JW subtitle extractor

Μεγάλωσα σε μια κωμόπολη.
Είχα όμορφα παιδικά χρόνια.
Οι γονείς μου μού ενστάλαξαν αγάπη για τον Θεό
και σεβασμό για την Αγία Γραφή.
Πηγαίναμε τακτικά στην εκκλησία.
Στο ιδιωτικό σχολείο που πήγαινα
κάναμε κάθε μέρα μαθήματα της Γραφής.
Παρ’ όλα αυτά, ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε.
Στα 15 μου, η ζωή μου άλλαξε μέσα σε μια στιγμή.
Έπαιζα ψηλά σε ένα δέντρο και το κλαδί έσπασε.
Έπεσα στο έδαφος και έμεινα παράλυτος.
Εκεί που ήμουν ένα δραστήριο παιδί
που έτρεχε εδώ και εκεί,
έμεινα παράλυτος από τον λαιμό και κάτω.
Δεν ένιωθα τίποτα.
Στα 18 μου, τα χέρια μου είχαν δυναμώσει
αρκετά ώστε να είμαι και πάλι ανεξάρτητος.
Τότε πήγα στο πανεπιστήμιο
και έμενα στη φοιτητική εστία.
Η ζωή μου άλλαξε ριζικά για άλλη μια φορά.
Εκτέθηκα στα ναρκωτικά,
στο αλκοόλ και στην ανηθικότητα,
και υιοθέτησα εκείνον τον τρόπο ζωής.
Ωστόσο, συνέχιζα να διαβάζω τη Γραφή κάθε βράδυ.
Εξακολουθούσα να έχω δυνατή πίστη στον Θεό.
Αλλά όταν έκανα την προσευχή μου πριν πέσω για ύπνο,
πίστευα ότι θα καταλήξω στην κόλαση
για την οποία είχα μάθει από μικρός.
Εκείνη την εποχή γνώρισα μια κοπέλα, την Τζούλι,
και έπειτα από λίγο παντρευτήκαμε.
Ήταν και εκείνη χίπισσα, όπως εγώ.
Και ξέραμε ότι,
για να κρατήσει ο γάμος μας,
έπρεπε να απομακρυνθούμε από τις κακές επιρροές.
Αναζητούσαμε τον Θεό, τον θέλαμε στη ζωή μας.
Μια μέρα ήμουν στο πάρκο μόνος μου.
Το τοπίο ήταν υπέροχο:
μπροστά μου ήταν μια λίμνη, ένα βουνό στο βάθος.
Και εκεί όπως ήμουν, προσευχήθηκα στον Θεό.
Του είπα ότι θέλουμε να τον υπηρετήσουμε
αλλά δεν ξέρουμε πώς.
Περίπου 10 λεπτά αργότερα,
με πλησίασε κάποιος
και άρχισε να μου μιλάει για μια παραδεισένια γη.
Όσα έλεγε ήταν λογικά.
Τα είχα ξαναδιαβάσει.
Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο
ήταν η εξήγηση που μου έδωσε για την κόλαση.
Ήταν τόσο ξεκάθαρη, τόσο λογική!
Έβγαζε νόημα.
Μας προσκάλεσε στην Αίθουσα Βασιλείας,
και πήγαμε την άλλη μέρα.
Με τη γυναίκα μου δεν θα ξεχάσουμε ποτέ εκείνη
την πρώτη συνάθροιση πριν από 37 χρόνια.
Είχα μακριά μαλλιά, σκισμένο τζιν
και νομίζω ότι δεν φορούσα καν παπούτσια.
Σκεφτόμουν ότι
ο αδελφός που μας έβλεπε από το βήμα
θα μας έβρισκε αποκρουστικούς.
Παραδόξως, μετά τη συνάθροιση μας πλησίασε,
μας χαιρέτισε
και μας κάλεσε να κάνουμε παρέα με την οικογένειά του.
Δεν θυμόμαστε τίποτα από όσα ακούστηκαν στη συνάθροιση,
αλλά δεν θα ξεχάσουμε ποτέ πώς μας υποδέχτηκαν.
Αρχίσαμε αμέσως να παρακολουθούμε όλες τις συναθροίσεις
και ξεκινήσαμε μελέτη με τον αδελφό
που είχαμε συναντήσει στο πάρκο.
Δεν αλλάξαμε τρόπο ζωής μέσα σε μια νύχτα,
οι αδελφοί όμως ήταν στοργικοί
και υπομονετικοί μαζί μας.
Η ζωή μας απέκτησε σκοπό.
Το κενό που ένιωθα πριν είχε εξαφανιστεί.
Πάψαμε να ζούμε εγωκεντρικά.
Είχαμε πλέον τον Ιεχωβά,
τους αδελφούς, τη διακονία.
Αφιερωθήκαμε στον Ιεχωβά και βαφτιστήκαμε.

Δεν θα Ξεχάσουμε Ποτέ Πώς μας Υποδέχτηκαν