ເຮົາຈະບໍ່ມີວັນລືມການທັກທາຍຄັ້ງນັ້ນ
Video
Other languages
Share text
Share link
Show times
Hide times
00:00:06
ຂ້ອຍໃຫຍ່ຂຶ້ນມາໃນເມືອງນ້ອຍໆເມືອງໜຶ່ງ00:00:08
00:00:08
ຕອນເປັນເດັກນ້ອຍຂ້ອຍກໍມີຊີວິດດີ00:00:11
00:00:11
ຕັ້ງແຕ່ນ້ອຍ00:00:12
00:00:12
ພໍ່ແມ່ສອນຂ້ອຍໃຫ້ຮັກພະເຈົ້າ00:00:14
00:00:14
ແລະນັບຖືສິ່ງທີ່ຄຳພີໄບເບິນສອນ00:00:16
00:00:16
ພວກເຮົາໄປໂບດເປັນປະຈຳ00:00:18
00:00:18
ແລະຂ້ອຍກໍຮຽນໃນໂຮງຮຽນເອກະຊົນ00:00:20
00:00:20
ທີ່ມີການສອນເລື່ອງພະຄຳພີທຸກມື້00:00:22
00:00:25
ເຖິງຈະເປັນແນວນັ້ນ
ຂ້ອຍຍັງຮູ້ສຶກວ່າ 00:00:27
00:00:27
ຊີວິດຂ້ອຍມີບາງຢ່າງທີ່ຂາດໄປ00:00:30
00:00:31
ຕອນອາຍຸ 15 ຊີວິດຂ້ອຍກໍປ່ຽນໄປ00:00:33
00:00:34
ມີມື້ໜຶ່ງຂ້ອຍປີນຕົ້ນໄມ້ຫຼິ້ນ00:00:36
00:00:36
ແລະງ່າໄມ້ທີ່ຂ້ອຍປີນຢູ່ກໍຫັກ00:00:38
00:00:39
ຂ້ອຍເລີຍຕົກມາຈາກບ່ອນສູງຫຼາຍ00:00:41
00:00:41
ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍເປັນອຳມະພາດ ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ00:00:44
00:00:44
ຈາກທີ່ເຄີຍເປັນເດັກນ້ອຍແລ່ນຫຼິ້ນມ່ວນຊື່ນ00:00:47
00:00:47
ຂ້ອຍກໍກາຍເປັນຄົນພິການເປັນອຳມະພາດ00:00:50
00:00:51
ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຄໍລົງມາບໍ່ຮູ້ສຶກຫຍັງເລີຍ00:00:54
00:00:55
ຕອນອາຍຸ 18 ຮ່າງກາຍຂ້ອຍກໍດີຂຶ້ນ00:00:58
00:00:58
ຂ້ອຍຈຶ່ງສາມາດໃຊ້ແຂນເຮັດຫັ້ນເຮັດນີ້ໄດ້ດ້ວຍໂຕເອງ00:01:01
00:01:04
ຕອນນັ້ນຂ້ອຍເຂົ້າຮຽນຢູ່ມະຫາວິທະຍາໄລ00:01:06
00:01:06
ແລະຍ້າຍໄປຢູ່ທີ່ຫໍພັກ00:01:09
00:01:10
ຊີວິດຂ້ອຍກໍປ່ຽນໄປອີກແບບໜຶ່ງ00:01:12
00:01:15
ຂ້ອຍເລີ່ມຕິດຢາກິນເຫຼົ້າ00:01:17
00:01:17
ແລະໃຊ້ຊີວິດແບບຜິດສິນລະທຳ00:01:19
00:01:19
ຄືນັກຮຽນມະຫາວິທະຍາໄລຄົນອື່ນໆ 00:01:21
