JW subtitle extractor

Jako słudzy Jehowy
staramy się nie polegać
na ludzkim myśleniu,
nawet wtedy,
kiedy nasza wiara
jest poddawana próbie.
I zgodnie z dzisiejszym
tekstem dziennym,
gdy kierujemy się wyłącznie
ludzkim sposobem myślenia,
możemy przestać uwzględniać
Jehowę i Jego prawe zasady.
Kiedy Szatan przypuszcza
na nas frontalny atak
poprzez prześladowania,
sprzeciw czy próby wiary,
zwykle jesteśmy
na to przygotowani.
Wiemy, jakie
zasady biblijne zastosować
i jak odpowiednio zareagować.
Zgodnie z 1 Piotra 3:15
zawsze jesteśmy
‛gotowi bronić swojej nadziei
przed każdym, kto żąda
od nas jej uzasadnienia’.
Ta gotowość nie wynika
ze zbytniej pewności siebie,
nie czujemy się
mądrzejsi od innych.
Po prostu ufamy Jehowie
i polegamy na Jego mądrości.
Przysłów 3:5, 6 przypomina nam,
żeby ‛zaufać Jehowie całym sercem
i nie polegać
na własnym zrozumieniu’.
Dzięki temu
możemy wystrzegać się
wypaczonego sposobu
myślenia tego świata,
które często odwołuje się
do naszych uczuć i cielesnych pragnień.
A co jeśli atak jest zawoalowany?
Może jest bardziej subtelny
albo pochodzi od kogoś
z naszych bliskich.
Presja emocjonalna
ze strony członków rodziny
może nas kompletnie zaskoczyć,
szczególnie, kiedy
przeżywamy trudne chwile.
Często tych ataków
nie uważamy za próby wiary.
Traktujemy je osobiście,
bo wiążą się z silnymi emocjami
i ciężko sobie z nimi radzić.
Jehowa dobrze rozumie
te wyzwania,
dlatego w Biblii zawarł
przykłady swoich wiernych sług,
którzy pozostali lojalni
mimo silnej presji.
Jedną z takich osób był Hiob.
Hiob był prawym człowiekiem,
który doświadczył
niewyobrażalnych strat.
Do tego najbardziej bolesne słowa
usłyszał od kogoś z rodziny —
od swojej własnej żony.
Jako małżeństwo musieli się zmierzyć
z jedną tragedią po drugiej.
Zobaczmy, jak to wszystko
na nich wpłynęło.
Otwórzmy Hioba 2:9.
Pogrążona w rozpaczy żona Hioba
mówi do niego:
„Czy dalej chcesz
postępować nieskazitelnie?
Przeklnij Boga i umrzyj!”.
Tych słów nie wypowiedział
wróg Hioba,
ale najbliższa mu osoba,
która miała złamane serce.
I to nie był po prostu
ostry wybuch gniewu.
Jego ukochana żona
namawiała go, żeby się poddał.
I właśnie to go
tak bardzo zabolało.
Czy i ty byłeś kiedyś
w takiej sytuacji?
Może któryś z twoich rodziców jest
ciężko chory albo niedawno zmarł.
Cała rodzina to bardzo przeżywa.
I wtedy ktoś z twoich bliskich,
może twoje rodzeństwo, stwierdza:
„Dlaczego nie przyjeżdżałeś częściej?
Bardziej troszczysz się o swoje zadanie
niż o własną rodzinę”.
To tak jakby nasz bliski
wbił nam nóż prosto w serce.
Możemy zacząć się zastanawiać:
„Dlaczego on tak myśli?
Gdyby moja rodzina wiedziała,
jak ciężko mi było,
że mimo najszczerszych chęci
nie mogłem być z nimi...
Ile nieprzespanych nocy,
głębokich rozmyślań
i żarliwych modlitw mam za sobą”.
W takiej sytuacji łatwo
by było pozwolić emocjom
przejąć kontrolę
nad naszymi myślami.
Cierpienie emocjonalne Hioba nie
zakończyło się na słowach jego żony.
Presję wywierali na niego
również jego trzej znajomi —
Elifaz, Bildad i Cofar.
Elifaz zasugerował, że cierpienia
Hioba są karą od Boga.
Cofar kazał mu przestać grzeszyć.
Bildad powiedział, że dzieci Hioba
zginęły z powodu swoich grzechów.
Myśleli po ludzku.
Nie kierowali się
ani miłością, ani prawdą.
Później, w Hioba 42:7,
Jehowa powiedział do Elifaza:
„Bardzo się rozgniewałem na ciebie
i twoich dwóch przyjaciół,
bo w przeciwieństwie
do mojego sługi Hioba
nie mówiliście o mnie prawdy”.
Zamiast wspierać Hioba,
sprawiali mu jeszcze większy ból.
Nas też może spotkać coś takiego.
Może nie od rzekomych znajomych,
ale na przykład od krewnych, którzy
nie podzielają naszych przekonań.
Może od wielu lat wysilamy się
dla Jehowy w jakiejś gałęzi służby,
a teraz nasz przydział się
zmienia lub kończy.
Z modlitwą rozważamy
zaangażowanie się
w inne formy służby pełnoczasowej.
Ale zamiast wsparcia słyszymy:
„Nadal chcesz się zajmować
tym wolontariatem?
Dlaczego się nie ustatkujesz?
Zrobiłeś już dużo.
Teraz pomyśl o swojej przyszłości”.
Mogą nie rozumieć,
na czym polega święta służba
i dlaczego jest dla nas tak ważna.
Przez ich słowa możemy zacząć
kwestionować nasze decyzje,
szczególnie kiedy jest nam już ciężko
z powodu zmian w naszym przydziale.
