απαντάτε στον καθέναν»,
δηλαδή τα λόγια του ειρηνοποιού αφήνουν ευχάριστη γεύση.
Φυσικά, η πραγματικότητα είναι
έτσι όπως την περιγράφει το εδάφιο Ιακώβου 3:10,
όπου διαβάζουμε:
«Από το ίδιο στόμα βγαίνει ευλογία και κατάρα».
Ή αλλιώς, από το στόμα μας βγαίνουν γλυκά
ή πικρά λόγια.
Ίσως μιλάμε ωραία στους άλλους στο έργο
ή στην εκκλησία,
αλλά λέμε πικρά, άστοργα λόγια
σε όσους ζουν ή εργάζονται μαζί μας.
Αλλά τι είναι αυτό που μας κάνει
να φερόμαστε έτσι μερικές φορές;
Ο Ιησούς σχολίασε εύστοχα
ότι η γλώσσα αποκαλύπτει
τι έχουμε μέσα στην καρδιά και στον νου μας,
λέγοντας στο εδάφιο Ματθαίος 12:34:
«Διότι από την αφθονία της καρδιάς μιλάει το στόμα».
Όπως λοιπόν το πικρό το γευόμαστε
στο πίσω μέρος της γλώσσας,
έτσι και τα πικρά λόγια
αφήνουν άσχημη γεύση
καθώς προέρχονται από το πίσω μέρος του λάρυγγα,
δηλαδή από βαθιά,
και φανερώνουν τι έχει πραγματικά κάποιος στην καρδιά του.
Άρα, τα λόγια μας αποκαλύπτουν
πώς νιώθουμε κατά βάθος για τους άλλους.
Τι παρατηρούμε σε αυτή την εικόνα;
Παρατηρούμε πως το αν τιμούμε
ή σεβόμαστε τους άλλους
φαίνεται από το τι λέμε.
Η αδελφή μας μιλάει θυμωμένα σε μια άλλη αδελφή.
Όταν τα λόγια βγουν από το στόμα μας,
δεν μπορούμε να τα σβήσουμε όπως τις λέξεις σε μια οθόνη.
Οπότε, όταν τα λόγια μας πληγώσουν κάποιον που αγαπάμε,
αν είμαστε ειρηνοποιοί, θα πούμε χωρίς δισταγμό
ένα και μόνο πράγμα
—«συγνώμη»—και θα το εννοούμε,
όπως προφανώς κάνει και η αδελφή μας
αφού σκέφτηκε τι λέει η Γραφή για αυτό το θέμα.
Τώρα, ας ανοίξουμε στις Παροιμίες 12:18
επειδή αυτό το εδάφιο εξηγεί καθαρά
γιατί είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε πριν μιλήσουμε.
Το Παροιμίες 12:18 λέει:
«Τα αστόχαστα λόγια είναι σαν χτυπήματα σπαθιού,
αλλά η γλώσσα των σοφών είναι γιατρειά».
Η γλώσσα μπορεί να πληγώσει σαν στιλέτο.
Τα σκληρά λόγια
αφήνουν συναισθηματικές πληγές
που παραμένουν πολύ καιρό αφού τακτοποιηθεί το ζήτημα.
Επίσης, όταν είμαστε στενοχωρημένοι,
επανέρχονται στο μυαλό μας.
Ίσως σας έχει συμβεί να είστε στενοχωρημένοι
και να σκεφτείτε κάτι άστοργο που σας είπαν,
ακόμα και πριν από χρόνια.
Αντίθετα, τα λόγια από τη «γλώσσα των σοφών» γιατρεύουν
επειδή προάγουν την ειρήνη.
Ας δούμε αυτό το σημείο με ένα παράδειγμα από τη Γραφή.
Συνήθως, σκεφτόμαστε τον σωματικό πόνο του Ιώβ,
αλλά φαίνεται ότι τα λόγια
του προκαλούσαν εξίσου μεγάλο πόνο.
Ας δούμε ένα παράδειγμα στο Ιώβ 19:2.
