JW subtitle extractor

Dzisiaj porozmawiamy o ofiarności.
Na kongresie
dowiedzieliśmy się,
że wielbienie Boga
obejmuje dawanie
i poświęcanie czegoś Jehowie.
W naszych zborach oraz Betel
jest mnóstwo wspaniałych
przykładów osób,
które poświęciły naprawdę dużo,
żeby Mu służyć.
Ale nie będziemy
dzisiaj mówić o tym,
co dajemy Jehowie
albo ile Mu dajemy.
Skupimy się
na tym, dlaczego —
dlaczego zdobywamy się
na poświęcenia.
Żeby lepiej zrozumieć, co powinno
kryć się za naszą ofiarnością,
przeanalizujemy wzruszającą
relację o córce Jeftego.
Na pewno pamiętamy,
co się wtedy wydarzyło.
Przed walką
Jefte przysiągł Jehowie,
że jeśli On
zapewni mu zwycięstwo,
to pierwszą osobę,
która wyjdzie z domu,
Jefte poświęci Bogu.
Będzie ona usługiwać
w sanktuarium.
Wiemy, co się stało.
Tą pierwszą osobą
była jego jedyna córka.
I zgodnie z przysięgą Jeftego
całe swoje życie spędziła,
usługując Jehowie w przybytku,
i pozostała niezamężna.
Ta historia zawiera
mnóstwo szczegółów,
jest fascynująca.
Ale my skupimy się dzisiaj
tylko na reakcji jego córki,
kiedy usłyszała
o złożonej obietnicy.
Otwórzmy Księgę Sędziów
na 11 rozdziale.
Jaka była
jej pierwsza reakcja,
gdy usłyszała obietnicę ojca,
która miała wpłynąć
na całe jej życie?
W Sędziów 11:35
czytamy słowa Jeftego:
„Przysiągłem Jehowie
i nie mogę tego cofnąć”.
Jej reakcja?
Pierwsze skojarzenie —
werset 37:
„Daj mi dwa miesiące
i pozwól pójść w góry” —
„Muszę się pomodlić
i to wszystko przetrawić”.
Ale przecież to nie była
jej pierwsza reakcja.
Zobaczmy, co powiedziała
w wersecie 36:
„Rzekła: ,Mój ojcze,
skoro przysiągłeś Jehowie,
zrób ze mną to,
co Mu obiecałeś’”.
„Zrób ze mną to,
co Mu obiecałeś”.
Tymi słowami od razu
wyraziła swoje poparcie.
Nie miała żadnych wątpliwości,
nie zawahała się.
Niesamowite, prawda?
Ale dlaczego?
Nie zdawała sobie sprawy,
na co się zgadza?
A może uświadomiła sobie,
że nie ma innego wyboru?
Czy może po prostu
chciała uszczęśliwić ojca?
Nie musimy zgadywać.
Sama powiedziała, dlaczego
tak szybko się zgodziła.
Przeczytajmy dalej:
„Zrób ze mną to,
co Mu obiecałeś,
[dlaczego?]
bo Jehowa pomógł ci zemścić się
na twoich wrogach, Ammonitach” —
„bo Jehowa
pomógł ci zemścić się”.
Nie znamy imienia córki Jeftego,
ale jej słowa pokazują,
co miała w sercu —
bardzo kochała Jehowę
i była Mu wdzięczna.
To dlatego była gotowa
spełnić obietnicę ojca.
Była wdzięczna Jehowie
za to, co zrobił dla Izraela,
dla jej ojca i dla niej również.
Zobaczmy, co zwycięstwo
nad Ammonitami znaczyło dla niej.
Rozdział 10 pomoże nam
to zrozumieć.
Ammonici uprzykrzali życie
Izraelitom przez 18 lat.
Dla tej młodej kobiety
to całe jej życie.
Ciągłe prześladowania
oraz strach przed tym,
kiedy nadejdzie kolejny atak.
Mieszkała po wschodniej
stronie Jordanu —
nie tylko w bezpośrednim
sąsiedztwie Ammonitów,
ale też na terytorium, które było
głównym celem ich ataków.
W Biblii czytamy, że obszar ten
był szczególnie nękany i uciskany.
Izraelici byli tak udręczeni,
że błagali Jehowę, żeby ich wyzwolił.
Córka Jeftego pewnie
też się o to modliła.
Wyobraźmy sobie ten moment,
w którym Jefte wyruszył
do walki z Ammonitami.
Wiemy tylko, jak bardzo była
szczęśliwa, gdy już wrócił.
Ale jak to wyglądało,
gdy się żegnali?
Jak musiała się czuć?
