JW subtitle extractor

We gaan het hebben over offers brengen.
Door het congres van dit jaar hebben we geleerd
dat het aanbidden van Jehovah betekent...
dat we Jehovah dingen geven
en ook dat we dingen voor hem opgeven.
En in onze gemeenten en op Bethel worden we
omgeven door voorbeelden van broeders en zusters...
die dingen hebben opgegeven
om Jehovah te dienen.
Maar we gaan het niet zozeer hebben over
wat we aan Jehovah geven...
of hoeveel we aan Jehovah geven...
maar meer over waarom
we dingen aan Jehovah geven.
En we gaan zien wat we kunnen leren als het gaat
om wat iemand motiveert offers te brengen...
uit een Bijbels verslag,
namelijk dat van Jefta’s dochter.
Het is een verslag dat we goed kennen.
Voor de strijd doet Jefta de belofte aan Jehovah
dat als Jehovah hem zou laten winnen...
hij de eerste die uit zijn huis naar hem toe
zou komen, aan Jehovah zou geven.
En dat die hem in Jehovah’s tabernakel zou dienen.
We weten wat er gebeurde.
De eerste die naar Jefta toekwam,
was z’n enige dochter.
Ze zou de rest van haar leven
Jehovah dienen bij de tabernakel...
als alleenstaande vrouw.
We kunnen zo veel uit het verslag halen.
Het is echt fascinerend.
Maar we gaan ons nu concentreren op haar reactie.
Haar reactie op de belofte van haar vader.
Zoek alsjeblieft Rechters 11 eens met me op.
Hoe reageerde ze toen ze hoorde
wat haar vader had gedaan...
dat hij een belofte had gedaan
die invloed had op de rest van haar leven?
In Rechters 11 zien we wat haar vader
haar vertelde aan het einde van vers 35:
Maar ik heb een belofte aan Jehovah gedaan,
en ik kan niet meer terug.
Hoe reageerde ze?
We kijken meestal als eerste naar vers 37:
Geef me twee maanden.
Laat me alleen zijn.
Laat me naar de bergen gaan.
Ik moet het laten bezinken.
Maar dat is niet haar eerste reactie.
Wat zei ze dan als eerste?
Vers 36:
Ze antwoordde: Vader...
als u een belofte aan Jehovah hebt gedaan,
doe dan met me wat u hebt beloofd.
Doe dan met me wat u hebt beloofd.
Ze werkte aan haar vaders belofte mee.
Dat deed ze meteen.
Ze schrikt niet, ze aarzelt niet,
ze gaat ervoor.
Dat is toch bijzonder?
Maar wist ze eigenlijk wel waar ze ja op zei?
Deed ze het omdat ze dacht
dat ze toch geen keuze had?
Deed ze het gewoon om
haar vader een plezier te doen?
Daar hoeven we niet naar te gissen.
Ze vertelt zelf waarom ze zo snel ja zei.
Zie je wat er nog meer staat in het vers?
Ze zegt: Doe met me wat u hebt beloofd.
Waarom?
Kijk eens wat ze zegt:
Want dankzij Jehovah hebt u wraak
kunnen nemen op uw vijanden, de Ammonieten.
Want dankzij Jehovah
hebt u wraak kunnen nemen.
We weten misschien niet
hoe Jefta’s dochter heette.
Maar deze paar woorden laten zien
wat er in haar hart leefde.
Diepe liefde en waardering voor Jehovah.
Dat is waarom ze bereid was mee te werken.
Ze waardeerde wat Jehovah
voor Israël had gedaan.
Voor haar vader.
En ook voor haarzelf.
Bedenk eens wat deze overwinning op
de Ammonieten betekende voor haar.
Rechters 10 helpt ons om dit verslag
goed te kunnen begrijpen.
De Ammonieten hadden de Israëlieten
al 18 jaar onderdrukt.
Deze jonge vrouw kende niet anders:
zorgen, angst...
je afvragen wanneer de volgende aanval zou zijn.
Jefta’s dochter woonde
aan de oostkant van de Jordaan.
Ze woonde dicht bij de Ammonieten...
en ze woonde ook nog eens in een gebied
dat extra veel aangevallen werd.
De Bijbel zegt dat ze met name dat gebied
terroriseerden en onderdrukten.
De Israëlieten hadden het zo zwaar dat ze
Jehovah smeekten: Bevrijd ons van de Ammonieten.
Denk je dat zij ook om zoiets heeft gebeden?
Hoe moet het voor haar zijn geweest toen haar
vader wegging om tegen de Ammonieten te strijden?
Het verslag zegt alleen maar
hoe blij ze was toen hij terugkwam.
Maar kun je je voorstellen
hoe het was toen hij vertrok?