Η εικόνα παρουσιάζει παραστατικά το σκηνικό.
Ο Ιώβ εξηγεί πώς τον κάνουν να νιώθει
τα σκληρά λόγια του Βιλδάδ ως εξής:
«Ως πότε θα με παροξύνετε
και θα με συντρίβετε με τα λόγια σας;»
Φανταστείτε!
Είπε: “Ως πότε θα με συντρίβετε”
—όχι αναστατώνετε ή στενοχωρείτε, αλλά συντρίβετε.
Τα επικριτικά λόγια των «παρηγορητών» του Ιώβ
ήταν σαν απανωτές μαχαιριές.
Γεμίζουν περίπου εννιά κεφάλαια!
Και πόσο θα πληγώθηκε ο Ιώβ
που οι «παρηγορητές» του
δεν είπαν ούτε μία φορά το όνομά του!
Επόμενο ήταν να νιώθει συντετριμμένος!
Σίγουρα και εμείς έτσι θα νιώθαμε στη θέση του.
Σε αυτό το σημείο λοιπόν,
ο Ιώβ έπρεπε να αποφασίσει
ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει.
Θα μπορούσε να ζυγίσει τα πράγματα και να πει:
“Αν ποτέ ξεμπλέξω από όλα αυτά,
περιμένετε και θα σας τακτοποιήσω και τους τρεις.”
Αλλά αντί για αυτό, διάλεξε τον δρόμο του ειρηνοποιού.
Ας πάμε στο Ιώβ 42:8,
καθώς βλέπουμε αυτή την εικόνα.
Στη μέση του εδαφίου 8,
ο Ιώβ παίρνει την εξής οδηγία από τον Ιεχωβά:
«Και ο υπηρέτης μου ο Ιώβ
θα προσευχηθεί για εσάς».
Είναι ενδιαφέρον, λοιπόν,
ότι ο Ιεχωβά στην ουσία τού λέει:
“Για να κάνεις ειρήνη με τους συντρόφους σου
και να ξεπεράσεις κάθε αρνητικό συναίσθημα,
πρέπει να προσευχηθείς για τους «παρηγορητές» σου”.
Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον
επειδή το να προσευχηθεί ο ειρηνοποιός
για κάποιον που τον πρόσβαλε πολύ
είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα που θα μπορούσε να κάνει.
Και παρατηρούμε ότι, σύμφωνα με το εδάφιο 10,
μόνο αφού ο Ιώβ προσευχήθηκε για αυτούς
“τερμάτισε ο Ιεχωβά την ταλαιπωρία του
και του χάρισε ξανά ευημερία”.
Οι πράξεις λοιπόν του Ιώβ που περιγράφονται εδώ
του επέτρεψαν να ξεπεράσει την πικρία
και να συνεχίσει από εκεί και έπειτα τη ζωή του.
Από ό,τι φαίνεται,
τα επόμενα 140 χρόνια του ήταν πολύ ευτυχισμένα.
Αλλά αυτό οφειλόταν κυρίως στο ότι οι πράξεις του
του εξασφάλισαν ειρήνη με τον Ιεχωβά.
Άρα, ο ειρηνοποιός είναι ευτυχισμένος
όταν διαλέγει τον δρόμο της συμφιλίωσης
και όχι τον δρόμο της ανταπόδοσης.
Τέλος, ας δούμε τι σημαίνει να είναι κάποιος ειρηνοποιός
από μια άλλη οπτική γωνία.
Τι θα κάνουμε αν δούμε ότι ένας φίλος μας
διαταράσσει την ειρήνη των άλλων;
Θα το αγνοήσουμε
ή θα ενεργήσουμε ως ειρηνοποιοί;
Προσέξτε
τι παρατήρησε ο Δαβίδ στον Ψαλμό 141:5.
Μας ενδιαφέρει μόνο το πρώτο μέρος αυτού του εδαφίου
—Ψαλμός 141:5—
το οποίο λέει:
«Αν με χτυπήσει ο δίκαιος,
αυτό θα είναι πράξη [...] αγάπης».
