00:00:00
Με τον Αλεσάντρε παντρευτήκαμε τον Ιούνιο του 2007.00:00:04
00:00:06
Τότε η υγεία του ήταν σχετικά καλή,00:00:08
00:00:09
αλλά καθώς περνούσε ο καιρός00:00:11
00:00:11
μπορούσε να κάνει όλο και λιγότερα.00:00:13
00:00:14
Τώρα χρειάζεται βοήθεια για να πάει στην τουαλέτα,00:00:17
00:00:17
να κουμπώσει το πουκάμισο του,00:00:19
00:00:19
να ξυριστεί00:00:20
00:00:21
και για να κάνει τις φυσικοθεραπείες του. 00:00:23
00:00:25
Υπήρχαν φορές που ένιωθα πολύ μόνη.00:00:28
00:00:31
Αλλά δεν είμαι μόνη.00:00:33
00:00:33
Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν ήμουν.00:00:36
00:00:36
Και το οφείλω στους αδελφούς αυτό.00:00:38
00:00:38
Πολλοί αδελφοί έρχονταν στο σπίτι00:00:40
00:00:40
και μας βοηθούσαν με πρακτικούς τρόπους.00:00:43
00:00:43
Για παράδειγμα, έκαναν εργασίες στο σπίτι,00:00:45
00:00:45
συντηρούσαν την αναπηρική καρέκλα.00:00:48
00:00:48
Μας βοηθούσαν πάρα πολύ. 00:00:50
00:00:51
Εκτός από τη βοήθεια των αδελφών,00:00:53
00:00:53
η ελπίδα για το μέλλον που δίνει ο Ιεχωβά 00:00:56
00:00:56
μού χαρίζει μια καλύτερη οπτική00:00:59
00:00:59
και κάνει αυτές τις δύσκολες στιγμές00:01:00
00:01:00
να μην φαίνονται ανυπέρβλητες. 00:01:03
00:01:03
Όταν λοιπόν σκέφτομαι το μέλλον,00:01:05
00:01:05
μπορώ να δω πραγματικά τον νέο κόσμο. 00:01:08
00:01:08
Μπορώ να δω τον Αλεσάντρε όρθιο00:01:11
00:01:11
και χωρίς την αναπηρική του καρέκλα.00:01:13
00:01:13
Όπως είπε ο Παύλος,00:01:14
00:01:14
όλες οι δοκιμασίες που αντιμετωπίζουμε σήμερα
είναι “στιγμιαίες και ελαφριές”,00:01:19
00:01:19
αλλά οι ευλογίες του Ιεχωβά είναι “αιώνιες”.00:01:22
00:01:22
Και σε αυτό πρέπει να εστιάζουμε. 00:01:24
00:01:32
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Μαριούπολη της Ουκρανίας.00:01:35
00:01:35
Μου άρεσε πολύ η πόλη μου.00:01:37
00:01:37
Ήταν πανέμορφη και είχε πολύ πράσινο.00:01:39
00:01:40
Αλλά ξαφνικά ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή μας.00:01:43
00:01:46
Οι τοπικές αρχές μιλούσαν όλη την ώρα00:01:48
00:01:48
για το τι έκανε η μία πλευρά00:01:50
00:01:50
ή τι έκανε η άλλη πλευρά.00:01:52
00:01:52
Και όταν βλέπεις όλη αυτή την καταστροφή,00:01:55
00:01:55
όταν βλέπεις τι συμβαίνει στην πόλη σου,00:01:58
00:01:59
αναρωτιέσαι: “Και τώρα; Τι κάνω;”00:02:02
00:02:02
Τότε λοιπόν προσεύχεσαι,00:02:04
00:02:04
και καταλαβαίνεις τι πρέπει να κάνεις. 00:02:06
00:02:07
Ήξερα ότι έπρεπε να φύγω από εκεί,00:02:09
00:02:09
αλλά δεν ήξερα που να πάω.00:02:11
00:02:17
Οι αδελφοί μάς βοήθησαν σε κάθε μας βήμα.00:02:20
00:02:20
Ήμασταν πολύ ευγνώμονες.00:02:22
00:02:22
Μας παρείχαν τα πάντα—φαγητό, νερό, ρεύμα.00:02:25
00:02:25
Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω
την αγάπη που μας έδειξαν. 00:02:28
00:02:33
Η προσευχή σε βοηθάει να τα βγάλεις πέρα.00:02:36
00:02:36
Σου δίνει μια εσωτερική ηρεμία.00:02:39
00:02:39
Το άγιο πνεύμα σού δίνει την πεποίθηση που χρειάζεσαι,00:02:42
00:02:42
και ενισχύει την ελπίδα σου.00:02:44
00:02:44
Αν εμπιστεύεσαι στον Ιεχωβά,00:02:46
00:02:46
εκείνος ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψει.00:02:48
00:02:49
Δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι το μέλλον00:02:51
00:02:51
όταν ο Ιεχωβά είναι μαζί σου.00:02:53
00:02:54
Κανένας λόγος. 00:02:55
Μπορείτε να Ατενίζετε το Μέλλον με Πεποίθηση!