Ale tak jak w wypadku
znajomych Hioba
ich rady są oparte na ludzkim myśleniu,
a nie Bożej mądrości.
Ulegając takim radom
możemy szybko przestać
myśleć tak jak Jehowa.
I to właśnie taka subtelna
presja emocjonalna
potrafi nas zupełnie zaskoczyć.
Jednak pomimo presji
ze strony żony i znajomych,
Hiob nie poszedł na kompromis.
Pozostał lojalny wobec Jehowy,
chociaż nie rozumiał powodów,
dla których cierpiał.
Czego możemy nauczyć się
z postawy Hioba?
Omówmy trzy lekcje.
Po pierwsze, Hiob kierował się
Bożą mądrością,
a nie emocjami
i ludzkim sposobem myślenia.
Kiedy jego żona z żalu błagała go,
żeby się poddał,
on nie zareagował złością
ani nie zaczął się bronić.
Życzliwie przypomniał jej,
że dalej ufa Jehowie.
Otwórzmy Hioba na rozdziale 2
i przeczytajmy werset 10.
„Ale on jej powiedział:
‚Mówisz jak nierozsądna kobieta.
Czy mielibyśmy przyjmować
od prawdziwego Boga tylko to, co dobre,
a nie przyjmować tego, co złe?’.
W całej tej sytuacji Hiob
nie powiedział nic złego”.
Hiob dostrzegł,
że jej słowa wynikały z bólu.
Nie wykłócał się.
Nie poniżał jej.
To by pokazało, że myśli po ludzku
i kieruje się emocjami.
A on spokojnie wyraził
swoje zaufanie do Jehowy.
Kiedy ktoś, kogo kochamy,
mówi pod wpływem żalu,
chcemy okazać empatię
i odzwierciedlać mądrość Jehowy.
Nie musimy się bronić.
Zapewnijmy bliską osobę,
że ją bardzo kochamy,
ale też że ufamy Jehowie.
Po drugie,
przykład Hioba uczy nas,
jak zachowywać lojalność pomimo
zmieniających się okoliczności.
Jego znajomi,
kierując się błędnym osądem,
niesprawiedliwie go oskarżyli.
Nie rozumiał swojej sytuacji
i bardzo cierpiał,
dlatego czasami jego mowa
była nieokiełznana.
Ale nawet wtedy wyrażał
wdzięczność za troskę Jehowy.
Zobaczmy, co powiedział
w Hioba 10:12.
Hioba 10:12.
„Obdarzyłeś mnie życiem
i lojalną miłością.
Pilnie strzegłeś mojego ducha”.
W tamtym momencie Hiob
nie rozumiał swojej sytuacji.
Był przytłoczony i bezsilny,
ale nie przestał ufać Jehowie.
W konfrontacji
ze swoimi oskarżycielami
dalej mówił, jak bardzo kocha
Jehowę i jak jest Mu wdzięczny.
Na nas presję mogą wywierać
niewierzący krewni —
szczególnie gdy chcemy
służyć Jehowie pełnoczasowo.
Możemy wtedy czuć się
naprawdę przytłoczeni.
Ale podobnie jak Hiob,
my też możemy pokazywać,
jak bardzo kochamy Jehowę
i jak jesteśmy Mu wdzięczni
za wszystko, co dla nas zrobił.
I chociaż nasi bliscy mogą
nie rozumieć naszych wyborów,
to Jehowa bardzo ceni to,
że stawiamy sprawy duchowe
na pierwszym miejscu.
Po trzecie, reakcja Hioba
pokazuje nam,
jak ważne jest cierpliwe
czekanie na Jehowę.
Hiob pozostał wierny, mimo że
nie wiedział, dlaczego cierpi.
Zobaczmy, co powiedział
w 19 rozdziale, wersecie 25.
Hioba 19:25.
Czytamy tam:
„Bo dobrze wiem,
że mój wykupiciel żyje.
Nadejdzie później
i stanie nad tą ziemią”.
Z Biblii dowiadujemy się,
że próby Hioba trwały kilka miesięcy —
być może niecały rok.
Z jego wypowiedzi
wybrzmiewa silne przekonanie,
że zostanie wybawiony,
bo ma wielką wartość
w oczach Boga.
Wytrwał, bo czekał na Jehowę.
Kiedy w naszym życiu
coś się zmienia,
na przykład kończy się
nasz przydział zadań
lub tracimy kogoś bliskiego,
potrzeba czasu,
żeby odzyskać równowagę.
Ale wzorem Hioba
chcemy czekać na Jehowę.
Możemy być przekonani,
że Jehowa dostrzega naszą lojalność,
ceni naszą wytrwałość i nigdy
nie zapomni o naszej wierności.
Przeżycia Hioba pokazują,
że presja emocjonalna,
zwłaszcza ze strony
bliskich nam osób,
może być jedną
z najtrudniejszych prób wiary.
Ale też dowodzą,
że jesteśmy w stanie dochować
lojalności wobec Jehowy,
nawet w najbardziej
bolesnych okolicznościach.
W takich sytuacjach
nie chcemy polegać
na własnym rozumowaniu
czy kierować się emocjami.
Chcemy ufać mądrości Jehowy,
pozostawać lojalni
i czekać na Niego, nawet
jeśli nie wszystko rozumiemy.
Możemy być pewni, że On dostrzega
i ceni naszą wytrwałość.
I tak jak błogosławił Hiobowi
za jego niezłomność,
tak będzie błogosławił
również nam.

Peter Price: Bądź lojalny w czasie prób (Hioba 2:9, 10)