Βέβαια, δεν θα περιμέναμε από έναν ειρηνοποιό
να χτυπήσει τον φίλο του.
Αντίθετα,
πολλές φορές οι άνθρωποι δεν διορθώνουν τους φίλους τους
επειδή φοβούνται πώς θα το πάρουν
και δεν θέλουν να χαλάσει η καλή τους σχέση.
Είναι ενδιαφέρον
ότι αυτοί που έχουν την τάση να προσβάλλουν τους άλλους
είναι συνήθως και αυτοί
που δυσκολεύονται περισσότερο να δεχτούν διόρθωση.
Αλλά, αν είμαστε αληθινοί φίλοι,
δεν θα διστάσουμε να δώσουμε την απαραίτητη διόρθωση.
Αρχικά, ακόμα και στοργικά λόγια,
τα οποία τελικά γιατρεύουν ένα άτομο,
ίσως προκαλέσουν πόνο,
όπως ένα φάρμακο όταν το βάζουμε στην πληγή.
Αλλά, αν ο φίλος μας εφαρμόσει τη συμβουλή,
θα ωφεληθεί.
Οι σχέσεις του θα βελτιωθούν,
και εμείς θα χαιρόμαστε
που αποφασίσαμε να ενεργήσουμε ως ειρηνοποιοί.
Υπάρχει μια γνωστή έκφραση, την έχουμε ακούσει όλοι,
που λέει ότι «η σιωπή είναι χρυσός».
Εμείς όμως δεν σωπαίνουμε για να είμαστε καλοί φίλοι,
απλώς προσέχουμε πώς μιλάμε.
Η ουσία είναι ότι, για να είμαστε ευτυχισμένοι ειρηνοποιοί,
πρέπει να έχουμε γλυκά λόγια «καρυκευμένα με αλάτι»
στην άκρη της γλώσσας μας.

Πολ Γκίλις: «Ευτυχισμένοι Είναι οι Ειρηνοποιοί» (Ματθ. 5:9)
- 

Πολ Γκίλις: «Ευτυχισμένοι Είναι οι Ειρηνοποιοί» (Ματθ. 5:9)

Στο εδάφιο Ματθαίος 5:9,
ο Ιησούς ανέφερε
γιατί αξίζει να προσπαθούμε να είμαστε ειρηνοποιοί.
Είπε ότι ο ειρηνοποιός είναι ευτυχισμένος.
Ακούγεται αρκετά απλό,
αλλά σίγουρα
το να είναι κανείς ειρηνοποιός έχει τις δυσκολίες του.
Ας δούμε μια συγκεκριμένη δυσκολία.
Περιγράφεται στην Επιστολή του Ιακώβου
—Επιστολή του Ιακώβου, κεφάλαιο 3,
και ας δούμε το εδάφιο 5.
Λέει:
«Έτσι και η γλώσσα είναι μικρό μέλος του σώματος,
και όμως κάνει μεγάλους κομπασμούς.
Δείτε πόσο μικρή φωτιά χρειάζεται
για να ξεσπάσει πυρκαγιά σε ένα μεγάλο δάσος!»
Και φυσικά, όπως λέει το εδάφιο 8:
«Τη γλώσσα όμως
δεν μπορεί να τη δαμάσει κανένας άνθρωπος.
Είναι ανυπότακτη και βλαβερή,
γεμάτη θανατηφόρο δηλητήριο».
Επομένως, η δυσκολία είναι να δαμάσουμε τη γλώσσα.
Αυτή είναι η δυσκολία του ειρηνοποιού.
Η γλώσσα είναι ένα μυώδες όργανο
που μας βοηθάει να τρώμε, να αναπνέουμε και να μιλάμε.
Σε αυτό το εδάφιο,
ο Ιάκωβος αναφέρεται στην ομιλία.
