JW subtitle extractor

Dzisiaj porozmawiamy
o mądrości.
To umiejętność
wykorzystywania wiedzy
i zrozumienia w praktyce.
Dzięki niej podejmujemy
mądre decyzje,
rozwiązujemy problemy,
unikamy zagrożeń
oraz udzielamy pomocnych rad wtedy,
gdy jest to potrzebne.
Oczywiście nie możemy polegać
na własnej wiedzy i własnym zrozumieniu.
Musimy polegać na najlepszym
Źródle mądrości — Jehowie Bogu.
Dlaczego?
Psalm 19 mówi, że „przypomnienia
od Jehowy są godne zaufania,
niedoświadczonego
czynią mądrym”.
Ale skąd mieć pewność,
że możemy zaufać
mądrości Jehowy,
której udziela On
przez swoje Słowo,
ducha świętego
czy Ciało Kierownicze?
Dzięki czemu
możemy być o tym przekonani?
Odpowiedzi udzielił Jezus,
podając pewną prostą prawdę
zapisaną w Mateusza 11:19:
„O mądrości świadczą jej dzieła”.
Kiedy wykorzystujemy
mądrość od Jehowy,
zawsze wpływa to pozytywnie
na życie nasze i innych.
Jako niedoskonali ludzie
staramy się przejawiać tę mądrość,
ale nie zawsze nam się to udaje.
Mamy pewne ograniczenia.
Dlatego w tym przemówieniu
powiemy o tym,
dlaczego czasami coś
może wydawać nam się mądre,
choć w rzeczywistości
takie nie jest,
bo nie opiera się
na mądrości z góry.
Omówmy pierwszy przykład.
Czy samo to,
że ktoś ma dobre intencje
i naprawdę chce nam pomóc,
automatycznie sprawia, że jego rada
jest mądra i trafiona?
Zobaczmy pewną relację biblijną.
Proszę, otwórzmy razem
Mateusza, rozdział 16.
W wersecie 21 Jezus
wyjaśnia swoim uczniom,
że będzie musiał cierpieć
i zostać zabity.
Jak zareagował na to Piotr?
Mateusza 16:22:
„Ale Piotr wziął go na bok
i zaczął go strofować:
‚Zlituj się nad sobą, Panie.
Wcale cię to nie spotka’”.
Czy Piotr miał dobre intencje?
Tak.
Czy chciał pomóc?
Tak.
Ale czy jego rada była mądra?
Nie.
Jezus wyjaśnił to
w drugiej części wersetu 23:
„Jesteś przeszkodą
na mojej drodze,
bo nie myślisz po Bożemu,
tylko po ludzku”.
Jezus przyszedł na ziemię, żeby wypełnić
proroctwa i zamierzenie Jehowy,
które obejmowało jego śmierć.
Nie chciał, żeby ktokolwiek
próbował go zniechęcić
do wykonania
zleconego mu zadania.
Piotr miał dobre intencje,
ale nie kierował się
mądrością z góry.
Zobaczmy inny przykład.
Przypuśćmy, że ktoś
przechodzi bardzo poważną próbę,
przez co doświadcza bólu
i cierpi pod wieloma względami.
Chciałby poczuć ulgę.
I ktoś daje mu pewną radę,
dzięki której mógłby poczuć się
choć trochę lepiej.
Ale czy jest ona mądra?
Tym razem zajrzyjmy do
1 Księgi Samuela, rozdziału 26.
Dawid ucieka tu przed Saulem,
który chce go zabić.
Jego życie jest zagrożone.
Czuje ogromny stres.
Na pustkowiu dowiaduje się,
gdzie obozuje Saul.
Dlatego w nocy, kiedy Saul
i jego żołnierze głęboko śpią,
Dawid i Abiszaj zakradają się
do obozu i stają nad Saulem.
Co mówi Abiszaj
w 1 Samuela 26:8?
„Wówczas Abiszaj
rzekł do Dawida:
‚Bóg wydał dzisiaj twojego wroga
w twoje ręce.
Pozwól więc, proszę,
że przygwożdżę go włócznią do ziemi —
wystarczy mi
tylko jedno pchnięcie’”.
Co Abiszaj sugeruje?
‛To jest dar od Jehowy.
Saul jest tutaj.
Zabij go, a ulga,
której wyczekiwałeś nadejdzie.
Ja ci pomogę’.
Czy Dawidowi
spodobała się ta rada?
Oczywiście, że nie.
W wersecie 9 mówi on:
‛Jak mógłbym zabić Saula
i pozostać niewinnym przed Jehową?’.
W wersecie 10 dodaje:
‛Jehowa się tym zajmie
we właściwym czasie’.
A teraz zobaczmy werset 11:
„Z punktu widzenia Jehowy
byłoby to bardzo złe,
gdybym podniósł rękę
na pomazańca Jehowy!”.
„Z punktu widzenia Jehowy”.