Z pewnością była dumna,
że jej ojciec był gotowy walczyć
w obronie imienia Jehowy,
ale czy się nie bała?
Może pomyślała, że to ostatni raz,
gdy widzi go żywego?
Czy wyobrażasz sobie,
jak się modli
i prosi Jehowę o zwycięstwo
i ochronę dla ojca?
Więc gdy usłyszała
o wygranej bitwie
i zobaczyła powracającego ojca,
wybiegła do niego,
grając i tańcząc,
niejako mówiąc:
„Dziękuję Jehowo”.
Widziała w tym Jego rękę.
Przepełniała ją
radość i wdzięczność
i to sprawiło, że była gotowa
spełnić obietnicę ojca,
bez względu na to,
ile miałoby to ją kosztować.
Wdzięczność była
siłą napędową jej ofiarności.
Podobnie naszą siłą napędową,
dzięki której zdobywamy się
na poświęcenia, jest wdzięczność
i miłość do Jehowy.
Gdzie byśmy byli, gdyby nie Jehowa?
Dał nam życie,
pociągnął nas do siebie,
dał nam wspaniałą
duchową rodzinę.
Pomyślmy, jak Jehowa
do tej pory wspierał każdego z nas.
Jak nam błogosławił
i odpowiadał na nasze modlitwy.
Gdy będziemy
pielęgnować wdzięczność,
będzie nam dużo łatwiej
zdobywać się na poświęcenia
i odczuwać przy tym radość.
Czasami coś robimy i nawet
nie uświadamiamy sobie,
że właśnie zdobyliśmy się
na jakieś poświęcenie.
Ale Jehowa to widzi.
Nie uznajemy czegoś
za poświęcenie z naszej strony,
ale Jehowa patrzy na to inaczej.
Potwierdza to ta relacja.
W wersecie 39 czytamy:
„Po dwóch miesiącach
wróciła do ojca,
po czym spełnił on to,
co w związku z nią ślubował.
A ona nigdy nie współżyła
z mężczyzną”.
To krótkie zdanie
wiele nam o niej mówi —
spełniła swoją obietnicę.
Pokazuje też, że Jehowa
chciał, żebyśmy o tym wiedzieli.
Musiał być z niej
naprawdę dumny.
Widział jej poświęcenie
i to, jaka była wytrwała.
To piękne!
Możemy wyciągnąć
z tego kolejny wniosek.
Kto jeszcze zobaczył
jej poświęcenie?
Ten, kto zapisał te słowa.
Najpewniej pisarzem
Księgi Sędziów był Samuel.
W naszych publikacjach czytamy,
że córka Jeftego
prawdopodobnie służyła
w Szilo w tym samym
czasie co on.
Jeśli tak było,
to znaczy, że Samuel
nie tylko wiedział
o jej wiernej postawie,
ale każdego dnia
widział jej niezłomność,
nawet wtedy, gdy w przybytku
nie działo się za dobrze.
Umiał wczuć się w jej położenie,
bo oboje byli w Szilo z powodu
obietnic złożonych przez rodziców.
Czy jej przykład pomógł mu
wywiązać się ze swojego ślubu?
Tak czy inaczej, była dla niego
pięknym wzorem.
Obecnie młodzi też dają innym
wspaniały przykład.
Niektórzy zaczynają służbę
pionierską po skończeniu szkoły.
Inni natomiast idą do Betel,
nawet mając 18 czy 19 lat.
Czy masz młodsze
rodzeństwo lub przyjaciół?
Może ci tego nie mówią,
ale jesteś dla nich wzorem.
Widzą, na jakie poświęcenia
się zdobywasz.
A co ważniejsze —
widzą twój uśmiech i entuzjazm,
gdy opowiadasz
o służbie i swoich zadaniach.
Może nawet widzą
twoje postępy duchowe.
Dajesz im wspaniały przykład,
a to sprawia,
że chcą cię naśladować
i łatwiej im podejmować
mądre decyzje.
Podsumujmy więc,
czego się dzisiaj nauczyliśmy.
Dlaczego zdobywamy się
na poświęcenia w służbie dla Jehowy?
Nie z obowiązku i nie dla poklasku.
Pobudza nas do tego
głęboka miłość i wdzięczność
za to, co Jehowa dla nas zrobił.
Nasze decyzje nie tylko
przynoszą Mu chwałę,
ale zachęcają innych
i im pomagają.
Dlatego dalej z całego serca
służmy Jehowie
i pamiętajmy, że On dostrzega
i docenia każde poświęcenie,
na które się zdobywamy.

D’Arcy MacEwan: Zdobywaj się na poświęcenia z miłości i wdzięczności (Sędz. 11:36)