Όπως ξέρουμε,
από τη λέξη <i>γλῶσσα</i> που χρησιμοποιείται στο πρωτότυπο κείμενο
προέρχονται διάφορες σύγχρονες λέξεις, όπως «γλωσσάριο»,
«γλωσσομαθής» ή «ξενόγλωσσος».
Επίσης, χρησιμοποιούμε καθημερινές εκφράσεις
που τονίζουν τον ρόλο της γλώσσας,
όπως «γλωσσοδέτης»,
«μπέρδεψα τη γλώσσα μου», «μητρική γλώσσα»
ή «αυτός κατάπιε τη γλώσσα του».
Αλλά όπως λέει ο Ιάκωβος, «η γλώσσα είναι [...] φωτιά»,
είναι ικανή να προκαλέσει μεγάλο κακό.
Αρκεί μία σπίθα για να γίνει ένα δάσος στάχτη.
Άρα, ο ειρηνοποιός, παρότι είναι ατελής,
πρέπει να αγωνίζεται να συγκρατεί τη γλώσσα του
όταν οι άλλοι τον προκαλούν.
Η γλώσσα μας ανιχνεύει τέσσερις βασικές γεύσεις:
γλυκό, αλμυρό, ξινό και πικρό.
Το γλυκό το γευόμαστε με την άκρη της γλώσσας,
ενώ οι γευστικοί κάλυκες στο πλάι της γλώσσας
μάς βοηθούν να αντιλαμβανόμαστε το ξινό ή το αλμυρό.
Αλλά το πικρό το αντιλαμβανόμαστε
στο πίσω μέρος της γλώσσας,
κοντά στον λάρυγγα.
Οι Βιβλικοί συγγραφείς
συγκρίνουν τις λειτουργίες της γλώσσας με την ομιλία.
Για παράδειγμα, το Ιώβ 34:3 λέει:
«Το αφτί δοκιμάζει τα λόγια
όπως η γλώσσα γεύεται την τροφή».
Και ξέρουμε τα λόγια του Παύλου
στο Κολοσσαείς 4:6, όπου είπε:
«Τα λόγια σας
ας είναι πάντοτε καλοσυνάτα,
καρυκευμένα με αλάτι,
ώστε να ξέρετε πώς πρέπει να απαντάτε στον καθέναν»,
δηλαδή τα λόγια του ειρηνοποιού αφήνουν ευχάριστη γεύση.
Φυσικά, η πραγματικότητα είναι
έτσι όπως την περιγράφει το εδάφιο Ιακώβου 3:10,
όπου διαβάζουμε:
«Από το ίδιο στόμα βγαίνει ευλογία και κατάρα».
Ή αλλιώς, από το στόμα μας βγαίνουν γλυκά
ή πικρά λόγια.
Ίσως μιλάμε ωραία στους άλλους στο έργο
ή στην εκκλησία,
αλλά λέμε πικρά, άστοργα λόγια
σε όσους ζουν ή εργάζονται μαζί μας.
Αλλά τι είναι αυτό που μας κάνει
να φερόμαστε έτσι μερικές φορές;
Ο Ιησούς σχολίασε εύστοχα
ότι η γλώσσα αποκαλύπτει
τι έχουμε μέσα στην καρδιά και στον νου μας,
λέγοντας στο εδάφιο Ματθαίος 12:34:
«Διότι από την αφθονία της καρδιάς μιλάει το στόμα».
Όπως λοιπόν το πικρό το γευόμαστε
στο πίσω μέρος της γλώσσας,
έτσι και τα πικρά λόγια
αφήνουν άσχημη γεύση
καθώς προέρχονται από το πίσω μέρος του λάρυγγα,
δηλαδή από βαθιά,
και φανερώνουν τι έχει πραγματικά κάποιος στην καρδιά του.
Άρα, τα λόγια μας αποκαλύπτουν
πώς νιώθουμε κατά βάθος για τους άλλους.
Τι παρατηρούμε σε αυτή την εικόνα;
Παρατηρούμε πως το αν τιμούμε
ή σεβόμαστε τους άλλους
φαίνεται από το τι λέμε.
