JW subtitle extractor

Μαρκ Σάντερσον: Η Απελευθέρωση Πλησιάζει (Λουκ. 21:28)

Video Other languages Share text Share link Show times

«Απελευθέρωση»
—τι όμορφη λέξη!
Σύμφωνα με ορισμένα λεξικά,
ορίζεται ως «η απαλλαγή από αιχμαλωσία,
δουλεία,
καταπίεση
ή οποιαδήποτε δέσμευση».
Για να διατηρήσουμε την ελπίδα μας ζωντανή,
για να είναι η ελπίδα μας
“άγκυρα για την ψυχή μας,
σίγουρη και σταθερή”,
πρέπει να πιστεύουμε ακράδαντα
ότι η απελευθέρωσή μας δεν αργεί.
Αυτό δεν σημαίνει απλώς να έχουμε θετική στάση
και να ελπίζουμε για το καλύτερο.
Σημαίνει να μπορούμε να οραματιστούμε
τη στιγμή
που θα έρθει η απελευθέρωσή μας.
Αλλά απελευθέρωση,
ή αλλιώς απαλλαγή, από τι;
Από τι λαχταράτε εσείς να απελευθερωθείτε;
Ας μιλήσουμε για τρία πράγματα.
Το πρώτο:
μια χρόνια ασθένεια
—αρθρίτιδα, διαβήτης,
άσθμα, καρκίνος, κατάθλιψη,
σκλήρυνση κατά πλάκας,
νόσος του Πάρκινσον—
ο κατάλογος είναι πραγματικά ατελείωτος.
Αυτές οι παθήσεις
ίσως μας κάνουν να νιώθουμε φυλακισμένοι
μέσα στο ίδιο μας το σώμα.
Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τέτοιες χρόνιες ασθένειες;
Φυσικά, κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να διατηρήσουμε
ή ίσως ακόμα και να βελτιώσουμε την υγεία μας.
Για να διατηρήσουμε όμως την ελπίδα μας ζωντανή
και την πίστη μας ισχυρή,
είναι απαραίτητο
να μπορούμε να οραματιστούμε
την ημέρα που θα απελευθερωθούμε,
την ημέρα που ο Ιεχωβά Θεός θα μας απαλλάξει
από αυτή τη χρόνια ασθένεια.
Μια θαυμάσια αφήγηση στη Γραφή
μάς βοηθάει να φανταστούμε πώς θα είναι αυτή η ημέρα.
Ας ανοίξουμε στον Μάρκο, κεφάλαιο 5,
και ας δούμε το εδάφιο 25.
Θυμάστε την αφήγηση.
Λέει:
«Ήταν και μια γυναίκα που είχε αιμορραγία 12 χρόνια».
Αυτή και αν ήταν χρόνια ασθένεια.
«Αυτή είχε υποφέρει πολλά
από πολλούς γιατρούς
και είχε ξοδέψει όλους τους πόρους της
αλλά, αντί να βελτιωθεί,
είχε χειροτερέψει.
Όταν άκουσε τα σχετικά με τον Ιησού,
ήρθε από πίσω του μέσα στο πλήθος
και άγγιξε το εξωτερικό του ρούχο,
διότι έλεγε:
“Και μόνο τα εξωτερικά του ρούχα να αγγίξω,
θα γίνω καλά”».
Ίσως και εμείς,
όπως αυτή η γυναίκα,
υποφέρουμε από μια χρόνια ασθένεια εδώ και πολλά χρόνια.
Ίσως έχουμε πάει σε κάθε γιατρό,
έχουμε δοκιμάσει κάθε φάρμακο και κάθε θεραπεία,
αλλά η κατάστασή μας πάει από το κακό στο χειρότερο.
Παρά τα όσα είχαν συμβεί, αυτή η γυναίκα
πίστευε ακράδαντα
ότι θα ερχόταν η στιγμή
που θα απελευθερωνόταν.
Και το εδάφιο 29 έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια.
Ας το διαβάσουμε:
«Και αμέσως
η αιμορραγία της σταμάτησε,
και ένιωσε στο σώμα της
ότι είχε γιατρευτεί
από την οδυνηρή αρρώστια».
Ποιο είναι το σημείο;
Εκείνη η στιγμή όντως ήρθε.
Και η Γραφή λέει
ότι η γυναίκα το ένιωσε αυτό,
ένιωσε στο σώμα της τη στιγμή
που θεραπεύτηκε,
τη στιγμή που η ασθένεια έπαψε να υπάρχει.
Το ερώτημα είναι:
Εσείς μπορείτε να φανταστείτε
τη στιγμή
που θα νιώσετε στο δικό σας σώμα
ότι ο Ιεχωβά σάς θεράπευσε;
Αυτήν ακριβώς τη στιγμή
πρέπει να σκεφτόμαστε.
Αυτήν πρέπει να στοχαζόμαστε.
Αυτή πρέπει να γεμίζει τη διάνοια και την καρδιά μας
επειδή, αδελφοί και αδελφές,
θα έρθει!
Η απελευθέρωσή μας θα έρθει!
Είναι βέβαιο ότι δεν αργεί!
Ας δούμε τώρα το δεύτερο:
Είναι οι οδυνηρές αναμνήσεις.
Βέβαια πολλές αναμνήσεις μάς φέρνουν χαρά
και ευτυχία.
Μάλιστα, αυτές οι ωραίες αναμνήσεις