00:01:23
ແຕ່ຂ້ອຍກໍຍັງອ່ານຄຳພີໄບເບິນທຸກຄືນ00:01:25
00:01:25
ຂ້ອຍຍັງມີຄວາມເຊື່ອໃນພະເຈົ້າຢູ່00:01:27
00:01:30
ທຸກຄືນທີ່ຂ້ອຍອະທິດຖານກ່ອນນອນ00:01:33
00:01:33
ຂ້ອຍຄິດວ່າແນວໃດກໍຕາມ00:01:35
00:01:35
ຂ້ອຍຕ້ອງຕົກຢູ່ໃນໄຟນະລົກ00:01:36
00:01:36
ຄືກັບຂ້ອຍຖືກສອນຕອນທີ່ເປັນເດັກນ້ອຍແນ່ນອນ00:01:39
00:01:44
ຕອນນັ້ນຂ້ອຍເຈິກັບຜູ້ຍິງຜູ້ໜຶ່ງຊື່ຈູເຣຍ00:01:47
00:01:47
ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກນັ້ນພວກເຮົາກໍແຕ່ງດອງກັນ00:01:50
00:01:51
ຈູເຣຍກໍໃຊ້ຊີວິດແບບດຽວກັບຂ້ອຍ00:01:53
00:01:54
ເຮົາເລີຍລົມກັນວ່າ00:01:55
00:01:55
ຖ້າເຮົາຢາກຮັກສາຊີວິດຄູ່ເອົາໄວ້ 00:01:58
00:01:58
ເຮົາຕ້ອງເຊົາໃຊ້ຊີວິດແບບນີ້00:02:00
00:02:00
ເຮົາຈຶ່ງເລີ່ມຊອກຫາພະເຈົ້າ00:02:02
00:02:02
ຍ້ອນວ່າເຮົາຢາກໃຫ້ເພິ່ນຊີ້ນຳຊີວິດຂອງເຮົາ00:02:05
00:02:06
ມີມື້ໜຶ່ງຂ້ອຍໄປນັ່ງຫຼິ້ນຢູ່ສວນສາທາລະນະແຫ່ງໜຶ່ງ00:02:09
00:02:09
ຢູ່ບ່ອນຫັ້ນງາມຫຼາຍ00:02:11
00:02:11
ມີທະເລສາບທາງໜ້າ00:02:13
00:02:13
ແລະກໍມີພູເຂົາຢູ່ດ້ານຫຼັງ00:02:15
00:02:15
ແລະຂ້ອຍກໍເລີ່ມອະທິດຖານເຖິງພະເຈົ້າ00:02:18
00:02:18
ຂ້ອຍບອກເພິ່ນວ່າ00:02:19
00:02:19
ຂ້ອຍກັບເມຍຕ້ອງການຈະຮັບໃຊ້ພະເຈົ້າ00:02:22
00:02:22
ແຕ່ກໍບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເຮັດແນວໃດ00:02:24
00:02:25
ແລ້ວອີກປະມານ 10 ນາທີຕໍ່ມາ00:02:27
00:02:27
ກໍມີຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງຍ່າງມາຫາຂ້ອຍ00:02:30
00:02:30
ແລະລາວກໍລົມກັບຂ້ອຍເລື່ອງໂລກທີ່ເປັນອຸທິຍານ00:02:33
00:02:34
ທຸກຢ່າງທີ່ລາວເວົ້າເຖິງ00:02:36
00:02:36
ເບິ່ງຄືວ່າສົມເຫດສົມຜົນ00:02:38
00:02:38
ຄືກັບທີ່ຂ້ອຍອ່ານໃນຄຳພີໄບເບິນເລີຍ00:02:40
00:02:40