Dawid nie chciał posłuchać rady,
która tymczasowo
rozwiązałaby jego problem,
ale nie spodobałaby się Jehowie.
Podobnie my nigdy nie powinniśmy
udzielać ani słuchać rad,
które nie są oparte na Biblii,
tylko po to, żeby spróbować
uwolnić się od ciężkiej próby.
Teraz porozmawiajmy o sytuacji,
w której znaczenie ma,
kto coś powiedział
albo jak to powiedział.
Ma to wpływ na nasz odbiór —
czy uznamy to za mądre, czy głupie.
Jakie wersety
potwierdzają ten fakt?
Otwórzmy Księgę Kaznodziei
na rozdziale 9.
Przeczytamy wersety 16 i 17.
Czytając te słowa,
zwróćmy uwagę,
jakie znaczenie ma to,
kto coś mówi i w jaki sposób.
Werset 16:
„Powiedziałem więc sobie:
‚Mądrość jest lepsza niż potęga.
Ale mądrością ubogiego
się pogardza,
a na jego słowa
nie zwraca się uwagi’”.
Werset 17:
„Lepiej słuchać
spokojnych słów mądrego
niż krzyków kogoś,
kto sprawuje władzę nad głupimi”.
Jak rozumieć te wersety?
Jeśli ktoś cieszy się autorytetem
i ma silną osobowość,
ludzie są bardziej skłonni uznać to,
co mówi ta osoba, za mądre,
nawet jeśli wcale takie nie jest.
Z drugiej strony
ktoś mało znaczący i cichy
może coś powiedzieć, ale ponieważ
nie jest on tak znany i pewny siebie,
ludzie mogą myśleć:
„Pewnie on nie ma
nic mądrego do powiedzenia”.
O takich sytuacjach
pisał apostoł Paweł w I wieku.
Zobaczmy,
jak w 1 Tymoteusza, 1 rozdziale,
Paweł opisał tych,
którzy odeszli od wiary
i mówili rzeczy,
których nie powinni.
Otwórzmy 1 Tymoteusza 1:7.
Paweł mówi tu
o fałszywych nauczycielach:
„Chcą być nauczycielami prawa,
ale nie rozumieją tego,
o czym mówią
i przy czym tak mocno
się upierają”.
Sprawiali oni
wrażenie wpływowych.
Mówili w sposób przekonujący,
entuzjastyczny,
ale nie mówili prawdy.
Zobaczmy,
jak w leksykonie Wnikliwe
opisano, co Paweł
sądził na ich temat.
Czytamy tam:
„Paweł znał ludzką skłonność
do koncentrowania uwagi na tych,
którzy są pewni siebie,
wyróżniają się jakimś talentem,
mają silną osobowość
lub dar mowy
[przyciągali oni uwagę];
wiedział, iż ‛spokojne słowa ubogiego
mędrca’ często są lekceważone,
gdy zabiera głos ktoś
robiący wrażenie człowieka silnego”.
Koniec cytatu
z leksykonu Wnikliwe.
Jaki z tego wniosek?
Niektórzy mogą być
pod wrażeniem,
kiedy ktoś wypowiada się głośno,
z przekonaniem,
z nutą wyższości.
Ale donośny
i przekonujący ton głosu
nigdy nie obroni
słabej argumentacji.
Dlatego nie decydujmy,
czy coś jest mądre
tylko na podstawie tego,
kto to mówi i jak to mówi.
Ale czy oparte jest to
na mądrości z góry?
To jest kluczowe.
Na sam koniec chcemy porozmawiać
o dwóch niezbędnych cechach,
których potrzebujemy,
aby zdobyć mądrość z góry.
Te dwie cechy to pokora
i skromność.
Kiedy jesteśmy pokorni,
uznajemy,
że inni mogą mieć
lepsze pomysły niż my.
A dzięki skromności przyznajemy,
że możemy czegoś nie wiedzieć.
W Księdze Przysłów wyjaśniono,
dlaczego warto być pokornym i skromnym.
Sięgnijmy do Biblii
i przeczytajmy Przysłów 18:17:
„Kto pierwszy zabiera głos w swojej sprawie,
zdaje się mieć rację,
ale przychodzi druga strona
i weryfikuje jego słowa”.
Ktoś może iść na spotkanie działu,
spotkanie starszych
czy nadzorców i uważać,
że ma genialny pomysł.
Ale kiedy inni bracia zaczynają
zadawać mu pytania,
uświadamia on sobie, że to wcale
nie jest taki wyśmienity pomysł.
Co w tej sytuacji
mogą zrobić ci bracia?
Przedstawią oni argumenty,
które są oparte na zasadach biblijnych.
W tym krótkim przemówieniu omówiliśmy,
jak cenna jest mądrość z góry.
Chcemy, żeby Jehowa
nam jej udzielał,
ale musimy uważać,
żeby nie pomylić ludzkiej mądrości
z mądrością od Jehowy.

Harold Corkern: Jehowa udziela prawdziwej mądrości (Ps. 19:7)