Η αδελφή μας μιλάει θυμωμένα σε μια άλλη αδελφή.
Όταν τα λόγια βγουν από το στόμα μας,
δεν μπορούμε να τα σβήσουμε όπως τις λέξεις σε μια οθόνη.
Οπότε, όταν τα λόγια μας πληγώσουν κάποιον που αγαπάμε,
αν είμαστε ειρηνοποιοί, θα πούμε χωρίς δισταγμό
ένα και μόνο πράγμα
—«συγνώμη»—και θα το εννοούμε,
όπως προφανώς κάνει και η αδελφή μας
αφού σκέφτηκε τι λέει η Γραφή για αυτό το θέμα.
Τώρα, ας ανοίξουμε στις Παροιμίες 12:18
επειδή αυτό το εδάφιο εξηγεί καθαρά
γιατί είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε πριν μιλήσουμε.
Το Παροιμίες 12:18 λέει:
«Τα αστόχαστα λόγια είναι σαν χτυπήματα σπαθιού,
αλλά η γλώσσα των σοφών είναι γιατρειά».
Η γλώσσα μπορεί να πληγώσει σαν στιλέτο.
Τα σκληρά λόγια
αφήνουν συναισθηματικές πληγές
που παραμένουν πολύ καιρό αφού τακτοποιηθεί το ζήτημα.
Επίσης, όταν είμαστε στενοχωρημένοι,
επανέρχονται στο μυαλό μας.
Ίσως σας έχει συμβεί να είστε στενοχωρημένοι
και να σκεφτείτε κάτι άστοργο που σας είπαν,
ακόμα και πριν από χρόνια.
Αντίθετα, τα λόγια από τη «γλώσσα των σοφών» γιατρεύουν
επειδή προάγουν την ειρήνη.
Ας δούμε αυτό το σημείο με ένα παράδειγμα από τη Γραφή.
Συνήθως, σκεφτόμαστε τον σωματικό πόνο του Ιώβ,
αλλά φαίνεται ότι τα λόγια
του προκαλούσαν εξίσου μεγάλο πόνο.
Ας δούμε ένα παράδειγμα στο Ιώβ 19:2.
Η εικόνα παρουσιάζει παραστατικά το σκηνικό.
Ο Ιώβ εξηγεί πώς τον κάνουν να νιώθει
τα σκληρά λόγια του Βιλδάδ ως εξής:
«Ως πότε θα με παροξύνετε
και θα με συντρίβετε με τα λόγια σας;»
Φανταστείτε!
Είπε: “Ως πότε θα με συντρίβετε”
—όχι αναστατώνετε ή στενοχωρείτε, αλλά συντρίβετε.
Τα επικριτικά λόγια των «παρηγορητών» του Ιώβ
ήταν σαν απανωτές μαχαιριές.
Γεμίζουν περίπου εννιά κεφάλαια!
Και πόσο θα πληγώθηκε ο Ιώβ
που οι «παρηγορητές» του
δεν είπαν ούτε μία φορά το όνομά του!
Επόμενο ήταν να νιώθει συντετριμμένος!
Σίγουρα και εμείς έτσι θα νιώθαμε στη θέση του.
Σε αυτό το σημείο λοιπόν,
ο Ιώβ έπρεπε να αποφασίσει
ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει.
Θα μπορούσε να ζυγίσει τα πράγματα και να πει:
“Αν ποτέ ξεμπλέξω από όλα αυτά,
περιμένετε και θα σας τακτοποιήσω και τους τρεις.”
Αλλά αντί για αυτό, διάλεξε τον δρόμο του ειρηνοποιού.
Ας πάμε στο Ιώβ 42:8,
καθώς βλέπουμε αυτή την εικόνα.
Στη μέση του εδαφίου 8,
ο Ιώβ παίρνει την εξής οδηγία από τον Ιεχωβά:
«Και ο υπηρέτης μου ο Ιώβ
θα προσευχηθεί για εσάς».