ຂ້ອຍປະທັບໃຈສິ່ງທີ່ລາວອະທິບາຍເລື່ອງໄຟນະລົກຫຼາຍ00:02:44
00:02:44
ມັນເຂົ້າໃຈງ່າຍ ແລະມີເຫດມີຜົນຫຼາຍ00:02:47
00:02:47
ແລະລາວກໍເຊີນຂ້ອຍໄປຮ່ວມການປະຊຸມໃນມື້ຕໍ່ມາ00:02:51
00:02:52
ຂ້ອຍກັບເມຍຍັງຈື່ການປະຊຸມເທື່ອທຳອິດ00:02:55
00:02:55
ທີ່ເຮົາໄປຕອນ 37 ປີຫຼັງໄດ້ດີ00:02:58
00:02:58
ຕອນນັ້ນ ຂ້ອຍຈົ່ງຜົມຍາວ00:03:00
00:03:00
ໃສ່ໂສ້ງຢີນຂາດໆ 00:03:02
00:03:02
ຄິດວ່າຕອນນັ້ນຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ໃສ່ຮອດເກີບ00:03:05
00:03:06
ຕອນທີ່ນັ່ງປະຊຸມຢູ່00:03:08
00:03:08
ຂ້ອຍຄິດວ່າ00:03:09
00:03:09
ພີ່ນ້ອງສູງອາຍຸ00:03:10
00:03:10
ທີ່ຢູ່ເທິງເວທີຄືຊິເບິ່ງວ່າເຮົາໜ້າລັງກຽດຫຼາຍ00:03:13
00:03:16
ແຕ່ຂ້ອຍກໍຕ້ອງແປກໃຈ00:03:17
00:03:17
ເພາະຫຼັງຈາກການປະຊຸມ00:03:19
00:03:19
ລາວຍ່າງມາຖາມສະບາຍດີເຮົາສອງຄົນ00:03:21
00:03:21
ແລະກໍເຊີນພວກເຮົາໄປເຮືອນລາວນຳ00:03:23
00:03:23
ເຮົາຈື່ເລື່ອງການພິຈາລະນາໃນການປະຊຸມບໍ່ໄດ້ດອກ00:03:27
00:03:27
ແຕ່ເຮົາບໍ່ມີມື້ລືມຕອນທີ່ລາວມາຖາມສະບາຍດີເຮົາ00:03:30
00:03:31
ຫຼັງຈາກນັ້ນເຮົາກໍໄປປະຊຸມທຸກເທື່ອ00:03:33
00:03:33
ແລ້ວກໍເລີ່ມຮຽນຄຳພີໄບເບິນກັບພີ່ນ້ອງຊາຍ00:03:36
00:03:36
ທີ່ຂ້ອຍພົບລາວຢູ່ສວນ00:03:37
00:03:40
ເຮົາບໍ່ໄດ້ປ່ຽນແປງຮູບແບບຊີວິດໃນທັນທີທັນໃດ00:03:44
00:03:44
ແຕ່ພີ່ນ້ອງກໍຮັກແລະອົດທົນກັບເຮົາຫຼາຍແທ້ໆ00:03:47
00:03:47
ຕອນນີ້ພວກເຮົາມີຈຸດມຸ່ງໝາຍໃນຊີວິດ00:03:50
00:03:50
ແລະບໍ່ຮູ້ສຶກວ່າຊີວິດເຮົາບໍ່ມີຄ່າອີກຕໍ່ໄປ00:03:53
00:03:53
ເຮົາເຊົາໃຊ້ຊີວິດແບບຕາມໃຈໂຕເອງ00:03:56
00:03:56
ຕອນນີ້ເຮົາມີພະເຢໂຫວາ00:03:59
00:04:00
ມີພີ່ນ້ອງ 00:04:01
00:04:01
ແລະວຽກປະກາດ00:04:03
00:04:03
ເຮົາຕັດສິນໃຈອຸທິດຊີວິດໃຫ້ກັບພະເຢໂຫວາ00:04:06
00:04:06