Hoe voelde ze zich denk je?
Ze zal vast trots zijn geweest op haar vader,
omdat hij voor Jehovah’s naam ging vechten.
Maar zou ze ook niet bang zijn geweest?
Ze wist dat het misschien wel
de laatste keer was dat ze haar vader zag.
Kun je je voorstellen hoe ze
Jehovah moet hebben gesmeekt...
om haar vader te beschermen
en hem de overwinning te geven?
Geen wonder dat als ze hoort
van het nieuws van de overwinning...
en haar vader thuis ziet komen...
dat ze danst op de muziek
van haar tamboerijn en zingt:
Dank u, Jehovah.
Wat was ze dankbaar.
Ze was zo blij, zo vol waardering.
Dat is wat haar hielp
haar vaders belofte te ondersteunen...
ongeacht wat voor offer
het voor haar zou betekenen.
Waardering was de basis van haar offer.
En diepe liefde en waardering voor Jehovah
is toch ook voor ons de basis van onze offers?
Dat geldt voor ons allemaal.
Waar zouden we zijn zonder Jehovah?
Hij heeft ons het leven gegeven.
Hij heeft ons tot zich getrokken.
Hij heeft ons een geestelijke familie gegeven.
En sta eens stil bij je eigen leven.
Hoe Jehovah je gezegend heeft.
En hoe hij je gebeden heeft verhoord.
Als we die waardering blijven ontwikkelen...
maakt het het brengen van offers
niet alleen maar makkelijker...
maar het zal ons ook vreugde geven
als we offers brengen.
En dan gaan we offers brengen...
terwijl we zelf nauwelijks doorhebben
dat het een offer is.
Maar Jehovah ziet het wel.
Wij staan soms helemaal niet stil
bij de offers die we brengen.
Maar Jehovah valt het wel op.
Zie je dat terug in het verslag?
Kijk eens in vers 39:
Na twee maanden kwam ze
bij haar vader terug...
waarna hij de belofte vervulde die hij
in verband met haar had gedaan.
Ze heeft nooit gemeenschap gehad met een man.
Die paar woorden zijn veelbetekenend.
Ze laten zien dat ze de belofte nakwam.
Het laat ook zien dat Jehovah wilde
dat wij zouden weten dat zij trouw was.
Hij moet zo trots op haar zijn geweest.
Hij heeft gezien wat voor offers
ze haar hele leven heeft gebracht.
Geweldig.
Maar we halen nog iets uit die woorden.
Als je stilstaat bij wie dat heeft opgeschreven,
wie het nog meer heeft gezien.
Rechters wordt toegeschreven aan Samuël.
In onze publicaties wordt vaak gezegd...
dat Samuël en Jefta's dochter waarschijnlijk
rond dezelfde tijd in Silo dienden.
Als dat zo was, dan betekende dat dat Samuël
niet alleen wist dat ze trouw was gebleven...
hij had haar trouw gezien, dag in, dag uit.
Ook toen er veel problemen waren
bij de tabernakel.
Ze hebben waarschijnlijk elkaars situatie
goed kunnen begrijpen...
omdat ze om dezelfde reden in Silo waren.
Heeft haar voorbeeld hem aangemoedigd
om zich aan zijn belofte te houden?
Ze heeft hoe dan ook
een mooi voorbeeld aan hem gegeven.
Dat doet me denken aan
de jongeren om ons heen...
die misschien begonnen met pionieren
toen ze van school kwamen.
Die naar Bethel kwamen
toen ze 18 of 19 jaar oud waren.
Heb jij broertjes of zusjes thuis
of vrienden achtergelaten?
Misschien zeggen ze het niet tegen je,
maar ze kijken naar je op.
Ze zien de offers die je hebt gebracht.
En wat nog belangrijker is,
ze zien je enthousiasme.
Als je ze met een lach op je gezicht vertelt
over wat je voor Jehovah mag doen.
En ze zien waarschijnlijk je geestelijke groei.
Je geeft ze een prachtig voorbeeld.
Ze zien het voorbeeld dat je geeft en het helpt ze
om goede beslissingen te nemen.
Dus wat hebben we vandaag besproken?
Wat hebben we geleerd?
Wat motiveert ons
offers te brengen aan Jehovah?
Het is niet vanuit plichtsgevoel.
Het is niet om erkenning.
Het is vanuit een diepe liefde en waardering
voor alles wat Jehovah voor ons heeft gedaan.
Onze keuzes eren Jehovah niet alleen,
ze kunnen ook een hulp zijn voor anderen.
Blijf Jehovah dus met je hele hart dienen.
En weet: Jehovah ziet en waardeert
elk offer dat je brengt.

D’Arcy MacEwan: Offers brengen uit liefde en waardering (Recht. 11:36)