JW subtitle extractor

We hadden een heel leuk leven.
M'n man was ouderling.
We hadden twee kinderen. Ik pionierde.
We waren gewoon
zo'n gezellig gezin in de gemeente.
En toen, van het ene
op het andere moment, heel onverwacht...
kwam hij te overlijden.
Binnen een paar minuten was ik ineens weduwe.
Ik had een hekel aan dat woord.
Het voelde zwak en zielig.
Vroeger vond ik het altijd heerlijk
om m'n man te ondersteunen in de gemeente.
En dan ineens, van de ene op de andere dag,
ben jij degene die hulp nodig heeft.
En ik wist niet eens meer
hoe ik voor mezelf moest zorgen.
Ik was een deel van mezelf kwijt.
Ik voelde me niks waard.
Ik wist niet meer wat ik moest.
Wat me er in die tijd denk ik nog
het meest doorheen heeft geholpen...
was de steun van m'n vrienden.
Ik heb vriendinnen die ik kan appen met:
Ik ben verdrietig.
En dan zeggen ze: Wat kunnen we doen?
Ik wil gewoon even klagen dat het niet gaat.
-Oké, praat maar, we luisteren.
Aanvaard hulp van anderen.
Wees open en eerlijk, zonder filter.
Wees kwetsbaar. Dat mag.
We hebben allemaal onze dingen.
Ga naar de ouderlingen.
Vertel ze wat je doormaakt.
Denk niet dat je lastig bent.
Laat ze met je bidden. Dat werkt genezend.
Nog iets wat me heeft geholpen is
wat staat in Nehemia:
De vreugde van Jehovah is je vesting.
Ik zeg dat bijna elke dag tegen mezelf.
De vreugde, de vreugde van Jehovah.
Ik wist dat ik iets moest doen
om m'n vreugde terug te krijgen.
Want dat zou m'n kracht zijn.
Het zou niet alleen goed voelen,
het zou m'n kracht zijn.
Een paar maanden na z'n dood
ging ik weer pionieren.
Dat was mijn anker.
Het gaf me een doel
en weer een routine in m'n leven.
Het gaf me een reden om m'n bed weer uit te komen.
Als ik mijn hoop met anderen deel...
helpt me dat
om te focussen op wat echt belangrijk is.
Gewoon, je weet wel, het grotere plaatje.
En je moet gewoon naar de zaal.
Daar wordt Jehovah aanbeden.
Daar zijn je vrienden.
Ook al weet je dat je gaat huilen...
en dat je niet eens
kunt meezingen op de vergadering.
Dat maakt niks uit. Dat maakt niet uit.
Dat is dan maar gewoon even zo.
Het is de moeite waard. Echt waar.
Als je gaat voel je je dicht bij
de gemeente en bij Jehovah.
En nog iets wat me heeft geholpen
is hoe Jehovah gebeden verhoort.
Dat raakt me nog het meest.
Want als je om iets bidt...
en je hebt echt iets nodig...
en je vertelt er verder niemand over
en Jehovah geeft het je gewoon ineens...
daar kun je niet omheen.
Ik weet nog dat ik 's nachts
een keer lag na te denken over ons huwelijk.
Je hebt van die dingen die echt
bij jullie horen en die mensen wel kennen.
Maar je hebt ook allemaal
van die intieme dingen...
waar verder niemand iets van afweet.
Grapjes die alleen jullie snappen.
Grappige dingen waar alleen wij tweeën bij waren.
Ons eerste huisje, dat alleen wij nog kennen.
En ik dacht: De enige
met wie ik al die herinneringen deel...
is weg.
En ik weet nog dat ik toen ineens dacht:
Jehovah weet het allemaal nog.
En ik, ik greep hem gewoon vast.
Ik weet nog dat ik letterlijk
m'n kussen pakte en hem stevig vasthield.
En het voelde alsof ik me
als een klein kind vastklampte aan Jehovah's been.
En hij is de enige die al die dingen
ook nog weet. Veel beter dan ik.
Hij zal ervoor zorgen dat m'n man
al die herinneringen terugkrijgt.
Na een tijdje ging ik beseffen
dat Jehovah's kijk op weduwen...
totaal anders is dan
hoe de wereld naar weduwen kijkt.
Jehovah had zelfs wetten gemaakt voor Israël
over hoe ze met weduwen moesten omgaan.
En dat zegt mij dan weer
dat Jehovah er voor mij is.
Nu heb ik geen hekel meer aan het woord weduwe.
Ik weet gewoon dat ik als weduwe
een speciaal plekje bij Jehovah heb.
Jehovah ziet er persoonlijk op toe
dat het goed met me gaat.
Het is niet makkelijk maar het komt goed.

Holly Wood: Hoe ik weer vreugde en een doel vond nadat ik mijn man had verloren