ແລະຮັບບັບເຕມາ00:04:08
ເຮົາຈະບໍ່ມີວັນລືມການທັກທາຍຄັ້ງນັ້ນ
-
ເຮົາຈະບໍ່ມີວັນລືມການທັກທາຍຄັ້ງນັ້ນ
ຂ້ອຍໃຫຍ່ຂຶ້ນມາໃນເມືອງນ້ອຍໆເມືອງໜຶ່ງ
ຕອນເປັນເດັກນ້ອຍຂ້ອຍກໍມີຊີວິດດີ
ຕັ້ງແຕ່ນ້ອຍ
ພໍ່ແມ່ສອນຂ້ອຍໃຫ້ຮັກພະເຈົ້າ
ແລະນັບຖືສິ່ງທີ່ຄຳພີໄບເບິນສອນ
ພວກເຮົາໄປໂບດເປັນປະຈຳ
ແລະຂ້ອຍກໍຮຽນໃນໂຮງຮຽນເອກະຊົນ
ທີ່ມີການສອນເລື່ອງພະຄຳພີທຸກມື້
ເຖິງຈະເປັນແນວນັ້ນ
ຂ້ອຍຍັງຮູ້ສຶກວ່າ
ຊີວິດຂ້ອຍມີບາງຢ່າງທີ່ຂາດໄປ
ຕອນອາຍຸ 15 ຊີວິດຂ້ອຍກໍປ່ຽນໄປ
ມີມື້ໜຶ່ງຂ້ອຍປີນຕົ້ນໄມ້ຫຼິ້ນ
ແລະງ່າໄມ້ທີ່ຂ້ອຍປີນຢູ່ກໍຫັກ
ຂ້ອຍເລີຍຕົກມາຈາກບ່ອນສູງຫຼາຍ
ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍເປັນອຳມະພາດ ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ
ຈາກທີ່ເຄີຍເປັນເດັກນ້ອຍແລ່ນຫຼິ້ນມ່ວນຊື່ນ
ຂ້ອຍກໍກາຍເປັນຄົນພິການເປັນອຳມະພາດ
ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຄໍລົງມາບໍ່ຮູ້ສຶກຫຍັງເລີຍ
ຕອນອາຍຸ 18 ຮ່າງກາຍຂ້ອຍກໍດີຂຶ້ນ
ຂ້ອຍຈຶ່ງສາມາດໃຊ້ແຂນເຮັດຫັ້ນເຮັດນີ້ໄດ້ດ້ວຍໂຕເອງ
ຕອນນັ້ນຂ້ອຍເຂົ້າຮຽນຢູ່ມະຫາວິທະຍາໄລ
ແລະຍ້າຍໄປຢູ່ທີ່ຫໍພັກ
ຊີວິດຂ້ອຍກໍປ່ຽນໄປອີກແບບໜຶ່ງ
ຂ້ອຍເລີ່ມຕິດຢາກິນເຫຼົ້າ
ແລະໃຊ້ຊີວິດແບບຜິດສິນລະທຳ
ຄືນັກຮຽນມະຫາວິທະຍາໄລຄົນອື່ນໆ
ແຕ່ຂ້ອຍກໍຍັງອ່ານຄຳພີໄບເບິນທຸກຄືນ
ຂ້ອຍຍັງມີຄວາມເຊື່ອໃນພະເຈົ້າຢູ່
ທຸກຄືນທີ່ຂ້ອຍອະທິດຖານກ່ອນນອນ
ຂ້ອຍຄິດວ່າແນວໃດກໍຕາມ
ຂ້ອຍຕ້ອງຕົກຢູ່ໃນໄຟນະລົກ
ຄືກັບຂ້ອຍຖືກສອນຕອນທີ່ເປັນເດັກນ້ອຍແນ່ນອນ
ຕອນນັ້ນຂ້ອຍເຈິກັບຜູ້ຍິງຜູ້ໜຶ່ງຊື່ຈູເຣຍ
ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກນັ້ນພວກເຮົາກໍແຕ່ງດອງກັນ
ຈູເຣຍກໍໃຊ້ຊີວິດແບບດຽວກັບຂ້ອຍ
ເຮົາເລີຍລົມກັນວ່າ
ຖ້າເຮົາຢາກຮັກສາຊີວິດຄູ່ເອົາໄວ້
ເຮົາຕ້ອງເຊົາໃຊ້ຊີວິດແບບນີ້
ເຮົາຈຶ່ງເລີ່ມຊອກຫາພະເຈົ້າ
ຍ້ອນວ່າເຮົາຢາກໃຫ້ເພິ່ນຊີ້ນຳຊີວິດຂອງເຮົາ