Είναι ενδιαφέρον, λοιπόν,
ότι ο Ιεχωβά στην ουσία τού λέει:
“Για να κάνεις ειρήνη με τους συντρόφους σου
και να ξεπεράσεις κάθε αρνητικό συναίσθημα,
πρέπει να προσευχηθείς για τους «παρηγορητές» σου”.
Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον
επειδή το να προσευχηθεί ο ειρηνοποιός
για κάποιον που τον πρόσβαλε πολύ
είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα που θα μπορούσε να κάνει.
Και παρατηρούμε ότι, σύμφωνα με το εδάφιο 10,
μόνο αφού ο Ιώβ προσευχήθηκε για αυτούς
“τερμάτισε ο Ιεχωβά την ταλαιπωρία του
και του χάρισε ξανά ευημερία”.
Οι πράξεις λοιπόν του Ιώβ που περιγράφονται εδώ
του επέτρεψαν να ξεπεράσει την πικρία
και να συνεχίσει από εκεί και έπειτα τη ζωή του.
Από ό,τι φαίνεται,
τα επόμενα 140 χρόνια του ήταν πολύ ευτυχισμένα.
Αλλά αυτό οφειλόταν κυρίως στο ότι οι πράξεις του
του εξασφάλισαν ειρήνη με τον Ιεχωβά.
Άρα, ο ειρηνοποιός είναι ευτυχισμένος
όταν διαλέγει τον δρόμο της συμφιλίωσης
και όχι τον δρόμο της ανταπόδοσης.
Τέλος, ας δούμε τι σημαίνει να είναι κάποιος ειρηνοποιός
από μια άλλη οπτική γωνία.
Τι θα κάνουμε αν δούμε ότι ένας φίλος μας
διαταράσσει την ειρήνη των άλλων;
Θα το αγνοήσουμε
ή θα ενεργήσουμε ως ειρηνοποιοί;
Προσέξτε
τι παρατήρησε ο Δαβίδ στον Ψαλμό 141:5.
Μας ενδιαφέρει μόνο το πρώτο μέρος αυτού του εδαφίου
—Ψαλμός 141:5—
το οποίο λέει:
«Αν με χτυπήσει ο δίκαιος,
αυτό θα είναι πράξη [...] αγάπης».
Βέβαια, δεν θα περιμέναμε από έναν ειρηνοποιό
να χτυπήσει τον φίλο του.
Αντίθετα,
πολλές φορές οι άνθρωποι δεν διορθώνουν τους φίλους τους
επειδή φοβούνται πώς θα το πάρουν
και δεν θέλουν να χαλάσει η καλή τους σχέση.
Είναι ενδιαφέρον
ότι αυτοί που έχουν την τάση να προσβάλλουν τους άλλους
είναι συνήθως και αυτοί
που δυσκολεύονται περισσότερο να δεχτούν διόρθωση.
Αλλά, αν είμαστε αληθινοί φίλοι,
δεν θα διστάσουμε να δώσουμε την απαραίτητη διόρθωση.
Αρχικά, ακόμα και στοργικά λόγια,
τα οποία τελικά γιατρεύουν ένα άτομο,
ίσως προκαλέσουν πόνο,
όπως ένα φάρμακο όταν το βάζουμε στην πληγή.
Αλλά, αν ο φίλος μας εφαρμόσει τη συμβουλή,
θα ωφεληθεί.
Οι σχέσεις του θα βελτιωθούν,
και εμείς θα χαιρόμαστε
που αποφασίσαμε να ενεργήσουμε ως ειρηνοποιοί.
Υπάρχει μια γνωστή έκφραση, την έχουμε ακούσει όλοι,
που λέει ότι «η σιωπή είναι χρυσός».
Εμείς όμως δεν σωπαίνουμε για να είμαστε καλοί φίλοι,
απλώς προσέχουμε πώς μιλάμε.
Η ουσία είναι ότι, για να είμαστε ευτυχισμένοι ειρηνοποιοί,
πρέπει να έχουμε γλυκά λόγια «καρυκευμένα με αλάτι»
στην άκρη της γλώσσας μας.


-