-
Μπορείτε να Ατενίζετε το Μέλλον με Πεποίθηση!
Με τον Αλεσάντρε παντρευτήκαμε τον Ιούνιο του 2007.
Τότε η υγεία του ήταν σχετικά καλή,
αλλά καθώς περνούσε ο καιρός
μπορούσε να κάνει όλο και λιγότερα.
Τώρα χρειάζεται βοήθεια για να πάει στην τουαλέτα,
να κουμπώσει το πουκάμισο του,
να ξυριστεί
και για να κάνει τις φυσικοθεραπείες του.
Υπήρχαν φορές που ένιωθα πολύ μόνη.
Αλλά δεν είμαι μόνη.
Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν ήμουν.
Και το οφείλω στους αδελφούς αυτό.
Πολλοί αδελφοί έρχονταν στο σπίτι
και μας βοηθούσαν με πρακτικούς τρόπους.
Για παράδειγμα, έκαναν εργασίες στο σπίτι,
συντηρούσαν την αναπηρική καρέκλα.
Μας βοηθούσαν πάρα πολύ.
Εκτός από τη βοήθεια των αδελφών,
η ελπίδα για το μέλλον που δίνει ο Ιεχωβά
μού χαρίζει μια καλύτερη οπτική
και κάνει αυτές τις δύσκολες στιγμές
να μην φαίνονται ανυπέρβλητες.
Όταν λοιπόν σκέφτομαι το μέλλον,
μπορώ να δω πραγματικά τον νέο κόσμο.
Μπορώ να δω τον Αλεσάντρε όρθιο
και χωρίς την αναπηρική του καρέκλα.
Όπως είπε ο Παύλος,
όλες οι δοκιμασίες που αντιμετωπίζουμε σήμερα
είναι “στιγμιαίες και ελαφριές”,
αλλά οι ευλογίες του Ιεχωβά είναι “αιώνιες”.
Και σε αυτό πρέπει να εστιάζουμε.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Μαριούπολη της Ουκρανίας.
Μου άρεσε πολύ η πόλη μου.
Ήταν πανέμορφη και είχε πολύ πράσινο.
Αλλά ξαφνικά ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή μας.
Οι τοπικές αρχές μιλούσαν όλη την ώρα
για το τι έκανε η μία πλευρά
ή τι έκανε η άλλη πλευρά.
Και όταν βλέπεις όλη αυτή την καταστροφή,
όταν βλέπεις τι συμβαίνει στην πόλη σου,
αναρωτιέσαι: “Και τώρα; Τι κάνω;”
Τότε λοιπόν προσεύχεσαι,
και καταλαβαίνεις τι πρέπει να κάνεις.
Ήξερα ότι έπρεπε να φύγω από εκεί,
αλλά δεν ήξερα που να πάω.
Οι αδελφοί μάς βοήθησαν σε κάθε μας βήμα.
Ήμασταν πολύ ευγνώμονες.
Μας παρείχαν τα πάντα—φαγητό, νερό, ρεύμα.
Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω
την αγάπη που μας έδειξαν.
Η προσευχή σε βοηθάει να τα βγάλεις πέρα.
Σου δίνει μια εσωτερική ηρεμία.
Το άγιο πνεύμα σού δίνει την πεποίθηση που χρειάζεσαι,
και ενισχύει την ελπίδα σου.
Αν εμπιστεύεσαι στον Ιεχωβά,
εκείνος ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψει.
Δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι το μέλλον
όταν ο Ιεχωβά είναι μαζί σου.
Κανένας λόγος.
-