μπορούν να μας στηρίξουν στα δύσκολα.
Για να είμαστε ειλικρινείς όμως
πολλοί από εμάς βασανιζόμαστε και από οδυνηρές αναμνήσεις.
Σκεφτείτε τον κόσμο σήμερα.
Έχουμε ακραίες φυσικές καταστροφές,
πολέμους, έγκλημα, βία,
συνεχείς αναταραχές.
Αυτά συμβαίνουν παντού, σε όλη τη γη.
Αν έχουμε ζήσει τέτοιες καταστάσεις,
ίσως παλεύουμε με οδυνηρές αναμνήσεις.
Ως επί το πλείστον, μπορεί να τα καταφέρνουμε καλά.
Ίσως έχουμε βρει έναν τρόπο
για να τις διαχειριζόμαστε.
Μερικές φορές όμως
το μόνο που χρειάζεται είναι κάτι εντελώς ασήμαντο,
κάτι που βλέπουμε, μια μυρωδιά, ένα περιστατικό,
και αμέσως αυτές οι αναμνήσεις θεριεύουν.
Πλημμυρίζουν τη διάνοια και την καρδιά μας
και μας αναστατώνουν.
Τι θέλουμε τότε;
Θέλουμε να απελευθερωθούμε
από τις οδυνηρές αναμνήσεις.
Και όχι απλώς προσωρινά.
Θέλουμε αυτές οι οδυνηρές αναμνήσεις
να εξαλειφθούν για πάντα
και να μην επανέλθουν ποτέ.
Τι υπόσχεται η Γραφή;
Η απάντηση βρίσκεται στον Ησαΐα 65:17.
Εκεί λέει:
«Διότι εγώ
δημιουργώ νέους ουρανούς και νέα γη·
και τα παλιά
δεν θα έρχονται στη μνήμη
ούτε θα ανεβαίνουν στην καρδιά»
Τι υπέροχη υπόσχεση! Μοναδική!
Ο Ιεχωβά υπόσχεται
ότι θα θεραπεύσει πλήρως τη διάνοια και την καρδιά μας,
ώστε αυτές οι σκέψεις να μην επανέλθουν ποτέ.
Μπορείτε να οραματιστείτε αυτή την απελευθέρωση,
τη στιγμή που όλες αυτές οι αναμνήσεις θα χαθούν για πάντα;
Τι εκπληκτική στιγμή θα είναι αυτή!
Και τώρα το τρίτο:
Οι αμαρτωλές τάσεις.
Στον Ψαλμό 51:5, ο Δαβίδ είπε: «Ορίστε!
Γεννήθηκα ένοχος σφάλματος,
και η μητέρα μου με συνέλαβε στην αμαρτία».
Αυτό ισχύει για όλους τους αμαρτωλούς ανθρώπους
—έχουμε γεννηθεί
με την κληρονομημένη αμαρτία
και την τάση να κάνουμε το κακό.
Ο απόστολος Παύλος περιέγραψε τον αγώνα
που χρειαζόταν να κάνει ο ίδιος,
στα εδάφια Ρωμαίους 7:21-23.
Ας τα διαβάσουμε.
Είπε τα εξής:
«Βρίσκω λοιπόν αυτόν τον νόμο στην περίπτωσή μου:
Όταν θέλω να κάνω το σωστό,
το κακό είναι παρόν σε εμένα.
Βρίσκω μεγάλη ευχαρίστηση στον νόμο του Θεού
σύμφωνα με τον άνθρωπο ο οποίος είμαι εσωτερικά,
αλλά βλέπω στο σώμα μου έναν άλλον νόμο που πολεμάει
ενάντια στον νόμο της διάνοιάς μου
και με οδηγεί αιχμάλωτο
στον νόμο της αμαρτίας
ο οποίος υπάρχει στο σώμα μου».
Ο Παύλος λέει ότι μέσα στον καθένα μας
διεξάγεται ένας πόλεμος.
Από τη μία πλευρά είναι η αγάπη μας για τον Ιεχωβά
και για τους δίκαιους κανόνες του,
και από την άλλη οι αμαρτωλές τάσεις
που έχουμε κληρονομήσει.
Μπορούμε λοιπόν να απελευθερωθούμε
από την κληρονομημένη αμαρτία
και τη συνεχή μάχη μέσα στη διάνοια και στην καρδιά μας;
Ναι!
Όταν εφαρμοστούν πλήρως οι ευλογίες της λυτρωτικής θυσίας,
αυτές οι αμαρτωλές τάσεις
θα χαθούν για πάντα
—τέρμα ο εσωτερικός πόλεμος.
Φαντάζεστε τη χαρά
και την ελευθερία που θα αποκτήσει
όλη η ανθρωπότητα τότε;
Τι εκπληκτική στιγμή θα είναι αυτή!
«Απελευθέρωση» λοιπόν
—τι όμορφη λέξη!
Αλλά δεν είναι απλώς μια ευχάριστη σκέψη,
είναι η πραγματικότητα
που δεν αργεί για τον καθένα από εμάς.
Πρέπει να στοχαζόμαστε συνεχώς
αυτή τη στιγμή που δεν αργεί
και θα φέρει απελευθέρωση από χρόνιες ασθένειες,
οδυνηρές αναμνήσεις,
τις αμαρτωλές τάσεις που έχουμε,
και από τόσο πολλά άλλα φρικτά πράγματα.
Από τι λαχταράτε εσείς να απελευθερωθείτε;
Ό,τι και αν είναι αυτό,
να θυμάστε ότι η απελευθέρωσή μας δεν αργεί
και ότι η απελευθέρωσή μας πλησιάζει.