ມີມື້ໜຶ່ງຂ້ອຍໄປນັ່ງຫຼິ້ນຢູ່ສວນສາທາລະນະແຫ່ງໜຶ່ງ
ຢູ່ບ່ອນຫັ້ນງາມຫຼາຍ
ມີທະເລສາບທາງໜ້າ
ແລະກໍມີພູເຂົາຢູ່ດ້ານຫຼັງ
ແລະຂ້ອຍກໍເລີ່ມອະທິດຖານເຖິງພະເຈົ້າ
ຂ້ອຍບອກເພິ່ນວ່າ
ຂ້ອຍກັບເມຍຕ້ອງການຈະຮັບໃຊ້ພະເຈົ້າ
ແຕ່ກໍບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເຮັດແນວໃດ
ແລ້ວອີກປະມານ 10 ນາທີຕໍ່ມາ
ກໍມີຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງຍ່າງມາຫາຂ້ອຍ
ແລະລາວກໍລົມກັບຂ້ອຍເລື່ອງໂລກທີ່ເປັນອຸທິຍານ
ທຸກຢ່າງທີ່ລາວເວົ້າເຖິງ
ເບິ່ງຄືວ່າສົມເຫດສົມຜົນ
ຄືກັບທີ່ຂ້ອຍອ່ານໃນຄຳພີໄບເບິນເລີຍ
ຂ້ອຍປະທັບໃຈສິ່ງທີ່ລາວອະທິບາຍເລື່ອງໄຟນະລົກຫຼາຍ
ມັນເຂົ້າໃຈງ່າຍ ແລະມີເຫດມີຜົນຫຼາຍ
ແລະລາວກໍເຊີນຂ້ອຍໄປຮ່ວມການປະຊຸມໃນມື້ຕໍ່ມາ
ຂ້ອຍກັບເມຍຍັງຈື່ການປະຊຸມເທື່ອທຳອິດ
ທີ່ເຮົາໄປຕອນ 37 ປີຫຼັງໄດ້ດີ
ຕອນນັ້ນ ຂ້ອຍຈົ່ງຜົມຍາວ
ໃສ່ໂສ້ງຢີນຂາດໆ
ຄິດວ່າຕອນນັ້ນຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ໃສ່ຮອດເກີບ
ຕອນທີ່ນັ່ງປະຊຸມຢູ່
ຂ້ອຍຄິດວ່າ
ພີ່ນ້ອງສູງອາຍຸ
ທີ່ຢູ່ເທິງເວທີຄືຊິເບິ່ງວ່າເຮົາໜ້າລັງກຽດຫຼາຍ
ແຕ່ຂ້ອຍກໍຕ້ອງແປກໃຈ
ເພາະຫຼັງຈາກການປະຊຸມ
ລາວຍ່າງມາຖາມສະບາຍດີເຮົາສອງຄົນ
ແລະກໍເຊີນພວກເຮົາໄປເຮືອນລາວນຳ
ເຮົາຈື່ເລື່ອງການພິຈາລະນາໃນການປະຊຸມບໍ່ໄດ້ດອກ
ແຕ່ເຮົາບໍ່ມີມື້ລືມຕອນທີ່ລາວມາຖາມສະບາຍດີເຮົາ
ຫຼັງຈາກນັ້ນເຮົາກໍໄປປະຊຸມທຸກເທື່ອ
ແລ້ວກໍເລີ່ມຮຽນຄຳພີໄບເບິນກັບພີ່ນ້ອງຊາຍ
ທີ່ຂ້ອຍພົບລາວຢູ່ສວນ
ເຮົາບໍ່ໄດ້ປ່ຽນແປງຮູບແບບຊີວິດໃນທັນທີທັນໃດ
ແຕ່ພີ່ນ້ອງກໍຮັກແລະອົດທົນກັບເຮົາຫຼາຍແທ້ໆ
ຕອນນີ້ພວກເຮົາມີຈຸດມຸ່ງໝາຍໃນຊີວິດ
ແລະບໍ່ຮູ້ສຶກວ່າຊີວິດເຮົາບໍ່ມີຄ່າອີກຕໍ່ໄປ
ເຮົາເຊົາໃຊ້ຊີວິດແບບຕາມໃຈໂຕເອງ
ຕອນນີ້ເຮົາມີພະເຢໂຫວາ
ມີພີ່ນ້ອງ
ແລະວຽກປະກາດ
ເຮົາຕັດສິນໃຈອຸທິດຊີວິດໃຫ້ກັບພະເຢໂຫວາ
ແລະຮັບບັບເຕມາ
-