JW subtitle extractor

Ik groeide op in een kleine stad
en had een goede jeugd.
Van jongs af aan brachten m’n ouders me
liefde voor God en respect voor de Bijbel bij.
We gingen regelmatig naar de kerk.
Ik zat op een particuliere school
en volgde elke dag Bijbelles.
Ondanks dat alles had ik toch
het gevoel dat ik iets miste.
Toen ik 15 was, veranderde m’n leven plotseling.
Ik was hoog in een boom aan het spelen,
toen er opeens een tak afbrak.
Ik viel op de grond en raakte verlamd.
Vanaf dat moment was ik niet meer
een kind dat kon rondrennen.
Ik was vanaf m’n nek verlamd
en had helemaal geen gevoel meer in m’n lichaam.
Toen ik zo’n 18 jaar oud was, had ik weer
genoeg kracht in m’n armen...
om zelfstandig te kunnen leven.
Ik ging toen naar een universiteit
en woonde op de campus.
Maar opnieuw veranderde m’n leven drastisch.
Daar kreeg ik te maken met drugs,
alcohol en immoraliteit.
Die dingen werden een onderdeel van m’n leefstijl.
Toch las ik nog elke avond in de Bijbel
en had ik een sterk geloof in God.
Maar als ik dan ’s avonds had gebeden
en ging slapen...
wist ik gewoon dat ik naar de hel zou gaan.
Dat was me namelijk van kleins af aan al geleerd.
In die periode ontmoette ik Julie
en het duurde niet lang voordat we trouwden.
Ze was een hippie, net als ik,
en ze had ook die leefstijl.
We wisten dat we weg moesten van die
slechte invloed als we getrouwd wilden blijven.
We waren op zoek naar God
en we wilden hem in ons leven.
Op een dag was ik alleen in het park.
Het was een prachtige omgeving...
en ik genoot van het mooie meer
en de berg op de achtergrond.
Op dat moment begon ik te bidden.
Ik zei tegen God wat we hem wilden dienen,
maar dat we alleen niet wisten hoe.
Zo’n tien minuten later kwam er iemand aanlopen
die met me begon te praten over het paradijs.
Alles wat hij zei, klonk heel logisch.
Ik had er al eens eerder over gelezen.
Wat vooral indruk op me maakte,
was z’n uitleg over de hel.
Ik begreep het omdat het zo duidelijk
en ook logisch was.
Hij nodigde ons uit om de volgende dag
naar de Koninkrijkszaal te komen.
M’n vrouw en ik gingen, en we zullen nooit
die eerste vergadering vergeten.
Ik had lang haar en gaten in m’n spijkerbroek.
Volgens mij droeg ik zelfs
geen schoenen die eerste keer.
Terwijl we daar zaten, dacht ik bij mezelf...
dat de oudere broeder
die de lezing hield...
ons walgelijk zou vinden.
Maar tot onze verbazing
kwam hij na afloop naar ons toe.
Hij begroette ons en nodigde ons uit
bij hem thuis, bij zijn familie.
We weten niet meer wat er tijdens
die vergadering werd gezegd...
maar de begroeting van die broeder
vergeten we nooit.
We gingen direct alle vergaderingen
in de Koninkrijkszaal bezoeken.
We begonnen ook een Bijbelstudie met
de broeder die ik in het park had ontmoet.
Het veranderen van onze leefstijl
ging niet van de ene dag op de andere.
Maar de broeders en zusters waren zo lief
en geduldig met ons.
We hadden nu een doel in ons leven.
De leegte die ik zo’n lange tijd
gevoeld had, was er nu niet meer.
We hadden geen egoïstische leefstijl meer.
We hadden nu Jehovah,
de broeders en zusters en de velddienst.
We droegen ons op aan Jehovah en werden gedoopt.

We vergeten die begroeting nooit meer